ความภาคภูมิใจของคนรุ่นใหม่ คือ การได้มีโอกาสเข้ามาช่วยต่อยอดพัฒนาธุรกิจของครอบครัวให้เจริญเติบโต ซึ่งเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับลูกสาวโรงสี “สุธัมมา สงวนกุลชัย” ที่เข้ามาช่วยดูแลกิจการของครอบครัวที่ทำมากว่า 30 ปีแล้ว
ก้อย-สุธัมมา สาวหน้าหวาน ซึ่งเป็นลูกคนกลางของ พิสิษฐ์-บรรจง สงวนกุลชัย เจ้าของบริษัท โรงสีข้าวทวีพัฒนา จำกัด หนึ่งในโรงสีข้าวเก่าแก่ในจังหวัดนครปฐม เล่าว่า ก้อยจบไฮสกูลที่ Ballarat Grammar School ประเทศออสเตรเลีย แล้วมาเรียนปริญญาตรี สาขาวิชาเคมีประยุกต์ การบริหารโรงงานอุตสาหกรรม คณะวิทยาศาสตร์ ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาคอินเตอร์ พอจบก็ไปต่อปริญญาโทที่ University of International Business and Economics (UIBE) ที่ปักกิ่ง ประเทศจีน ที่ไปเรียนเมืองจีน เพราะที่บ้านส่งออกข้าวไปจีนด้วย พอเรียนจบก็ได้ไปทำงานประชาสัมพันธ์และการตลาด ที่แบรนด์เสื้อผ้า Patinya ได้ 1 ปี พ่อก็ขอให้เข้ามาช่วยงานที่บ้าน โดยก้อยมาดูแลเรื่องการเงินทั้งหมดและการตลาดนิดหน่อย เพราะพี่ชายคนโตเขาดูแลเรื่องโรงสี แม้จะมาทำได้ไม่นาน แต่ก้อยก็ได้เรียนรู้งานมากทีเดียว
“งานก้อยอยู่ในออฟฟิศเป็นส่วนใหญ่ ต้องดูเรื่องเอกสาร และการเงินเป็นร้อยล้าน จึงมีเครียดๆบ้าง เพราะต้องวางแผนการเงินให้ดี เนื่องจากธุรกิจโรงสี เราซื้อข้าวชาวนาเป็นเงินสด แต่เราขายข้าวเป็นเงินเชื่อ 1-2 เดือน บางคนไม่จ่ายเป็นปี ติดเงินเป็นร้อยล้าน จ่ายคืนทีละ 1-2 ล้านบาท เราก็ต้องบริหารการเงินให้เป็นค่ะ การทำงานกิจการครอบครัว ก็มีค้านๆกันบ้าง เพราะเป็นความคิดของคน 2 รุ่น คือคนรุ่นเก่าและคนรุ่นใหม่ แต่เราก็ต้องรู้จักฟังผู้ใหญ่เพราะเขามีประสบการณ์มากกว่า แม้เราเด็กๆพูด เขาก็ฟังบ้าง เรื่องการสอนงาน ป๊าเขาจะให้คิดเองก่อน แต่เขาก็จะแฮปปี้นะ ถ้าลูกๆ ไปปรึกษาหรือถามเขา เวลาไปปรึกษา เขาก็จะมีวิธีการสอนในสไตล์เขา ดุๆไว้ก่อน”
แต่ถึงอย่างไรสาวก้อยก็มีหลักการทำงานของเธอ ซึ่งบอกว่า ก้อยดูเรื่องเงิน หน้าที่ของก้อยก็ต้องทำทุกอย่างให้ถูกต้อง และด้วยความละเอียด รอบคอบ การได้เข้ามาช่วยงานที่บ้าน ซึ่งเป็นกิจการที่ก้อยไม่ค่อยถนัด เพราะก้อยสนใจเรื่องธุรกิจแฟชั่นมากกว่า แต่เมื่อได้เข้ามาช่วยแล้ว ก็รู้สึกภูมิใจที่เราได้มีส่วนช่วยให้งานก้าวหน้าไปได้ ในอนาคตก็วางแผนว่า อาจจะทำแบรนด์ข้าวของตัวเอง เพื่อเติมเต็มในสิ่งที่ป๊ายังขาด เช่นเรื่องข้อมูล หรือการตลาดใหม่ๆ และการที่ลูกๆเข้ามาช่วยงาน ถือเป็นเรื่องดีที่ทำให้ป๊ามีความสุข เพราะช่วยผ่อนแรงเขาไปบ้าง เราเป็นลูกๆก็พลอยมีความสุขไปด้วยค่ะ...คนเป็นพ่อแม่ไม่มีอะไรสุขใจเท่ากับได้เห็นลูกๆมีความคิดดีและเอาการเอางานเช่นนี้เป็นแน่...
...