วันนี้...เพลงปกขาวหรือเพลงสองแง่สามง่าม ระบาดยิ่งกว่าขี้กลากหรือสังคังตามง่ามขา
เพลงจำพวกนี้ ความจริงไม่น่าเรียกว่าเพลง แต่เป็นวรรณกรรมปกขาวที่สอดใส่ทำนองประกอบดนตรี เนื้อหากำกวมทางภาษา แต่บ่งชัดวนเวียนไม่พ้นเรื่องใต้สะดือ
แน่นอน...ไม่ค่อยเผยแพร่ทางสื่อหลักมาตรฐาน เพราะติดขัดในกฎระเบียบ
แต่หาฟังหาชมได้ทั่วไปในสื่อออนไลน์ไม่ว่าจะเป็นทางยูทูบ เฟซบุ๊ก ไลน์ ทวิตเตอร์ ฯลฯ
ทางเพลงนั้น...ส่วนใหญ่จะออกแนวลูกทุ่งหญิงไทยอีสาน ชื่อเพลงแต่ละเพลงกำกวม ส่อเสียดไปในการร่วมประเวณี
แต่จะอ้างว่าเป็นภาษาถิ่น ที่รูปคำ สำเนียงพ้องเสียงกับคำลามก!
เราเดินมาถึงจุดนี้กันได้อย่างไร??
ก็จริงอยู่...วัฒนธรรมด้านภาษา ด้านเพลง ถือว่าเป็นพลวัต เกิดง่ายดับไว
แต่ผู้มีหน้าที่รับผิดชอบ จะนิ่งดูดายทำตาปริบๆ จะปล่อยให้สังคมหมกมุ่น กรอกหูกันด้วยเนื้อหาที่ผิดทำนองคลองธรรมนี้ไปอีกนานเท่าใด
บางเพลงสนับสนุนให้มีการเปลี่ยนคู่ เยินยอการมีชู้สู่ชาย
รีวิวประกอบเพลงบางเพลง ก็จำลองลีลามาจากการร่วมเพศ เพียงแต่มีเสื้อผ้าสวมใส่เท่านั้น...
คนที่ครีเอตงานเหล่านี้ มองในแง่การตลาดแล้ว ถือว่าเป็นคนเก่ง หากนำศักยภาพที่มีในตัวไปสร้างสรรค์สิ่งที่ประเทือง ปัญญากว่านี้ให้สังคม ถือว่าเป็นบุคลากรที่หายาก
แต่เมื่อเขาใช้พลังในตัวไปในทางที่เป็นลบ ก็ถือได้ว่าเป็นคนที่เห็นแก่ตัว ทำร้ายสังคมอย่างน่าเวทนา
หน่วยงานของรัฐที่รับผิดชอบด้านนี้ ยังนอนหลับ และอยู่ดีมีสุขอีกหรือครับ?!?
“สันติพงษ์ นาคประดา”
แจ๋วริมจอ
...