มีน้องๆ ที่ตามอ่านกันทุกอาทิตย์ส่งเมลเข้ามาคุย น้องตามอ่านเพราะอยากรู้ว่า จะมีตอนที่ตรงกับตัวเองสักทีไหม แล้วก็ไม่ซะที จนต้องถามไปว่า เรื่องที่ตรงกับน้องคือเรื่องอะไรหรือ? น้องบอกว่า “รักทางไกล” ค่ะ โถ..หลุดรอดสายตาน้องไปได้ยังไง รักทางไกล มีคนส่งคำถามเข้ามาบ่อยมาก อินด้วยก็ส่วนหนึ่ง เป็นคนมีรักทางไกลที่พยายามจะใกล้ เก็บสะสมเวลาดีๆ ไว้เก็บใส่พลังแบตฯสำรอง ยังบอกกันอยู่เสมอ ใครก็ตามที่มีโอกาสได้อยู่กันใกล้ๆ ใช้โอกาสแทนพี่ด้วย อย่างอนง่าย ละเลยไม่ใส่ใจ เพราะถือว่าอยู่ใกล้ง้อเมื่อไหร่ก็ได้ ยิ่งใกล้ ยิ่งต้องเห็นคุณค่า อย่ามัวเอาเวลาไปสื่อสารกับคนไกลๆ จนละเลยหัวใจคนใกล้ๆ ก็แล้วกัน
มีคำถามหนึ่งที่น้องส่งเข้ามา
“หนูมีเรื่องความรัก long distance relationship มาปรึกษาค่ะ ตอนนี้หนูเรียนและทำงานที่อังกฤษ มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่อายุ 7 ขวบ ส่วนแฟนอยู่ไทยค่ะ เขาเป็นนักมวยอาชีพ เราสองคนคบกันมาได้เกือบ 2 ปีแล้ว โทรคุยกันทุกวัน จะไปไหนกับใครทำอะไรก็จะบอกกันตลอด ไม่มีเรื่องผู้หญิงอื่นค่ะ แต่เขาจะเป็นคนติดเพื่อนมากๆ เป็นคนขี้เบื่อ อยู่บ้านไม่เป็น ถ้าต่อยมวยเสร็จ ไม่มีรายการชก ก็จะดื่มกับเพื่อนทุกวัน เรื่องนี้จะทะเลาะกันบ่อยมาก อาจจะผิดที่เราไม่เข้าใจเขา ช่วงตอนที่เรากลับไทยเพื่อไปหาเขา เขาก็จะนั่งเล่นเกมกับเพื่อนๆ จนตีสองตีสาม ปล่อยให้เราอยู่คนเดียว หรือไปหาเพื่อนแล้วปล่อยให้เรารอ เขาทำให้รู้สึกเหมือนว่าเขาไม่เห็นคุณค่าของเวลาที่เรามีด้วยกัน เขาไม่เห็นความทุ่มเทที่เราดั้นด้นกลับมาหาเขา เหมือนมีแต่เราที่พยายามอยู่ฝ่ายเดียว ทำงานเก็บเงินเพื่อไปหาเขา รีบเรียนให้จบเพื่อที่จะกลับไปอยู่ไทย แต่เหมือนเขาไม่ทำอะไรเลย เขามีภาระมีพ่อแม่ต้องดูแล มีรถต้องผ่อน แต่เงินเหลือ เขาก็จะไม่เก็บเพื่ออนาคต แต่จะเอาไปแต่งรถหรือเที่ยวกับเพื่อน
...
ตอนอยู่กับเขามีความสุขนะคะ แต่ตอนนี้มีคำถามมากมาย ถ้าเรากลับไปอยู่เมืองไทยกับเขา แล้วสร้างอนาคตด้วยกันมันจะเป็นไปได้หรือเปล่า การที่เราเก็บเงินกลับไปหาเขาปีละสองครั้ง มันคุ้มไหม กับการกระทำของเขา หนูคิดเสมอว่าเราแค่อายุ 20 ควรให้เวลาเขา ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอน พี่อ้อยว่าเราควรเลิกกับเขาแล้วไปหาคนที่เข้ากับเราได้ หรือให้โอกาสและให้เวลาเขาทำตัวให้ดีขึ้น คบมาปีกว่าไม่เคยรักเขาน้อยลงเลยค่ะ แต่อดคิดถึงอนาคตไม่ได้จริงๆ”
เรื่อง “วัย” ก็ส่วนหนึ่ง เรื่อง “ใจ” ก็เป็นอีกส่วนหนึ่ง วัยเขาและวัยเรา ต่อให้อายุใกล้กัน ความเป็นผู้ใหญ่ หรือการมองอนาคตอาจไม่เหมือนกัน ที่สำคัญ อย่าเพิ่งคิดว่าเราจะเปลี่ยนใครได้นะ ความรักทำให้เราอยากเป็นคนที่ดีขึ้นได้ แต่ก็อยู่ที่ว่า เขารักเรามากพอขนาดนั้นไหม ถ้าเขาจะเปลี่ยน ต้องมาจากความคิดและความรู้สึกของเขา ไม่ใช่เราร้องขอ
วัย 20 ต้นๆ บางคนยังไม่คิดอะไรมากไปกว่าความสุขรายวัน สุขระยะใกล้ๆ ทำงานหาเงินได้ เอามาใช้กับความสุขและความสนุก ยังไม่ต้องทุกข์จากการรับผิดชอบชีวิตใคร นี่เขายังน่ารักนะ ที่ดูแลพ่อแม่ แค่ยังไม่มีเราในแพลนของเขาเท่านั้นเอง
ดูแลรักทางไกลว่ายากแล้ว ยิ่งเขาดูไม่ค่อยมีใจ ยิ่งทำให้ทุกอย่างยากเข้าไปอีก อยู่กันตั้งไกล เวลาได้ใกล้ จะดูเป็นช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่มาก ยิ่งเจอกันยาก ยิ่งอยากเจอกัน น้องอุตส่าห์เก็บเงินข้ามน้ำข้ามทะเลมาหา เขาก็ดูเฉยๆ ชาๆ เฮฮากับเพื่อนๆ ใครจะไม่น้อยใจ แค่ต้องบริหารจัดการความน้อยใจนั้นให้ได้ ลองปรับวิธีคิดใหม่ เอาน่ะช่วงที่เราไม่ได้มา เขาก็ต้องมีเวลาหาความสุขกับเรื่องอื่นๆ เพราะเราไม่ได้อยู่ตรงนั้นนี่นา.. เราจะได้ไม่ทำให้ช่วงเวลาเจอกัน เป็นช่วงเวลาแย่ๆ เจอกันก็น้อย เจอกันเมื่อไหร่ ยังเอาเวลามาใช้ทะเลาะกัน มันไม่คุ้ม พยายามทำความเข้าใจว่าไม่มีใครได้ดั่งใจเราไปซะทุกอย่าง แม้กระทั่งตัวเองในบางวัน ถ้าจะขอเวลากัน ก็ขอกันดีๆ
“เธอ...คิดถึงนะเนี่ย ไม่คิดถึงกันบ้างหรือ มาเจอหน้ากันแป๊บเดียว เดี๋ยวเรากลับเธอก็อยู่กับเพื่อน กับเกมแล้ว ขอเวลาให้เราอีกนิดได้ไหมเอ่ย” แล้วดูซิว่าเขาจะดูแลเรายังไงในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ ไม่ได้บอกให้น้องหลอกตัวเอง แค่อยากลองให้โอกาสทั้งน้อง และทั้งเขา ได้ทบทวนความรักที่มีของเรา เรารักกันมากพอจะเดินหน้าต่อ หรือตัดใจ ไม่ต้องรอเขาอีกแล้ว ความรักเป็นเรื่องคนสองคนที่จะเลือกกัน ระยะทางไกล ไม่ได้ทำให้ใจห่าง แต่ทำให้คนที่ไม่ค่อยรักกันเท่าไหร่ แสดงออกได้ง่ายขึ้น รักไป เผื่อใจไป มองอนาคตเป็นเรื่องดี ขีดเป็นเส้นประคร่าวๆ ไว้ ไม่ต้องขีดเป็นเส้นทึบ มันจะกดดันตัวเรา คนวัยน้องทุกเรื่องคือการเรียนรู้ เขาอาจไม่ใช่คนสุดท้ายที่เรารัก อย่าเพิ่งปักใจ อนาคตของเราจะมีจริงไหม อย่าเพิ่งมองไกลๆ เอาแค่วันนี้ เรามีความสุขกันจริงไหมในการคบกัน ไม่อย่างงั้น เราจะกังวลอนาคตจนหมดความสุขในปัจจุบัน แย่กว่านั้นคือ เราดันทำให้ปัจจุบันระหว่างกันไม่มีความสุข เพราะมัวแต่ทุกข์กับวันหน้า รักของเราจะไปได้ไกลแค่ไหน ดูแลในส่วนของเราให้ดีที่สุด ทำให้สุดมือ ถ้ายังไม่ได้ถือ ก็ต้องปล่อยและวาง รักทางไกล ใกล้ได้ด้วยใจสองใจ ไม่มีที่ไหนเกินกว่าจะคิดถึง จะไกลแค่ไหน ก็ทำให้ใกล้กันด้วยการสื่อสารกันบ่อยๆ ...แต่ถ้าไม่ค่อยรักกันเท่าไหร่ ต่อให้อยู่ใกล้ๆ วันหนึ่งก็เปลี่ยนใจอยู่ดี ไม่ว่าจะเขาหรือเราค่ะ
...