คำสอน สนามพระวิภาวดี วันนี้เป็นของ หลวงพ่อพุทธทาสภิกขุ ว่า “เรื่องนั้นนิด เรื่องนี้หน่อย ก็เอามาทำให้เป็นเรื่องใหญ่ แล้วก็เกิดความทุกข์ แต่ถ้ามีความรู้ มีวิชา ก็สลัดออกไปได้ ด้วยคำว่า ช่างหัวมัน ”--ง่ายๆก็คือท่านสอนให้รู้จักการปล่อยวางบ้าง.....
ส่วนเวทีพระเครื่องวันนี้ เปิดสนามด้วย พระสมเด็จพิมพ์ฐานแซม สมเด็จโต วัดระฆังฯ ของ เสี่ยทัศนัย สุทัศน์ ณ อยุธยา.....
พระสวยสมบูรณ์ แบบผ่านการสัมผัสใช้ เปลือกผิวจึงเปิด เห็นเนื้อชั้นในที่มีมวลสารก้อนขาว เกล็ดแดง ก้านดำอื่นๆฝังตัวอยู่ในเนื้อที่หนึกนุ่มแน่นนวลตา มีจุดตำหนิครบ.....
บอกได้ว่า ใช้มาอย่างทะนุถนอม มีความบอบช้ำบ้างก็ตามกาลเวลา เป็นพระสภาพกำลังใช้ กำลังโชว์ ซึ่งตลาดมีความต้องการสูง เพราะราคาไม่เว่อร์ แต่ได้พระเครื่องระดับ “จักรพรรดิ” .....
องค์ที่สองคือ พระผงสุพรรณ พิมพ์หน้าหนุ่ม กรุวัดพระศรี-รัตนมหาธาตุ สุพรรณบุรี ของ เสี่ยปู ภูเก็ต.....
คนชอบ พระแท้ ดูง่าย สวยเดิมๆ เห็นแล้วต้องชอบ เพราะเปลือกผิวยังสมบูรณ์มาก เนื้อมีประกายแสงที่เกิดจากความแกร่งเก่าตามอายุ สีเนื้อดำแกมเขียวโดนใจ ลายนิ้วมือด้านหลังติดเต็มคมชัด .....
...
ที่สำคัญทั่วองค์ ไม่มีริ้วรอยสัมผัสใช้ เลย ซึ่งน่าทึ่งถึงมหัศจรรย์ สำหรับพระเนื้อ ดินที่มีอายุมากกว่า ๕๐๐ปี.....
จะมีจุดด้อยนิดนึง ก็ตรงการตัดขอบที่เสียสัดส่วนไปบ้าง ทำให้พิมพ์องค์พระอยู่ห่างขอบขวาไปนิด อยู่ชิดติดขอบซ้ายไปหน่อย แต่ก็ยังดีที่มีคุณสมบัติเป็นพระสวยสภาพเดิมๆ กรรมการจึงเห็นว่าคู่ควรเป็นพระ ๕ ดาว .....
องค์ที่สามเป็น พระนางพญา พิมพ์เข่าตรง กรุวัดนางพญา พิษณุโลก องค์นี้ก็เหมือนกัน ตอนแรกเห็นก็โดนใจ พิมพ์ก็ชัด เนื้อก็ใช่ ผิวพรรณวรรณะ สีเนื้อ สภาพคราบกรุ ฝ้าขาว ราดำ รักล่อน สัดส่วนรูปทรง ดูง่ายๆ สบายตา.....
เจ้าของพระ มร.อึ๊ง ก๊อก เซ็ง เป็นชาวมาเลย์ที่ชอบสะสมพระเครื่องไทย และก็เก็บแต่ชั้นยอดๆองค์เยี่ยมๆไม่แพ้คนไทย หรือชนะคนไทยหลายคนด้วย.....
เห็นได้จากพระทุกองค์ แม้จะส่งมานานๆ ครั้งแต่ทุกองค์ก็เป็นพระแท้ ยอดนิยม ระดับแชมป์ทั้งนั้น.....
วันนี้ เบญจภาคี มาเกือบครบ เพราะองค์ถัดไปคือ พระรอด พิมพ์ใหญ่ กรุวัดมหาวัน ลำพูน ของ เสี่ยวีรชัย ไชยเจริญ ซึ่งบอกมาอย่างเกรงใจว่าถ้าสวยไม่เข้าขั้นมาตรฐาน สนามพระวิภาวดี ละก้อ ไม่ลงให้ก็ไม่เป็นไร.....
แต่เห็นปุ๊บก็บอกได้ว่าเป็นพระแท้ จากรูปทรง เนื้อใน จุดตำหนิ แม้พิมพ์พระจะเลือนๆ เพราะการสัมผัสใช้มามาก จนเรียบลื่นไปหมดทั้งหน้า-หลัง แต่ก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะเราเน้นที่เป็นพระแท้ จะสวยมากสวยน้อย หรือชำรุดอุดซ่อมเสริมแต่งก็ได้ลง เพื่อเป็นกรณีศึกษา สภาพพระที่แตกต่างกัน--อย่างองค์นี้เป็นพระแท้สภาพสมบูรณ์ ความสวยน้อย สมราคา ล้าน ไม่ + ก็ -.....
ต่อด้วย พระกำแพงเปิดโลก (ยืนตอ) กรุลานทุ่งเศรษฐี กำแพงเพชร ของ พระฐิติสกฺโข ชื่อนี้ลงบ่อยจนมีคนถามถึง อยากรู้จักตัวจริง เพราะพระที่ส่งมาล้วนเป็นพระดีทีเด็ด ดูง่ายๆ.....
ตามมาด้วย เหรียญจอบใหญ่ เปียกทอง หลวงพ่อเงิน วัดบางคลาน พิจิตร ของ กำนันมานะ คงวุฒิปัญญา.....
เห็นแล้วนึกถึงสภาพเหรียญที่ยังไม่มีการ เปียกทอง ก็เห็นความสมบูรณ์สวยงามมาแต่เดิม แบบเทแล้วสวยเลย แต่ผู้ได้รับคงอยากให้งามมากขึ้น จึงนำไป เปียกทอง ทำให้อลังการขึ้นมาก--อีกอย่าง คือต้องการรักษาสภาพองค์พระไว้ให้ดีที่สุด.....
การเปียกทอง ก็คือ การเคลือบทองโลหะด้วยเทคนิคที่มีมาก่อนการกะไหล่ทอง และ การชุบทอง แบบปัจจุบัน ซึ่งผู้รู้บอกวิธีพิจารณาว่า การเปียกทอง เนื้อทองจะหนากว่าการทำกะไหล่ ซึ่งก็หนากว่าการชุบ ซึ่งมีเนื้อทองบางสุด.....
...
ความนิยมในการนำโลหะไปเปียกทอง มีอายุการทำมากว่า ๑๐๐ ปี ซึ่งพิจารณา อายุได้จากผิวเนื้อจะมีสนิมทองปรากฏเป็นเปลวสีรุ้ง ในซอกส่วนลึกอย่างเหรียญนี้ของ กำนันมานะ ซึ่งเป็นเหรียญที่มีความงามเป็นที่สุด.....
รายการต่อไป ขอเสนอ เหรียญพระพุทธนรสีห์ พ.ศ.๒๔๔๒ (ร.ศ.๑๑๘) วัดเบญจมบพิตร กรุงเทพฯ ซึ่ง รัชกาลที่ ๕ โปรดฯให้จัดสร้างเป็นเหรียญที่ระลึกในคราวงาน พิธีสมโภชองค์พระพุทธนรสีห์ ขึ้นเป็นพระประธาน วัดเบญจมบพิตร เมื่อวันที่ ๑๒-๑๘ มี.ค.๒๔๔๒.....
โดย สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ไปพบองค์ พระพุทธนรสีห์ ที่วัดพระสิงห์ เชียงใหม่ พุทธลักษณะถูกต้องงดงามตามสมัยเชียงแสนแบบสิงห์ ๑ ขนาดย่อม ถูกต้องตามพระประสงค์ ร.๕.....
จึงได้อัญเชิญลงมาให้ พระพุฒาจารย์ (มา) วัดจักรวรรดิ ขัดผิว ก่อนนำทูลเกล้าฯให้อัญเชิญขึ้นประดิษฐาน เป็นพระประธาน ณ พระอุโบสถวัดเบญจมบพิตร โดยเสด็จทรงประกอบพิธีผูกพัทธสีมา บรรจุพระบรมสารีริกธาตุในพระเกศ องค์พระพุทธนรสีห์ เมื่อ ๑๔ มีนาคม.พ.ศ.๒๔๔๒ .....
...
โดยมี สมเด็จพระวันรัต (แดง) เป็นประธานสงฆ์ นำพระราชาคณะ ๓๐ รูปสวดพุทธมนต์ภายในพระอุโบสถ รอบเขตพัทธสีมา นิมนต์พระเถระเกจิอาจารย์ แห่งยุค ๑๐๘ รูป ผลัดเปลี่ยน ๓ วัน รวม ๓๒๕ รูป สวดพระพุทธมนต์พุทธาภิเษก .....
ลักษณะเป็นเหรียญทรงกลม ขนาด ๒๕ มิล ด้านหน้าเหรียญ เป็นรูปจุลมงกุฎ (พระเกี้ยวเปล่งรัศมี) เหนือเลข ๕ ไทยขนาบด้วยลายกนก ด้านหลังมีอักษรไทยบอกวาระปีสร้าง ร.ศ.๑๑๘ ด้านหน้ามีบล็อกเดียว ด้านหลังมี ๒บล็อก แยกเป็นตัวหนังสือเล็กกับตัวหนังสือใหญ่ เนื้อเหรียญมีชนิด เนื้อเงิน เนื้อทองแดง เหรียญลงยาสีน้ำเงิน แจกกรรมการ.....
และเนื้อเงินกะไหล่ทอง แบบเหรียญนี้ ของ เสี่ยเพชร-อิทธิ ชวลิตธำรง ที่นักนิยมพระเครื่องเรียกว่า “เหรียญพระเกี้ยว” ซึ่งถือเป็นเหรียญที่ระลึก ซึ่งไม่มีรูปพระที่มีอานุภาพความศักดิ์สิทธิ์เป็นที่เลื่องลือ มีผู้แสวงหามากสุด โดยเฉพาะศิษย์เก่าจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่นิยมสะสมพระเครื่อง เพราะเป็นเหรียญดีพิธีใหญ่สุด ชุมนุมสุดยอดพระเถระเกจิอาจารย์ ปลุกเสกมากสุดในประวัติศาสตร์ .....
สุดท้ายคือ ตะกรุด อสิสติ คู่ชีวิต หลวงพ่อพิธ วัดฆะมัง พิจิตร พระเกจิอาจารย์ผู้ได้รับความเคารพศรัทธาเลื่อมใส ในด้านวิชาพุทธาคมของชาวเมืองพิจิตร.....
...
ท่านเป็นศิษย์ผู้สืบทอดวิชาของ หลวง พ่อเงิน วัดบาง-คลาน และเรียนสำเร็จวิชาอาคมจากทั้งพระเกจิอาจารย์และฆราวาส ที่มีชื่อเสียงแห่งยุคอีกมาก .....
โดยเฉพาะวิชา กสิณไฟ ที่แสดงออกทางดวงตาที่มีอำนาจมาก จนได้รับสมญานามเรียกเป็น หลวงพ่อพิธ ตาไฟ.....
เมื่อท่านมรณภาพ ยังได้ปรากฏสิ่งมหัศจรรย์ หลังการฌาปนกิจ ขณะเก็บอัฐิ ปรากฏพบดวงตาของท่านทั้งคู่ยังอยู่ครบไม่ไหม้ไฟ ทางวัดจึงนำเก็บรักษาไว้จนกลายเป็นหิน นำบรรจุเป็นดวงตาในรูปเหมือนองค์ท่านที่ยังตั้งให้สักการะบูชาอยู่ถึงทุกวันนี้.....
ตลอดอายุท่านสร้างพระเครื่องของขลัง หารายได้สร้างโบสถ์ถึง ๕ วัด ที่มีชื่อเสียงสูงสุดคือ ตะกรุดโทน เนื้อตะกั่วน้ำนม ลงอักขระพระคาถา อสีสติฯ ด้านในอักขระพระคาถา กำกับด้านนอก ม้วนเข้ากับหลอดทองเหลืองเชื่อมห่วงหัวท้ายเป็นเอกลักษณ์ดังที่เห็นในภาพ.....
ออกให้ทำบุญบูชาดอกละ ๑๐ บาท ในสมัยนั้นถือว่าแพงมาก แต่ทำออกได้เท่าไรก็หมด ไม่เคยพอ ด้วยอานุภาพความศักดิ์สิทธิ์ด้านเมตตามหานิยม มหาอุด แคล้วคลาด คงกระพันชาตรี.....
มีประสบการณ์ปรากฏเทียบชั้นได้กับ ตะกรุดมงคลโสฬส หลวงปู่เอี่ยม วัดสะพานสูง ตะกรุดมงกุฎพระพุทธเจ้า หลวงปู่เอี่ยม วัดหนัง ตะกรุดมหาปราบ หลวงพ่อคง วัดบางกะพ้อม--และ ตะกรุดหลวงพ่อเงิน วัดบางคลาน องค์พระอาจารย์ พบทั้งชนิดเปลือยแบะถักเชือกลงรักไม่ลงรัก แบบดอกนี้ของ เสี่ยโฆษิต ธีรศรีศุภร ซึ่งสภาพสมบูรณ์ขนาดนี้ ราคาสูงหลายแสนแล้ว.....
ตามมาด้วยข่าวประกวดพระ ซึ่ง เสี่ยธีรเดชจังตระกูล (ต้น ลำปาง) ประธานสมาคมพระเครื่องพระบูชาไทย จังหวัดลำปาง และองค์การบริหารส่วนจังหวัดลำปาง จัดขึ้นที่อาคารอเนกประสงค์ อบจ.ลำปาง อาทิตย์หน้า 24-25 พ.ย.--นักสะสมสายเหนือที่มีพระดีพระเด็ดก็เตรียมส่งได้ งานนี้จัดใหญ่.....
ลากันด้วยเรื่องปิดท้ายสไตล์ สนามพระวิภาวดี ที่เก็บตกจากที่ท่านผู้ชมที่จดหมายมาเล่าไปขำไป ให้อารมณ์ดี ......
เรื่องนี้เกิดในงานวันทำบุญแซยิด ครบ ๗ รอบ คุณปู่สิน ที่บ้านย่านบางขุนพรหม มีลูกหลานมารวมตัวพร้อมหน้า อวยพรให้ปู่มีอายุยืน สุขภาพแข็งแรง...ในจำนวนนั้นมี นายอภิชัย หลานปู่วัย ๓๒ ปีเป็นวิศวกร ที่กำลังสนใจศึกษาสะสมพระเครื่อง พอจบพิธีก็เข้าไปคุยกับปู่ เรื่อง พระสมเด็จบางขุนพรหม ที่วัดเปิดกรุนำออกให้ทำบุญบูชาเมื่อปี พ.ศ.๒๕๐๐ ว่าคุณปู่เคยอยู่ใกล้วัดไม่ได้ไว้บ้างหรือ.....
พอปู่ตอบว่าได้ไว้หลายองค์คนที่ได้ยินก็ตื่นเต้น รีบมารุมเผื่อจะมีแจก แต่ผิดหวัง เพราะปู่บอกว่า ขายเอาเงินมาส่งพ่อแม่พวกเอ็งเรียนหมดแล้ว ลูกหลานก็เลยวงแตก ยกเว้น นายอภิชัย ที่ไม่ยอมถอยทัพ ถามย้ำว่า แล้วรุ่นอื่นๆ อย่าง พ.ศ.๒๕๐๙ หรือ ๒๕๑๗ ก็ไม่มีหรือครับ แล้วตาโตเมื่อปู่ขมวดคิ้วคิดนิดนึงแล้วตอบว่า ยังมีอยู่.....
นายอภิชัย จึงรีบอ้อน งั้นขอผมสักองค์ได้ไหม จะได้เป็นมงคล แต่ปู่ส่ายหน้า พอหลานหน้าจ๋อย ปู่เลยบอกว่า ที่บอกว่ามี คือมีพระอยู่ในใจ ส่วนพระนอกใจ ขายเซียนหมดแล้ว เจ้าค่ะ อามิตตพุทธ.
สีกาอ่าง