เป็นนักแสดง-ผู้กำกับมากฝีมือที่ใครๆ ก็อยากร่วมงานด้วย สำหรับ ตั้ว ศรัณยู วงษ์กระจ่าง ที่เพิ่งจากโลกนี้ไปด้วยโรคมะเร็งตับ เมื่อวันที่ 10 มิ.ย. 2563 ที่ผ่านมา และในพิธีสวดพระอภิธรรมศพก็มีบุคคลทั้งในวงการบันเทิงและการเมืองมาร่วมแสดงความอาลัยแน่นงานทุกวัน
หนึ่งในนั้นคือนักแสดงหนุ่ม โน้ต วัชรบูล ลี้สุวรรณ ที่นอกจากจะเป็นรุ่นน้องของ ตั้ว ศรัณยู คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทั้งคู่ยังเคยร่วมงานกันในละคร “รอยรักแรงแค้น” ทางช่อง 7 ซึ่ง ตั้ว ศรัณยู เป็นผู้จัดและผู้กำกับ ส่วน โน้ต วัชรบูล รับบท ธาดา ซึ่ง โน้ต รู้สึกประทับใจในความทุ่มเทใส่ใจรายละเอียดในการทำงานทุกชิ้นของ ตั้ว และ โน้ต ก็ได้เล่าความประทับใจเมื่อครั้งได้ร่วมงานกันไว้ดังนี้
...
“ผมมาส่งพี่ครับ ผมกับพี่ #ตั้วศรัณยู จบมาจากสถาบันเดียวกัน แต่รุ่นห่างกันเกือบ 20 ปี เลยไม่มีทางได้เจอกันเพราะตอนพี่เรียนอยู่ที่สถาปัตย์จุฬาฯ ผมน่าจะยังไม่เกิด ตอนเป็นพระเอกละครแล้ว ผมเป็นเด็กประถมนั่งดูโทรทัศน์กับยายอยู่ที่บ้าน พอเข้าสถาปัตย์ได้พี่ก็ผันตัวเป็นผู้จัดละคร เป็นผู้กำกับแล้ว เหลือเพียงตำนานทิ้งไว้ให้รุ่นน้องฟังว่า ที่คณะมีสองสิ่งที่ทำให้คนจากคณะอื่นๆ เดินมา คือตู้โทรศัพท์ และศรัณยู ถ้าสาวๆ คณะอื่นเดินมาโทรศัพท์แล้วบังเอิญเจอพี่ตั้วถือเป็นโบนัส
พอผมมาเล่นละครช่วงแรกๆ ก็หวังว่าจะได้ทำงานร่วมกัน ปรากฏว่าช่วงนั้นพี่ออกก็ไปวุ่นๆ กับอุดมการณ์ในหัวใจของพี่ กว่าจะมาได้ร่วมงานกันก็เมื่อไม่กี่ปีมานี้เอง คือละครเรื่อง #รอยรักแรงแค้น ซึ่งเป็นละครของพี่จริงๆ เพราะทุกอย่างพี่เป็นคนกลั่นกรองออกมาแทบทั้งหมด
ผมยังจำได้ วันแรกที่เปิดกล้องได้ เราถ่ายทำกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งแถวมหาวิทยาลัยรังสิต แรกผมไม่ได้มอง #ละครรอยรักแรงแค้นต่างจากละครดราม่า ชิงรักหักสวาท เรื่องอื่นที่เคยเล่น ก็คงเหมือนเรื่องอื่นๆ ที่ตัวร้ายก็ร้ายไปและบทพี่ชายของนางเอกคงไม่มีอะไรนัก จนเริ่มถ่ายทำฉากแรก ไม่รู้กี่เทคก็ยังไม่ผ่าน จนน้องอิงผู้ช่วยพี่ตั้วต้องเดินเอาบทมาให้อ่านใหม่ และบอกว่าอย่าเปลี่ยนบท
ผมก็เถียงไปอีกว่าไม่ได้เปลี่ยน ใจความ สาระสำคัญ ยังอยู่ครบ แค่สลับประโยคและตัดคำเชื่อมออกไปบ้าง จนที่สุดพี่ตั้วเรียกไปคุยว่าโน้ตบทที่ให้ ทุกคำพูด ทุกตัวอักษรมันมีความหมาย มีหน้าที่ของมัน เราต้องพูดตามนั้นทุกคำเพราะมันคือลายแทง ที่บอกใบ้ว่าสันดานของตัวละครตัวนั้นมันเป็นคนอย่างไร คิดอะไร มีทัศนคติต่อโลกนี้อย่างไร ที่โน้ตเล่นไปพี่ไม่เชื่อ แล้วจะทำให้พี่เชื่อได้มั้ย กลับไปอ่านบทมาใหม่นะ แล้วคิวหน้าค่อยถ่ายกันต่อ
...
ผ่านเวลาไป ผมยังจำได้วันที่พี่มาถามว่าน้ำหนักลดไปกี่กิโล สมบทบาทธาดาที่เป็นมะเร็งดีนะ พี่ชอบ ผมยังจำได้ที่พี่ให้ผมต่อยกับน้องไมค์แบบไม่มีคิวและกลิ้งตกลงมาจากศาลาลงมาบนพื้นปูนข้างล่าง และผมพลาดต่อยโดนหน้าน้องไปหนึ่งที ฉากนั้นฉากเดียวถ่ายตั้งแต่ทุ่มนึงจนเที่ยงคืน
ผมยังจำได้วันที่พี่เอาเลือดมาละเลงหน้าผมในห้องฉุกเฉิน พอพี่สั่งคัทผมเดิมออกมาจากห้อง พยาบาลจริงๆ ของโรงพยาบาลร้องกรี๊ดเลย ผมยังจำได้วันที่พี่ให้ผมเข้าไปนั่งในคุก ถึงจะให้ฝ่ายฉากทำความสะอาดให้แล้ว แต่กลิ่นสาบคน กลิ่นเหงื่อ เหลือบ ลิ้น แมลงวันที่อยู่ในห้องนั้น และแววตาของผู้ต้องหาที่นั่งอยู่ห้องข้างๆ มันยังติดตาผมอยู่เลย ผมยังจำได้วันที่พี่ให้ผมไปนอนในเตียงชันสูตรศพในห้องดับจิต พื้นมันเย็นดีจริงๆ ตะแกรงนั้นก็ดูทำความสะอาดง่ายดี
ผมยังจำได้วันที่ธาดา (ผม) ต่อยกับคิมหันต์ (ไมค์ ภัทรเดช) แล้วต้องถูกเหวี่ยงไปกระแทกขวดเหล้าบนโต๊ะ การถ่ายทำผ่านไปด้วยดี จนตอนอินเสิร์ทผมเล่นเองคนเดียว ปรากฏว่าผมพลาดแทนที่จะล้มแหมะลงบนโต๊ะ ปรากฏว่าดันกวาดขวดเหล้า ตัวผมลอยข้ามตกลงมาอีกฝั่งทับไมค์ไวร์เลสจนแตก และที่หลังผมก็มีรอยแดงอ่านว่า Sennheiser ชัดเจน พี่เดินหัวเราะแหะๆ เข้ามา บอกว่ามันส์ดีว่ะ ส่วนผมเจ็บหลังมาอีกเป็นปี แต่ตอนนี้หายแล้ว
ผมยังจำได้เวลาฉากยากๆ พี่จะเดินมาบอกให้สมาธิดีๆ และเชื่อใจเพื่อนที่เข้าฉากด้วยกัน คือพี่จะเดินมาให้กำลังใจนั้นแหละ ผมรู้ สุดท้ายขอบคุณที่พี่สร้าง #ธาดา ขึ้นมา ทำให้ผมได้มาร่วมงานกับพี่ ขอบคุณพี่ที่ทำให้ผมเห็นคุณค่าของตัวเอง และกลับมาสนุกกับงานแสดงอีกครั้ง แต่พี่จากพวกเราเร็วเกินไปจริงๆ ครับ ผมเสียใจ”.
...