กำลังเป็นประเด็นที่ถูกจับตามองอย่างมากในกลุ่มของนักท่องเที่ยวไทยที่ไปเที่ยวที่ประเทศญี่ปุ่นในขณะนี้ หลังจากที่สายการบินชื่อดัง ลอยแพผู้โดยสารกลางสนามบินที่ประเทศญี่ปุ่น ทำให้มีผู้โดยสารได้รับความเดือดร้อนจำนวนมาก และหนึ่งในนั้นก็คือ "โนอึล ณัฐรัชต์ ตังวาย" พระเอกซีรีส์วายชื่อดัง ได้ออกมาโพสต์เล่าประสบการณ์สุดแย่ผ่าน X ส่วนตัว กรณีที่ได้เดินทางไปทำงานและท่องเที่ยวกับครอบครัวและทีมงานที่ประเทศญี่ปุ่น
แต่กลับต้องเผชิญเหตุการณ์ถูกสายการบินชื่อดัง ยกเลิกเที่ยวบินขากลับกะทันหัน ทำให้ผู้โดยสารชาวไทยหลายร้อยชีวิต รวมถึงคุณพ่อคุณแม่ของเจ้าตัว และคณะเด็กเยาวชนทีมชาติไทยกว่า 100 คนที่เดินทางไปแข่งขันหุ่นยนต์ ต้องถูกลอยแพนอนบนพื้นสนามบินนาริตะท่ามกลางอากาศหนาวเย็น
"ประสบการณ์ที่ผมและผู้โดยสารอีกหลายร้อยชีวิตได้รับจากสายการบิน AirAsia X
รอบนี้ผมเดินทางมาประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำงานแฟนไซน์ที่โตเกียว รวมถึงงานอื่น ๆ และอยู่เที่ยวต่อกับครอบครัว โดยมีทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และทีมงานเดินทางมาด้วยกัน เที่ยวบินขากลับของผมมีกำหนด Boarding เวลา 19.45 น. ผมนั่งรออยู่บริเวณหน้าเกทจนถึงเวลา 20.30 น. ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเข้าใจว่าเที่ยวบินอาจจะดีเลย์เล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ตามปกติ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น. มีประกาศแจ้งว่าเครื่องบินมีปัญหาทางเทคนิค จำเป็นต้องให้ทีมช่างเข้าซ่อมแซม และจะแจ้งเรื่องการขึ้นเครื่องอีกครั้งในเวลา 22.00 น. พอถึงเวลา 22.00 น. ก็มีประกาศให้รอต่อจนถึง 23.00 น. และเมื่อถึงเวลา 23.00 น. สายการบินก็ประกาศยกเลิกเที่ยวบิน (Flight Cancelled) พร้อมแจ้งให้ผู้โดยสารทุกคนออกจากพื้นที่โดยเร็ว เนื่องจากสนามบินกำลังจะปิดให้บริการ
ตอนนั้นทุกคนยืนงงอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่มีใครทราบเลยว่าต้องทำอย่างไรต่อ ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน หรือสายการบินจะมีมาตรการช่วยเหลือผู้โดยสารอย่างไร ผมจึงเดินเข้าไปสอบถามพนักงานบริเวณเคาน์เตอร์ว่า “แล้วพวกเราต้องทำอย่างไรต่อครับ? ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน?”
พนักงานตอบกลับมาว่าไม่รู้ แต่ขอให้พวกเราออกจากพื้นที่ก่อน พร้อมอธิบายว่าเครื่องบินไม่สามารถซ่อมแซมได้ เนื่องจากอะไหล่จะมาถึงในช่วงเช้าของวันถัดไป สิ่งที่ผมสงสัยมากคือ ถ้าทางสายการบินทราบอยู่แล้วว่าไม่มีอะไหล่ และไม่สามารถซ่อมเครื่องบินให้เสร็จได้ในคืนนั้น ทำไมถึงต้องรอจนถึงเวลา 23.00 น. จึงประกาศยกเลิกเที่ยวบิน? ถ้าทางสายการบินสามารถแจ้งให้เร็วกว่านี้ เช่น ตั้งแต่เวลา 20.00 น. ผู้โดยสารทุกคนก็ยังพอมีเวลาเดินทางด้วยรถไฟเพื่อออกไปหาโรงแรม หรือจัดการเรื่องที่พักของตัวเองได้ทัน
แต่การประกาศยกเลิกเที่ยวบินในเวลาที่ดึกขนาดนั้น ทำให้ทุกคนแทบไม่มีทางเลือกเหลืออยู่เลย ผมจึงถามพนักงานต่อว่า แล้วพวกเราต้องออกไปทางไหน แต่พนักงานกลับเดินหลบเลี่ยงไปโดยไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน เมื่อผู้โดยสารจำนวนมากยังคงยืนอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ ก็มีการปิดไฟและประกาศให้ทุกคนออกจากพื้นที่
หลังจากนั้นผู้โดยสารทุกคนต้องเดินกลับเข้าสู่กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองของญี่ปุ่นอีกครั้ง เหมือนกับเพิ่งเดินทางมาถึงประเทศญี่ปุ่น ต้องผ่านการตรวจพาสปอร์ต และไปรอรับกระเป๋าที่สายพาน ซึ่งใช้เวลานานมาก เมื่อพวกเราได้รับกระเป๋ากันแล้ว กัปตัน นักบินผู้ช่วย และลูกเรือของเที่ยวบินดังกล่าวก็เดินลงมาบริเวณเดียวกัน
ผู้โดยสารจำนวนมากจึงเข้าไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น และพวกเราจะต้องทำอย่างไรต่อ จากที่ผมเห็น ลูกเรือผู้หญิงเดินก้มหน้าเลี่ยงออกไปโดยไม่ได้ให้คำตอบ ส่วนกัปตันและนักบินผู้ช่วยถูกผู้โดยสารจำนวนมากเข้าไปรุมสอบถาม มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งซึ่งเดินทางมาพร้อมเด็ก ๆ กว่า 100 คน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันหุ่นยนต์ เข้าไปสอบถามกัปตันว่า “แล้วพวกเราจะทำอย่างไรได้บ้างครับ เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยจำนวนมาก”
กัปตันกลับนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “พรุ่งนี้ผมมีงานครับ” แล้วเดินออกไป คำถามของผมคือ แล้วผู้โดยสารทุกคนไม่มีงานต้องทำกันเหรอครับ? ทุกคนต่างก็มีภาระหน้าที่ มีครอบครัว มีตารางงาน และมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเดินทางกลับตามกำหนดเหมือนกัน
หลังจากนั้น เหลือเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นอยู่ประมาณ 10 คน เพื่อจัดการกับผู้โดยสารที่ยังตกค้างอยู่ในสนามบิน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นการพยายามให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่ มีทั้งการตะคอก การผลักดัน และการบอกให้ทุกคนออกไป ผู้โดยสารหลายคนพยายามสอบถามว่า “สรุปแล้วเที่ยวบินของพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อ?” “พวกเราต้องจองตั๋วใหม่เองหรือเปล่า?” “แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอย่างไร?” “ทางสายการบินสามารถจัดหาโรงแรมให้พวกเราได้ไหม เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยกว่า 100 คน?”
แต่คำตอบที่ได้รับคือให้ทุกคนออกไปก่อน โดยแจ้งว่าจะมีขนมและที่นอนให้ ผมจึงถามกลับว่า “ที่นอนที่ว่าคือที่ไหนครับ?” เพราะตอนนั้นเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว การหาโรงแรมหรือเช็กอินในญี่ปุ่นเวลานั้นเป็นเรื่องยากมาก โดยเฉพาะถ้าไม่ได้จองล่วงหน้า หลายโรงแรมก็ไม่มีพนักงานให้เช็กอินในช่วงดึก ทำให้พวกเราอาจต้องรอจนถึงเช้า
เจ้าหน้าที่ตอบว่าจะมีถุงนอนกับขนมให้ และให้ทุกคนไปหาที่นอนกันเองบริเวณโซนด้านหน้าใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่ได้ปิดให้บริการ แต่บริเวณนั้นอากาศหนาวมาก ผมจึงเดินแหวกกลุ่มผู้โดยสารเข้าไปถามเจ้าหน้าที่เป็นภาษาอังกฤษว่า “If you had kids, or if we were your family, would you let us sleep on the floor in this freezing weather?“ ถ้าคุณมีลูก หรือถ้าพวกเราเป็นครอบครัวของคุณ คุณจะยอมให้พวกเรานอนบนพื้นท่ามกลางอากาศหนาวแบบนี้จริง ๆ เหรอ?
สิ่งที่ทำให้ผมตกใจคือเจ้าหน้าที่คนนั้นกลับหัวเราะ ก่อนจะถามผมกลับว่า “What should I do for you?” “แล้วคุณจะให้ผมทำอะไรให้ล่ะ?” ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นต่างก็งงกับคำตอบที่ได้รับ หลังจากนั้นมีพนักงานร้องเพลงเสียงดังด้วยท่าทีที่ดูหงุดหงิด ซึ่งในความรู้สึกของผม เหมือนเป็นการพยายามไล่ให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่ ผู้โดยสารชาวไทยหลายคนเริ่มเรียกร้องขอความช่วยเหลือเรื่องที่พัก รวมถึงสอบถามว่าสามารถออกเอกสารยืนยันการยกเลิกเที่ยวบินเพื่อใช้ดำเนินการขอเงินคืนได้หรือไม่
แต่เจ้าหน้าที่กลับบอกว่าเรื่องเหล่านี้ไม่ใช่หน้าที่ของเขา ให้ผู้โดยสารจองตั๋วใหม่เอง แล้วค่อยกลับไปขอ Refund ที่ประเทศไทย และเมื่อมีการพูดถึงการร้องเรียน ก็ได้รับคำตอบในทำนองว่า “จะฟ้องก็เรื่องของคุณ” สถานการณ์เริ่มตึงเครียดมากขึ้น มีการตะคอกใส่ผู้โดยสาร และเจ้าหน้าที่คนหนึ่งถึงขั้นบอกว่าจะเรียกตำรวจมาไล่เด็ก ๆ และผู้โดยสารชาวไทยออกจากพื้นที่
สุดท้ายผมจึงพยายามอธิบายกับผู้โดยสารคนอื่น ๆ ว่า “ออกมากันก่อนเถอะครับ ตอนนี้เราไม่มีทางเลือก ยังไงเราก็คงต้องออกไปรอข้างนอกก่อน” เพราะผมมองว่าการยืนโต้เถียงกันต่อไปก็คงไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น ผมกับครอบครัวจึงตัดสินใจออกมารับถุงนอนกับบิสกิตที่เจ้าหน้าที่จัดเตรียมไว้ให้
หลังจากนั้นพวกเราก็ถูกบอกให้ไปนอนบริเวณใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน ตรงนั้นอากาศเย็นมาก และพื้นก็เย็นมากเช่นกัน ผมเป็นห่วงคุณพ่อกับคุณแม่มาก กลัวว่าท่านจะไม่สบายจากการต้องมานอนในสภาพอากาศแบบนี้ แต่ตอนนั้นพวกเราก็แทบไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากรอจนถึงเช้า
เช้าวันต่อมา ผมตรวจสอบข้อมูลในแอปพลิเคชันของสายการบิน พบว่าเที่ยวบินของผมถูกเลื่อนเวลาอีก 2 รอบ ตอนแรกเปลี่ยนเป็นเวลา 11.00 น. และหลังจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นเวลา 15.00 น. ของวันนี้ ซึ่งผมเองก็ยังไม่รู้ว่าจะมีการเลื่อนออกไปอีกหรือไม่
เมื่อเดินขึ้นมาบริเวณเคาน์เตอร์เช็กอิน ก็พบกับแถวผู้โดยสารที่ยาวมาก เนื่องจากมีผู้โดยสารที่มีกำหนดเดินทางในช่วงเช้าของวันนี้อยู่แล้ว และทางสายการบินนำผู้โดยสารที่ได้รับผลกระทบจากเที่ยวบินเมื่อคืนมารวมเช็กอินในช่วงเวลาเดียวกัน
ตอนนี้พวกเราจึงต้องมาต่อคิวอยู่บริเวณท้ายแถว ทั้งที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์เมื่อคืนมา และแทบไม่ได้พักผ่อนกันเลย สถานการณ์ตอนนี้ค่อนข้างสับสนมาก เพราะเท่าที่ได้ยินผู้โดยสารด้านหน้าพูดคุยกัน ดูเหมือนว่าเที่ยวบินของวันนี้ก็อาจมีปัญหาหรืออาจถูกยกเลิกอีก แต่ผมยังไม่สามารถยืนยันข้อมูลตรงนี้ได้ จนถึงตอนนี้ผมเองก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่าเราจะได้เดินทางกลับเมื่อไหร่
ผมอยากบอกว่าผมเข้าใจดีว่าเครื่องบินสามารถเกิดปัญหาทางเทคนิคได้ และถ้าเครื่องบินไม่พร้อมใช้งาน การยกเลิกเที่ยวบินเพื่อความปลอดภัยของผู้โดยสารย่อมเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจคือการจัดการกับผู้โดยสารหลังจากเกิดปัญหา ทำไมถึงต้องรอประกาศยกเลิกเที่ยวบินจนถึงเวลา 23.00 น. ทั้งที่ได้รับแจ้งว่าอะไหล่จะมาถึงในเช้าวันถัดไป?
ทำไมผู้โดยสารถึงไม่ได้รับคำแนะนำที่ชัดเจนว่าต้องทำอย่างไรต่อ? ทำไมเด็กเล็กกว่า 100 คน รวมถึงผู้สูงอายุและครอบครัวอีกจำนวนมาก ถึงต้องมานอนบนพื้นสนามบินท่ามกลางอากาศหนาว โดยไม่มีการจัดหาที่พักที่เหมาะสม? และทำไมการที่ผู้โดยสารพยายามสอบถามถึงสิทธิและความช่วยเหลือที่ควรได้รับ ถึงกลายเป็นสถานการณ์ที่มีการตะคอก ขับไล่ และขู่ว่าจะเรียกตำรวจ?
ผมไม่ได้ต้องการสิทธิพิเศษอะไร และไม่ได้คิดว่าตัวเองควรได้รับการดูแลมากกว่าผู้โดยสารคนอื่น ผมแค่รู้สึกว่าทุกคนควรได้รับคำอธิบายและการปฏิบัติที่เหมาะสม โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ผู้โดยสารไม่ได้เป็นฝ่ายก่อให้เกิดปัญหา
สำหรับผม สิ่งที่ทำให้รู้สึกแย่ที่สุดไม่ใช่การที่เครื่องบินเสีย แต่เป็นการเห็นเด็ก ๆ ผู้สูงอายุ และครอบครัวจำนวนมากต้องเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ โดยไม่รู้ว่าจะได้รับความช่วยเหลืออย่างไร ผมหวังว่า AirAsia X จะออกมาชี้แจงถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รวมถึงแนวทางรับผิดชอบต่อผู้โดยสารที่ได้รับผลกระทบในครั้งนี้ เพราะทุกคนมีงาน มีครอบครัว มีภาระหน้าที่ และมีเวลาที่สำคัญของตัวเองเหมือนกัน และผมคิดว่าคงไม่มีใครอยากให้พ่อแม่หรือลูกของตัวเองต้องมาเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ครับ"
จากนั้น โนอึล ก็ได้เขียนเล่าเหตุการณ์วันที่ 2 เพิ่มเติม บอกว่า
"สรุปเหตุการณ์วันที่ 2 กับสายการบิน AirAsia X หลังจากเที่ยวบินถูกยกเลิก และเราต้องนอนบนพื้นสนามบินนาริตะทั้งคืน หลังจากที่ผมและทีมงานต้องนอนบนพื้นสนามบินนาริตะกันทั้งคืน ผมตื่นขึ้นมาตอนประมาณ 6 โมงเช้า มีเจ้าหน้าที่เดินมาแจ้งว่าให้เราไปเช็กอินพร้อมกับผู้โดยสารของเที่ยวบินเช้าวันนั้น เพราะทางสายการบินจะพยายามให้เราเดินทางกลับไปพร้อมกัน
ตอนนั้นในหัวผมคิดทันทีว่า “มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อเที่ยวบินเช้าก็มีผู้โดยสารที่จองมาเต็มอยู่แล้ว?” แต่เราก็ยังทำตามที่เจ้าหน้าที่แจ้ง เราต้องไปยืนต่อคิวกันอีกประมาณ 2–3 ชั่วโมง คิวยาวมาก จนผมต้องให้แม่ไปนั่งพัก เพราะกลัวท่านจะปวดขาจากการยืนรอนาน ๆ ส่วนผมก็ยืนต่อคิวแทน
สุดท้ายมีพนักงานเดินมาแจ้งว่า เราไม่สามารถเดินทางไปกับเที่ยวบินนี้ได้แล้ว และให้ทุกคนไปต่อคิวใหม่เพื่อรับคูปองอาหารมูลค่า 1,500 เยน หรือประมาณ 300 กว่าบาท ซึ่งเงินจำนวนนี้ แค่จะซื้อข้าวหน้าหมูสักมื้อในสนามบินยังแทบไม่พอด้วยซ้ำ ที่สำคัญ คิวรับคูปองก็ยาวมาก
ทุกคนเหนื่อยและปวดขาจากการยืนรอมาทั้งคืน ผมจึงบอกทีมงานว่า “ไม่ต้องรอแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวผมจ่ายเอง” เพราะตั้งแต่เมื่อคืน สิ่งที่เราได้รับจากสายการบินมีเพียงบิสกิตคนละหนึ่งกล่องเท่านั้น หลังจากกินข้าวกันเสร็จ ช่วงประมาณเที่ยง เราก็กลับมาเริ่มกระบวนการเช็กอินอีกครั้ง และต้องยืนรอคิวอีกประมาณ 2–3 ชั่วโมง ในที่สุดเราก็ได้เช็กอิน โดยมีกำหนด Boarding Time เวลา 14.40 น.
เราจึงเข้าไปรอที่หน้าเกทตามปกติ แต่จนกระทั่งเวลา 15.00 น. ก็มีประกาศว่า เครื่องบินยังซ่อมไม่เสร็จ และให้ผู้โดยสารรอต่อไป เรารอกันอีกเป็นชั่วโมง จนในที่สุดสายการบินประกาศว่าจะเปลี่ยนเครื่องบิน และให้ผู้โดยสารทั้งหมดเดินไปที่เกท 70 เราก็ต้องเดินย้ายเกทกันอีกครั้ง และไปนั่งรอบนพื้นสนามบินอยู่เป็นชั่วโมง
จากนั้นมีประกาศให้ทุกคนมาต่อคิวเพื่อรับบัตรโดยสารใบใหม่ แต่เจ้าหน้าที่กลับบอกว่า ยังไม่แน่ใจว่าจะสามารถออกบัตรโดยสารให้ได้หรือไม่ โดยไม่ได้อธิบายเหตุผลที่ชัดเจน หลังจากรอจนได้รับบัตรโดยสารใบใหม่ เราก็ถูกแจ้งให้ย้ายไปยังเกทที่อยู่ไกลออกไปอีกฝั่งของสนามบิน ทุกคนต้องลากกระเป๋า เดินกันไปมา ทั้งที่แทบไม่ได้นอนกันมาทั้งคืน
พอไปถึงเกทใหม่ เราก็นั่งรออีกครั้ง โดยไม่มีประกาศหรือข้อมูลความคืบหน้าใด ๆ จนกระทั่งเวลา 21.00 น. ผมทนไม่ไหว จึงเดินไปสอบถามเจ้าหน้าที่ด้วยตัวเอง เจ้าหน้าที่แจ้งว่า สายการบินกำลังพยายามจัดการให้ผู้โดยสารที่ตกค้างจากเมื่อวานได้เดินทางกลับก่อน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาต่อไป
ตอนนั้นผมอยู่ที่สนามบินนาริตะมาแล้วกว่า 30 ชั่วโมง และสิ่งที่ผมเริ่มเข้าใจก็คือ สายการบินกำลังนำผู้โดยสารที่ตกค้างจากเที่ยวบินของเมื่อวานมาเดินทางแทนเที่ยวบินของวันนี้ ขณะเดียวกัน ผมได้รับข้อมูลว่าผู้โดยสารที่มีกำหนดเดินทางในวันนี้กลับไม่ได้รับอนุญาตให้เช็กอิน และต้องเผชิญกับความล่าช้าในลักษณะเดียวกับที่พวกเราเจอเมื่อวาน
เท่ากับว่าปัญหาไม่ได้ถูกแก้ไข แต่กำลังถูกผลักต่อไปให้ผู้โดยสารอีกกลุ่มหนึ่งรับผลกระทบแทนหรือเปล่า? นี่คือสิ่งที่ผมรับไม่ได้มากที่สุด เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องที่ผมจะได้กลับบ้านหรือไม่ แต่เป็นเรื่องของผู้โดยสารทุกคนที่จ่ายเงินซื้อตั๋วและควรได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม
สำหรับตั๋วของผม เดิมทีผมจองที่นั่งแบบ Flatbed ไว้ แต่เนื่องจากเครื่องบินที่นำมาเปลี่ยนไม่มีที่นั่งประเภทนี้ เจ้าหน้าที่จึงจัดให้ผมนั่งที่นั่งธรรมดาบริเวณด้านหน้าสุดแทน ไม่มีหมอน ไม่มีผ้าห่ม และไม่ได้รับบริการตามประเภทที่นั่งที่ผมจ่ายเงินซื้อไว้
แต่ ณ วินาทีนั้น ผมไม่สนใจแล้วว่าจะต้องนั่งแบบไหน ผมแค่อยากพาครอบครัวและทีมงานกลับบ้านให้ได้สักที ในที่สุดผมก็ได้ขึ้นเครื่องตอนประมาณ 22.00 น. กว่า ๆ แต่เรื่องยังไม่จบครับ เราต้องนั่งรออยู่บนเครื่องบินอีกประมาณ 2 ชั่วโมง โดยไม่ทราบเหตุผลที่ชัดเจนว่าเรากำลังรออะไร
สุดท้ายเครื่องบินออกเดินทางจริง ๆ ประมาณตี 1 ผมนั่งหลับ ๆ ตื่น ๆ ด้วยความเหนื่อยล้าสะสมจากเหตุการณ์ทั้งหมด และในที่สุดก็เพิ่งเดินทางกลับมาถึงประเทศไทย แต่เรื่องที่ทำให้ผมรู้สึกแย่ยิ่งกว่าเดิม คือการได้รับทราบว่าผู้โดยสารของเที่ยวบินวันที่ 21 ก็ต้องเผชิญกับเหตุการณ์คล้ายกับที่พวกเราเจอ ทั้งการรอคอยที่ยาวนาน การได้รับถุงยังชีพสีเขียว และการต้องนอนบนพื้นสนามบิน
ผมได้รับข้อมูลว่าการเยียวยาที่เสนอให้ผู้โดยสารบางส่วนเป็นเพียงเครดิตมูลค่า 5,000 บาท ซึ่งผมมองว่าไม่เพียงพอเมื่อเทียบกับความเดือดร้อนที่เกิดขึ้น ทั้งนี้ ผมอยากให้สายการบินชี้แจงรายละเอียดการชดเชยให้ชัดเจนกับผู้โดยสารทุกคน ผมเข้าใจดีว่าเครื่องบินสามารถเกิดปัญหาทางเทคนิคได้ และเรื่องความปลอดภัยของผู้โดยสารต้องมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ
แต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจคือ ทำไมสายการบินถึงไม่มีแผนรับมือและดูแลผู้โดยสารที่ดีกว่านี้? ทำไมผู้โดยสารต้องนอนบนพื้นสนามบิน? ทำไมครอบครัวที่มีเด็ก ผู้สูงอายุ และผู้โดยสารที่มีข้อจำกัดด้านสุขภาพ ต้องมายืนต่อคิวครั้งแล้วครั้งเล่าเป็นเวลาหลายชั่วโมง? ทำไมถึงไม่มีการสื่อสารที่ชัดเจน? ทำไมผู้โดยสารต้องเดินไปถามเจ้าหน้าที่เองตลอดเวลาว่าจะได้เดินทางเมื่อไหร่? และทำไมการแก้ปัญหาของผู้โดยสารกลุ่มหนึ่ง ถึงดูเหมือนเป็นการผลักปัญหาไปให้ผู้โดยสารอีกกลุ่มหนึ่งแทน?
ผมยังได้รับข้อมูลอีกว่า เที่ยวบินก่อนหน้าของผมก็เคยประสบปัญหาในลักษณะคล้ายกัน ซึ่งผมอยากให้สายการบินออกมาชี้แจงข้อเท็จจริงในส่วนนี้ด้วย ผมอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเหตุการณ์ครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับผม และไม่ได้มีน้อง ๆ ทีมเยาวชนทีมชาติไทยที่เดินทางไปแข่งขันอยู่ในกลุ่มผู้โดยสารที่ได้รับผลกระทบ เรื่องนี้จะได้รับความสนใจมากเท่านี้หรือไม่?
หรือถ้าเป็นผู้โดยสารทั่วไปที่ไม่มีพื้นที่สื่อ ไม่มีคนติดตาม เรื่องทั้งหมดจะถูกปล่อยให้เงียบหายไป? ผมไม่ได้ต้องการออกมาพูดเพื่อเรียกร้องสิทธิพิเศษให้ตัวเอง ผมโชคดีที่ยังสามารถจ่ายค่าอาหารให้ครอบครัวและทีมงานได้ด้วยตัวเอง และยังพอมีช่องทางในการสื่อสารเรื่องราวที่เกิดขึ้น
แต่ผมคิดถึงผู้โดยสารคนอื่น ๆ ที่อาจไม่มีทางเลือกแบบผม คนที่ต้องเสียค่าโรงแรมเพิ่ม คนที่ต้องเสียงาน คนที่มีเด็กเล็ก คนที่มีผู้สูงอายุเดินทางมาด้วย หรือคนที่อาจไม่มีเงินสำรองมากพอจะรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ ใครจะรับผิดชอบความเสียหายและความเดือดร้อนของพวกเขา?
วันนี้ผมกลับถึงประเทศไทยแล้ว แต่ผมไม่อยากให้เรื่องนี้จบลงเพียงเพราะผมได้กลับบ้าน ผมอยากเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับผู้โดยสารทุกคนที่ได้รับผลกระทบ ไม่ใช่แค่เที่ยวบินของผม แต่รวมถึงเที่ยวบินอื่น ๆ ที่ต้องเผชิญกับเหตุการณ์ต่อเนื่องจากปัญหาครั้งนี้ด้วย
ผมอยากให้ AirAsia X ออกมาชี้แจงอย่างเป็นทางการถึงสาเหตุของเหตุการณ์ทั้งหมด แผนการจัดการผู้โดยสารที่ตกค้าง และมาตรการชดเชยที่เป็นธรรมสำหรับทุกคน เพราะการซื้อตั๋วเครื่องบิน ไม่ได้หมายความว่าเราต้องยอมรับการถูกปล่อยให้นอนบนพื้นสนามบินโดยไม่มีการดูแลที่เหมาะสม ความปลอดภัยเป็นสิ่งสำคัญ แต่ความรับผิดชอบต่อผู้โดยสารก็สำคัญไม่แพ้กัน
สุดท้ายนี้ ผมอยากถามสายการบินว่า “ถ้าคนที่ต้องนอนบนพื้นสนามบินท่ามกลางอากาศหนาวตลอดทั้งคืน เป็นพ่อแม่ของคุณ เป็นลูกของคุณ หรือเป็นครอบครัวของคุณเอง คุณจะยอมรับการดูแลแบบนี้ได้จริง ๆ เหรอครับ?” นี่คือมาตรฐานการบริการและความรับผิดชอบที่ลูกค้าของ AirAsia X ควรได้รับจริง ๆ หรือครับ?
ผมหวังว่าสายการบินจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้เงียบหายไป และจะออกมารับผิดชอบต่อผู้โดยสารทุกคนอย่างจริงจัง เพราะผู้โดยสารทุกคนควรได้รับการปฏิบัติอย่างมีศักดิ์ศรี ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม".
คลิกเพื่ออ่าน ข่าวบันเทิง เพิ่มเติม