เรียกว่ายิ้มปลื้มน้ำตาไหลเพราะความภูมิใจ สำหรับนักแสดงอาวุโส น้อย โพธิ์งาม หลังจากลูกสาว หญิง รฐา โพธิ์งาม นักร้องนักแสดงสาวเก่ง เรียนจบปริญญาโทวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (วท.ม.) หลักสูตรวิทยาการชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ (Anti-Aging and Regenerative Medicine) จากวิทยาลัยการแพทย์บูรณาการ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ล่าสุดทั้งคู่เปิดใจกับสื่อมวลชน หลังเข้าพิธีรับปริญญา ณ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

แม่น้อยภูมิใจขนาดไหน เห็นกั้นน้ำตาไม่อยู่เลย?

แม่น้อย: โอ้ มันกั้นไม่อยู่ตั้งแต่วันรับโทรศัพท์วันครั้งแรกแล้ว แล้วทีนี้แบบไม่นึก เรามาเห็นอย่างนี้แล้วยิ่งแบบ... โอ๊ย ที่สุดของโลกละ อ่า ที่สุดจริงๆ นางฟ้าของแม่คนนี้สุดๆ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรทั้งสิ้น เขาให้แม่หมดแล้ว พอละ

แม่ก็ตั้งใจมากกับของขวัญชิ้นนี้?

แม่น้อย: ใช่ แม่ไม่มีอย่างอื่นนอกจากอันนี้ที่ตั้งใจไว้นานมาก

อันนี้คือของขวัญชิ้นเดียวในโลก?

แม่น้อย: พ่อน้องหญิงค่ะ โอ๊ย เขาอยากให้พ่อมาเห็นความสำเร็จของลูก วันเนี้ยฉันเลี้ยงลูกเธอมาได้ขนาดนี้ ให้เธอรู้ว่าผู้หญิงคนเนี้ยที่เป็นเมียเธออ่ะ ได้ขนาดเนี้ย ทำได้ขนาดนี้ เธอจะคิดยังไง เขาเสียชีวิตไปแล้วนะ แต่แม่ก็เก็บไว้ รูปคนอื่นแม่ทิ้งหมดแล้ว เอารูปนี้ไว้เพราะมันมีนางฟ้าของแม่ด้วยไง

แม่เข้าใจว่าเขาก็รับรู้กับสิ่งที่แม่อยาก...?

แม่น้อย: ใช่ๆ ให้เขารับรู้ไว้ว่าเนี่ย ตามความตั้งใจ ฉันไม่ยอมมีผัวใหม่ ไม่ยอมแม้กระทั่งที่จะเลี้ยงลูกมาด้วยความลำบากยากเย็นยังไงฉันก็ทนได้ แล้วก็เลยแบบทิ้งอ่ะ ผจญมากับแม่ตลอดทุกสิ่งอย่าง นางฟ้าให้แม่หมดแล้ว

หญิง รฐา: เหลือบวชให้นะ (หัวเราะ)

แม่น้อย: ไม่เอาๆ บวช (หอมแก้มหญิง)

หญิง รฐา: เหลือบวชให้ๆ ต้องบวชให้ไหม?

แม่น้อย: ไม่ต้องๆ

ย้อนไปถึงรูปนี้จริงๆ แล้วเป็นยังไง?

หญิง รฐา: จริงๆ ก็เป็นรูปที่ตั้งอยู่ที่บ้านค่ะ แต่ว่าหญิงก็เข้าใจว่าคงอยากเอามาให้พ่อเห็นแหละว่า เออ เลี้ยงเราจนมาจบในระดับมหาบัณฑิตได้ ก็คงเป็นความภูมิใจของเขาอะไรเงี้ย เราก็ภูมิใจตัวเองอยู่แล้วแหละว่า มันก็ผ่านมาแบบ โห...ยากเย็น มันเป็นช่วง 2 ปีที่งานก็เยอะค่ะ หมายถึงว่าเป็นช่วงที่ถ่ายซีรีส์ ถ่ายละคร ช่วงคอนเสิร์ต มีอยู่ปีนึงขึ้น 2 คอนเสิร์ตใหญ่ ยังพูดอยู่เลยว่าทำได้ไงวะ โคตรเป็นอเวนเจอร์สเลย เพราะว่ามันก็ยากมากจริงๆ อ่ะ ในช่วงเวลาที่แบบ... พอกลับไปคิดก็รู้สึกว่า เฮ้ย เก่งว่ะ เราอาจจะเป็นอเวนเจอร์สจริงๆ (หัวเราะ)

ที่ผ่านมาแม่น้อยเห็นความพยายาม?

แม่น้อย: ที่สุด ไม่ได้หลับไม่ได้นอน ก็เวลานอนบางทีเขาจะขอเงียบๆ ไปอยู่ในห้องเงียบๆ ท่องหนังสืออะไรของเขา เขาไม่เคยจะมาวีนอะไรทั้งๆ ที่ตัวเองก็เหนื่อยนะ แล้วก็ทำงานด้วยอะไรด้วย เราก็ห่วงลูกว่าจะไปได้ขนาดไหน เลยบอกหญิงถ้ามันไม่ไหวก็หยุดกลางๆ ได้ไหม แล้วค่อยทำต่อ บอกหญิงไหวๆ เอาจนสำเร็จได้ เคยถามเขา บอกว่าเห็นเขาเหนื่อยมากไง ไม่ต้องก็ได้นะลูก แม่ได้มาพอแล้ว ปริญญาตรีก็ได้แล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างก็ได้เยอะแยะ

แล้วเขาบอกว่ายังไง?

แม่น้อย: เขาบอกว่าได้โทเรียบร้อยแล้วแม่ จบเลย

หญิง รฐา: ก็จริงๆ เคยเรียน ป.โท ตอนจบ ป.ตรี ได้สัก 3-4 ปี แล้วก็ช่วงนั้นเรียนต่อโทเป็นนิเทศฯ แต่ว่าตอนจะทำวิทยานิพนธ์น่ะมีงานเข้ามาเยอะ ก็เลยหยุดไปก่อน

แม่น้อย: ไม่ แล้วตอนนั้น ตอนนั้นแม่มีหนี้สิน เขาหยุดจากเรียนมาช่วยแม่ หาเงินให้แม่

หญิง รฐา: แล้วก็เลยเหมือนแบบช่วงนั้นรับงานเยอะ ก็เลยหยุดไปก่อน จนเหมือนเป็นเรื่องที่เราก็คาใจอยู่เหมือนกัน เพราะเรายังไม่ได้จบปริญญาโท จนได้มีโอกาสได้เรียนอีกครั้งนึง แล้วก็พยายามเต็มที่ก็ได้จบและ ก็รู้สึกว่าเป็นอีก Milestone นึงที่ที่เราสามารถทำให้แม่ได้ แล้วก็ตัวเราเองได้ด้วย

ในชีวิตนี้ยังอยากจะได้อะไรจากลูกผู้หญิงคนนี้อีกไหม สำหรับแม่?

แม่น้อย: เขาให้หมดแล้วนะ มีลูกเขยที่ดีให้ก็โอเคแล้ว แล้วความคิดอ่านของเขาทุกอย่าง ตอนนี้เหลืออย่างเดียว ขอให้เขาปลอดภัยทุกสิ่งอย่าง

หญิง รฐา: หลานไม่เอาแล้วเนาะ

แม่น้อย: ก็ได้ก็ดี (หัวเราะ)

ยังไม่หยุด?

หญิง รฐา: จะ 45 แล้วแม่ พักเถอะ

แม่น้อย: ตอนนี้ก็ได้หลานซึ่งเป็นลูก 2 ลูกของพี่สาวเขา ก็แก้เหงาไป คลายเหงาได้ วันนี้พี่สาวเขาอุ้มมาให้ด้วย

หญิงถามว่าเรื่องหลานวางได้ไหม ขอผ่านก่อนได้ไหม?

หญิง รฐา: แม่ไหม 43 จะ 44 แล้วแม่ มดลูกน่าจะฝ่อแล้วล่ะ เดี๋ยวมันจะหมดประจำเดือน

แม่น้อย: มันได้อยู่นะ ปีนี้ปีหน้ายังได้อยู่ 44-45 ยังได้อยู่

หญิง รฐา: ปีหน้ายังมีงานต้องเต้น เล่นคอนเสิร์ตไง

หญิง รฐา: แล้วครั้งแรกว่าจะให้พี่สาวเขาท้องแทนไง แบบฝากไข่กับเขาอ่ะ ครั้งแรกว่าจะฝากกับเขา ก็เลยแบบว่าเขาจะโอเคไหมอะไรเงี้ย

แล้วหญิงว่าไง แม่ยังวางแผนไหม?

หญิง รฐา: เราก็ใช้ร่างในการเต้น อาจจะยากนิดนึง แต่ว่าก็ยังเก็บไข่ที่เคยฝากไว้ ยังเก็บไว้อยู่ ก็แพลนไว้ว่าจะเก็บไว้ถึง 45 ผู้

แต่ทำไมตัวหญิงก็ยังไม่ลดความพยายาม?

แม่น้อย: นี่ มีอย่างงี้อีกนะ เขาก็บอกว่า... เฮ้ย เมื่อกี้แม่จะพูดอะไรวะ ลืมละ (หัวเราะ)

หญิง รฐา: ก็ยัง สำหรับหญิง หญิงว่ามันก็ๆ คุยกับพี่ตุลย์เหมือนกันว่า เออ ก็ยังให้เก็บไว้อีกสักแบบจน 45 แหละ หรือว่าจนกว่าจะหมดประจำเดือนอะไรเงี้ย เพราะว่ามันก็สามารถ Collect หมายถึงว่าเก็บแช่ไว้ แต่ว่ามีการจ่ายรายปีไปอะไรเงี้ยค่ะ

เหมือนแม่น้อยยังมีหวังตลอดเวลา ยังมีหวังนะแม่?

แม่น้อย: ยังมีหวังอยู่ค่ะ ถ้าหากให้ลูกลำบากก็คงไม่... เออ จะพูดนี่เรื่องนี้ เขายกตัวอย่างให้ฟังว่าที่ตอนน้ำท่วม เห็นไหมหญิงห่วงแม่มากขนาดไหน แล้วแม่ก็ห่วงหญิง แล้วถ้ามีหลานขึ้นมา หญิงต้องห่วงอีก 2-3 กระทงเลยนะ ก็จริงของเขานะ น่ากลัวเหมือนกันนะตอนนั้นน่ะ ไหนจะคว้ามือแม่ แล้วคว้ามือลูกอีกอะไรหลายอย่าง ก็จริงของมัน แต่ก็ในที่สุดได้ก็ดี (หัวเราะ)

เอ๊ะ ยังไงนะ วนไปแล้วก็วนกลับมา?

หญิง รฐา: เอาเป็นว่าวันนี้เอ็นจอยกับปริญญาโทไปก่อนแม่ เดี๋ยวเรื่องอื่นปล่อยเป็นเรื่องอนาคต

แต่ว่าการเรียนนี้จะไปต่อไหมสำหรับหญิง?

หญิง รฐา: คือเอาจริงๆ ก็มีคุยกับทั้งอาจารย์เป้ อาจารย์มาศ ไว้ค่ะ แต่ว่าคงไม่ใช่สายเดียวกับคุณเกรซ กาญจน์เกล้า เพราะว่าเห็นชีทที่คุณเกรซจดก่อนสอบ ไม่เอาดีกว่า สาขานี้ดูยาก คือการเรียนของเกรซคือต้องรู้ว่ามะเขือเทศ 1 ผล มีข้อดีอะไรบ้างกับร่างกาย คือมันต้องจำเยอะอ่ะ หญิงน่าจะถนัดกับเรื่องของบริหารมากกว่า ก็เลยคิดว่าน่าจะไปเรียนสาย Management Wellness ซึ่งที่นี่ก็มีเปิดอยู่ค่ะ แต่คิดว่าอาจจะยังไม่ใช่ปีหน้า ปีหน้าก็ยังมีงานที่ต้องทำอยู่

เป็น Master Degree?

หญิง รฐา: อันนั้นจะเป็น Ph.D. ค่ะ เป็นด็อกเตอร์ ก็จะเป็น ดร. ก.ก.ก. (เกรซ กาญจน์เกล้า) ดร. ย.ย.ย. (หญิง รฐา) แต่ว่าคนละสายกัน

ถ้าเป็นด็อกเตอร์ แม่จะร้องไห้?

แม่น้อย: นี่ทุกวันนี้ก็เรียกด็อกเตอร์แล้วอ่ะ (หัวเราะ)

หญิง รฐา: ป.โท ยังไม่เป็นด็อกเตอร์แม่ อันนี้อาจจะเป็นหมอลำได้อยู่ (หัวเราะ)

คลิกเพื่ออ่าน ข่าวบันเทิง เพิ่มเติม