แม่พิมพ์พระสมเด็จวัดระฆัง...องค์ในคอลัมน์วันนี้ ทรวดทรงองค์เอวเป็นพิมพ์ทรงเจดีย์แน่! แต่จะจำแนกท่านเป็นพิมพ์ไหน?
หากจะใช้วิชา 4 พิมพ์ พิมพ์เขื่อง พิมพ์ชะลูด พิมพ์สันทัด พิมพ์ย่อม ของครูตรียัมปวาย คนมีประสบการณ์นานพอก็ต้องตัดพิมพ์เขื่อง พิมพ์ชะลูดออก
หากเคยจับองค์ฉายาพุฒาจารย์ (ของคิง เพาเวอร์) ที่ครูจำแนกเป็นพิมพ์สันทัด ก็จะรู้ ขนาดพิมพ์สันทัดเขื่องกว่า จึงต้องยอมให้ท่านเป็นพิมพ์ย่อมไป แต่กระนั้นก็ยัง “มโน” ได้ไม่ชัดเจนนัก
หันไปใช้วิชาห้าพิมพ์ทรงเจดีย์ของ “นิรนาม” (พรีเชียสสเปเชียล ฉบับพิเศษ ของอาจารย์รังสรรค์) มีองค์ครูภาพสีขยายใหญ่ ให้เทียบเคียงได้ชัดเจนมาก
องค์ในคอลัมน์ พอจะลงตัวกับพิมพ์ที่ 4 ก็องค์ที่เส้นสายโปร่งบางกว่าทรงเจดีย์พิมพ์อื่นนั่นปะไร!
ข้อเด่นในเรื่องพิมพ์ทรง ทรงเจดีย์องค์นี้ สองเส้นแบ่งเป็นร่องสังฆาฏิ และเส้นขอบจีวร ที่อ่อนโค้งเหมือนตานกเขาเข้าหามุมรักแร้คมชัด ทั้งลึกทั้งชัดกว่าหลายๆองค์ที่เคยเห็นกันมา
สำหรับผม ใช้เส้นขอบจีวรเป็นจุดตัดสิน ทรงเจดีย์วัดระฆังแท้มานาน...เส้นปลอมที่พยายามทำ มักจะแข็งทื่อ แต่ส่วนใหญ่เส้นนี้มักไม่ติด
ได้คะแนนหลัก จากเส้นขอบจีวรแล้ว ดูองค์ประกอบอื่นๆต่อ ไล่เลียงแต่เส้นพระเกศ ยาวและค่อนตรงไปชนเส้นซุ้มลงมา พระพักตร์แบบเสี้ยม ผ่านพระอุระที่บอกว่าเป็นจุดเด่นมาถึงพระเพลา ยังเห็นเส้นแยกชัด
เพียงแต่เมื่อดูภาพรวม องค์นี้ยังผ่านการจับต้องน้อย ผิวเนื้อนูนยังไม่เรียบเนียนตา
แต่ปุ่มปมในองค์พระและฐาน รวมทั้งหลุมร่อง รอยยุบรอยแยกใหญ่เล็กในพื้นผนัง ก็ช่วยเพิ่มความซึ้งตา
เนื้อพระสมเด็จวัดระฆังละเอียดขาวอมเหลือง เข้มข้นอย่างนี้ วิชาครูตรียัมปวาย ท่านเรียกเนื้อเกสรดอกไม้ คนเป็นพระคุยว่าดูแท้ได้โดยไม่ต้องส่องแว่น
...
และพระที่มีสภาพเนื้อจัดอย่างนี้ คนเป็นพระทั่วไป หากต้องเลือกระหว่างองค์แม่พิมพ์คมกริบ ผิวดิบๆเดิมๆ แบบที่เขาประเมินราคากันแพงแสนแพง...เขาเลือกองค์เนื้อจัดดึงดูดใจ ซึ่งตามค่านิยมไม่แพงนัก ขึ้นแขวนคอ
พูดแบบเดียวกัน มั่นใจกว่า ว่างั้นเถอะ!
หลงเพลินแต่พูดถึงทรวดทรงองค์และเนื้อด้านหน้า...จนจะลืมพูดถึงด้านหลัง
หลังองค์นี้จัดเป็นหลังเรียบ เรียกหลังทื่อ
ฟังไม่เป็นมงคล แต่หลังพระสมเด็จวัดระฆังทุกองค์ ไม่ได้เรียบเป็นหน้ากระดานไสกบ ต้องมีเนินสูงลาดต่ำ ก้อนเนื้อเกิน หลุมร่องที่ยุบลงไป
สลับด้วยผิวเนื้อที่เหลืองเข้มเพราะซึมซับฝ้ารักสีน้ำตาลแกมแดงบ้าง และส่วนที่ขาวขุ่นบ้าง
ขอบสี่ข้างก็เข้าสูตร ไม่สึกมนเพราะถูกมือ แต่ปริร่อยน้อยบ้าง มากบ้าง ตามธรรมชาติ
ก็พอรู้เท่าๆกันทั้งนั้นล่ะครับ หลังสมเด็จวัดระฆังไม่มีแบบหรือสูตรตายตัว เมื่อท่านปรากฏให้เห็นอย่างไร ก็ต้องพิจารณาไป ใช้ความคิดเทียบเคียงไป
และที่สำคัญไม่น้อย ก็เทียบเคียงกับ
หลังพระปลอม...พูดได้เต็มปาก ตั้งใจอย่างไร ก็ไม่เหมือนหลังพระแท้
เปลี่ยนวิธีอ่านพระวันนี้เป็นการให้คะแนน...ว่าด้วยพิมพ์ทรงองค์นี้ มีตำแหน่งที่ติดเส้นสายลึกคม และมีตำแหน่งที่ไม่เรียบเนียน ก้ำกึ่ง ตัดจากคะแนนร้อย ให้ได้แค่ 85
แต่ถ้าให้คะแนนเนื้อหาและธรรมชาติซึ้งสว่างตา ดึงดูดหัวใจ เอาคะแนนไปเลย 95
พระสมเด็จวัดระฆังสภาพอย่างนี้ สำหรับคนไม่จนแต้มเพราะหิวเงิน...ถามซื้อก็ไม่ขาย ใช้ลูกพระเดชพระคุณขอก็ไม่ให้ ถ้าจะให้บอกอย่างเกรงใจ ก็ต้องบอกกันว่า จะเอาไว้ใช้เอง หรือไม่ก็เก็บไว้ให้ลูก.
พลายชุมพล
คลิกอ่านคอลัมน์ “ปาฏิหาริย์จากหิ้งพระ” เพิ่มเติม