“คนทุกคนมีเรื่องยากเป็นของตัวเองค่ะ” มั่นใจว่าหลายๆ คนที่อ่านประโยคนี้พยักหน้า เรื่องยากของเราที่บางทีก็ไม่ได้เอาไปบอกใครๆ ได้แต่บอกตัวเองว่าไหวๆ ถ้าไม่ไหวเมื่อไหร่ก็บอกกันนะคะ แม้ช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่อยากรับฟัง สุขก็เล่า เศร้าเราก็ฟ้องกันได้ ไม่อยากส่งเสียง ฝากเป็นข้อความก็ยินดี ส่งมาที่นี่ก็ได้ หลายๆ วิธีคิด เราได้เรียนรู้จากชีวิตคนอื่นทั้งนั้น
มีน้องคนหนึ่งบอกชัดเจนว่า ตัวเองเป็นชายรักชาย และอยากได้รักแท้เป็นรักครั้งสุดท้ายเหมือนที่ใครๆ ก็อยากได้ รักแท้น่ะมี แค่บางทีอาจไม่ได้เกิดกับเรา ได้แต่บอกเสมอ ไม่ว่ารักแท้จะมีหรือไม่มี แค่ดูแลรักที่มีให้ดีที่สุด และต้องช่วยกันดูแลทั้งสองฝ่าย ความพยายามแต่เพียงฝ่ายเดียวเรียกว่า รักเขา แต่ไม่ใช่เรารักกัน
“พี่อ้อยครับ เขาเดินเข้ามาในวันที่ผมอกหักจากรักเก่า เขาดูแลผม ทำทุกสิ่งทุกอย่างให้ดีขึ้น หลายเดือนกว่าผมจะลืมคนเก่าแต่เขาไม่ยอมแพ้ อยู่กับผมตลอด จนวันหนึ่งผมยืนได้เพราะเขา เขาพาไปทำบุญ พาไปเที่ยว พาไปที่ไหม่ๆ อยู่ด้วยกันตลอด ผมถามเขาว่า อยากเดินกับผมจริงๆ หรือ? เขาบอกใช่ เราตกลงเป็นแฟนกันครับ คบได้ 3 เดือน เขาพาผมไปเจอพ่อแม่เขา ทั้งสองครอบครัวรับรู้ เขามีธุรกิจของตัวเอง แต่ผมทำงานบริษัท เราอยู่บ้านเดียวกัน ผมรักเขามากขึ้นเรื่อยๆ จากหนึ่งไปถึงร้อย แต่เขานับแบบไหนผมไม่รู้ พอเข้าปีที่ 6 เขาเริ่มเปลี่ยนไป ต้องไปหาลูกค้าบ่อยๆ บ่อยมากจนผิดสังเกต แล้วผมก็จับได้ว่าเขาไปมีอะไรกัน ผมขอแค่คำขอโทษ เขาก็ขอโทษ สัญญาว่าจะไม่ทำอีก เขาเพิ่งคุยกันได้ไม่กี่เดือน ผมก็เชื่อใจ ตั้งหน้าตั้งตาทำแต่งาน เขาก็ยังนอกใจครั้งแล้วครั้งเล่า ผมก็ยังให้อภัย เพราะครั้งหนึ่งเขาคือคนที่ทำให้ผมฟื้นตัวจากความรักครั้งเก่า จนวันหนึ่งโดนทำร้ายร่างกายจนตัวเขียว พ่อแม่ถามว่าไปทำอะไรมา ผมตอบว่าเดินหกล้ม แม่เดินเข้ามาลูบหัวแล้วบอกว่า ถ้าอยู่กับเขาแล้วไม่สบายใจก็กลับมาบ้านเรานะ หนูเป็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพ่อแม่นะ ผมร้องไห้ออกมา ทั้งที่ผมเก่งมาตลอด สู้มาตลอด ตอนนี้เลิกกันแล้วครับ ผมส่องเฟซฯ เห็นเขาพาแฟนใหม่เที่ยวบ่อยๆ แต่พาเข้าบ้านไม่ได้พ่อแม่เขาไม่เอา ผมยังรอเขากลับมาทุกวัน วันหยุดผมจะชื้อขนมไปให้พ่อแม่เขา แต่วันนี้เขาส่งข้อความมาบอกว่า หยุดเถอะ ไม่ต้องมาแล้ว จบได้แล้ว ผมเดินต่อไม่ไหวแล้วครับพี่”
...
คนหนึ่ง รักหมดใจ ในวันที่อีกฝ่าย ใจหมดรักไปแล้ว 6 ปีของเราไม่เท่ากัน ความผูกพันเกิดขึ้นกับเราฝ่ายเดียวค่ะ รักของเพศที่ 3 ความยากอย่างหนึ่งคือ ครอบครัวและสังคมยอมรับแค่ไหน น้องช่างโชคดี มีคุณพ่อคุณแม่ที่เข้าใจ ลูกมีความสุขกับใคร พ่อแม่ก็ยินยอมพร้อมใจ ลูกรักใคร พ่อแม่รักด้วย ช่วยดูแลกันไป แต่สิ่งที่แย่คือ คนที่น้องรัก เขารักเราน้อยไป 6 ปีไม่ช่วยอะไร เจอคนใหม่ไม่เท่าไหร่ เทเราได้ง่ายขนาดนี้ ความรักเคลื่อนตัวไว ต่อให้เชื่อว่า ความรัก เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็ดับไป แต่ความรักของเขาดับไว ทั้งที่ในใจของเรา ความรักในตัวเขายังตั้งอยู่เลย สุขของเราคือเขา แต่การอยู่ใกล้เรา เริ่มเป็นทุกข์ของเขาแล้ว คนใหม่เขาก็มี เขาคงอยากเคลียร์พื้นที่ ไม่อยากมีเราในครอบครัวของเขาอีกต่อไป อาจดูใจร้าย แต่เราต้องใจกล้าในการยอมรับความจริงข้อนี้
เข้าใจว่าน้องเสียใจแค่ไหน ถ้ายังเดินไม่ไหว หยุดยืนให้ได้ก็ยังดี คนไม่มีใจ เราจะอยู่หรือไป ไม่มีผลอะไรต่อใจเขา แต่พ่อแม่เราคงเศร้าแทบขาดใจ คำที่คุณแม่บอกกับน้องคือของจริง นี่คือรักแท้ ที่อยู่กับเราตั้งแต่เกิด มัวแต่เตลิดไปรอความรักจากใครอยู่ คุณพ่อคุณแม่ท่านรู้ แม้ว่าเราจะอยู่ในโหมดไม่ไหวบอกไหว ตอนเด็กๆ เวลาเราร้องไห้ พ่อแม่พยายามแค่ไหนที่จะทำให้ลูกหยุดร้อง พอโตขึ้น เริ่มดูแลตัวเองได้ เรากลับยอมร้องไห้ซ้ำๆ ซากๆ กับคนเดิมๆ แบบที่ไม่เคยเปิดโอกาสให้พ่อแม่ได้เข้ามาปกป้องหัวใจเราด้วยซ้ำ บอกย้ำๆ กับตัวเองนะคะ คนรักกันไม่ทำร้ายกัน เขาเริ่มทำร้ายร่างกายที่พ่อแม่เราถนอมแทบตายจนเราโต เขาไม่ได้ทำร้ายแค่เรา แต่เขาทำร้ายไปถึงหัวใจของพ่อแม่เราด้วย
ครั้งหนึ่ง เขาเคยทำให้น้องฟื้นตัวจากรักเก่า น้องติดกับคำนี้มากไป อย่าลืมว่าสุดท้าย เรากลับมาเจ็บเรื่องซ้ำๆ แค่เปลี่ยนคนมาทำให้เจ็บ เขาคือคนที่เคยดึงเราขึ้นจากน้ำ แล้วผลักเราตกเหวอีกครั้ง.. วันที่หัวใจพัง เรายิ่งต้องใช้สติเยอะๆ เห็นคุณค่าของครอบครัวที่เรามี ดีกว่าเฝ้าโหยหาความรักจากคนที่ไม่เห็นคุณค่าของเราเท่าไหร่ หัวใจดีๆ ของเรา ถ้าเขาไม่อยากดูแล ก็แค่เอากลับมาดูแลเอง ร้องไห้เสียใจเท่าที่ไหว แล้วเดินหน้าต่อไป เพราะเราคือของขวัญยิ่งใหญ่ในหัวใจของแม่ไงคะ น้องอย่าลืม