ตำนานเก๋างาม “เอาตูดแช่น้ำ แล้วเดิน ต่อไป” ของ “เที่ยวละไม” ยังคงสนุกสนานสว่างไสวอยู่ในทุกซอกซอยรอยจำ ราวเรื่องเปรื่องปลูกของลูกทะเล
“แดดที่เต้นบนริ้วคลื่น ทำให้ผิวเราคล้ำ ลูกทะเลไม่กลัวตัวดำ ทำให้เราเข้มดี” ยังคงอยู่ในความทรงจำที่ “หอมกลิ่นความฝัน” และอวลไอของเค็มทะเล ไม่เคยจืดจางไปในทุกช่วงวัยของชีวิต
เพลงชีวิตที่โอบอาบเอิบอิ่มไปด้วยปรัชญาชีวิต มุมคิดมุมมองอย่างง่าย จับต้องและสัมผัสได้ลึกซึ้งตลอดกาลของ “เฉลียง” และ “ศุ บุญเลี้ยง” หนุ่มสมุยลูกทะเลตัวจริงมากว่า 4 ทศวรรษ
งานเขียนและงานเพลงในรูปแบบเรียบง่ายซ่อนคมของเขา ฝากทุกรอยจำไว้ไม่รู้ลืมเลือน ได้เดินทาง “กลับมาหาสู่” เราอีกครั้งในปีพุทธศักราช 2563 นี้
“นักรบเสื้อกาวน์” เพลงปลุกปลอบใจให้พลังแก่เหล่าแพทย์-พยาบาล นักสู้ผู้กำลังเผชิญกับมหันตภัยไวรัสร้ายอยู่ภายใต้เสื้อกาวน์ขาวสะพรึง มหันตภัยโควิด–19 ไวรัสล้างโลกสุดหฤโหด ไม่เลือกไม่เว้นเชื้อชาติเผ่าพันธุ์ อยู่ในทุกมุมโลกขณะนี้
“ศุ บุญเลี้ยง” จากมุมเล็กๆของบ้านริมทะเลสมุย แดนดินถิ่นเกิดของเขา ส่งพลังใจพลังชีวิตมาให้ “นักสู้ชุดขาว-นักรบเสื้อกาวน์” ได้มีพลังใจร่วมมือกันต่อสู้ฝ่าฟันวิกฤติมหันตภัยนี้ต่อไปไม่ท้อล้า
ศุบอกว่าเป็นนักรบเสื้อกาวน์ “ฉบับบ้านๆ” หลานให้ยืมกีตาร์ ป้าทำน้ำมะพร้าวให้ดื่ม เพลงยังไม่สมบูรณ์ ถ้อยคำยังต้องขัดเกลา ดนตรีคงต้องทำใหม่ แต่กำลังใจต้องรีบจัดส่ง
...
มันก็ออกมาอย่างที่เห็น อย่างที่เป็นตัวตนจริงๆ ทั้งในตัวตนของความเป็นเฉลียง เป็นศุ บุญเลี้ยง เป็นกะทิกะลา เป็นสมจุ้ย เจตนาน่าสนุก และเป็นศุราณี ในวันวานของวันวาร
ลูกทะเลคนนี้ยังยึดมั่นแกร่งมั่นในอุดมการณ์ และมองเห็นหัวใจภายในเสื้อกาวน์ เพราะอาวุธคือความรู้ ความรักคือการให้ ยืนหยัดต้านภัยร้าย ปกป้องประชาชน
ขอกอดคารวะใจ “นักรบลูกทะเล” คนนี้ด้วยหัวใจคารวะครับ.
“ดร.ศาสตร์ธนิก จุลมณี”
‘‘แจ๋วริมจอ’’
jaewrimjor@gmail.com