เหมือนตายแล้วเกิดใหม่ ระทึกขวัญสั่นประสาทยิ่งกว่าหนังฮอลลีวูด เพราะมันคือเรื่องจริงที่ใครๆ ก็ไม่อยากจะพบเจอ เชอรี่ รัตนไพฑูรย์ ผู้ประกาศข่าวบันเทิง ทางไทยรัฐทีวี Thairath TV หลังผ่านพ้นเหตุการณ์เขย่าขวัญ ฟ้าฝนกระหน่ำแรงมากๆ จนเครื่องบินเกือบตกที่เส้นทาง สุวรรณภูมิ-ภูเก็ต ของสายการบินดังแห่งหนึ่ง เชอรี่ วันนี้พอจะตั้งสติได้แล้ว หลังจากที่ตื่นเต้นตกใจอยู่พักใหญ่นานหลายวัน
...
สาวสวยเปรี้ยวปรี๊ด เชอรี่ รัตนไพฑูรย์ ผู้ประกาศข่าวบันเทิง ทางไทยรัฐทีวี Thairath TV อีกหนึ่งผู้ประกาศข่าวสาวแนวหน้าของประเทศไทย ใจจริงเชอรี่ไม่อยากจะเล่า ไม่อยากจะรื้อฟื้นแล้ว เพราะอยากจะ ลืมๆ ลบๆ ไปให้หมดจากความทรงจำ แต่ถ้าถามมาก็พอจะเล่าได้ "ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกกับประสบการณ์ระทึกบนเครื่องบิน แต่ครั้งนี้เชอรี่ก็รู้สึกได้ว่า ความตายมันมาทักทายแบบหายใจรดต้นคอ กับการเดินทางไปทำข่าวการเก็บตัวนางงามมิสแกรนด์ไทยแลนด์ที่ภูเก็ต ในบ่ายวันที่ 5 ก.ค. ที่ผ่านมา ซึ่งสภาพอากาศในวันนั้น ทั้งกรุงเทพฯ และภูเก็ต ไม่มีเค้าลางของพายุฝนเลยแม้แต่น้อย เพื่อนๆ นักข่าวที่เดินทางไปก่อนที่ภูเก็ตล่วงหน้าเรา ก็บอกว่าอากาศดี...ดีนะที่ไม่ตาย (หัวเราะ)
"คือแดดแรงมาก (ลากเสียงยาว) ซึ่งระหว่างการเดินทางในไฟล์ตนั้นก็ปกติดี ผู้โดยสารส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวชาวจีน, อาหรับ และโซนยุโรป ซึ่งก็บินมาอย่างราบรื่น จนกัปตันประกาศว่าเราอาจจะถึงสนามบินภูเก็ตก่อนเวลา ตามกำหนดเดิมคือ 16.55 น. แต่สิ้นเสียงประกาศของกัปตันไม่นาน ลูกเรือและกัปตันก็ประกาศว่า เครื่องบินเราเจอสภาพอากาศแปรปรวนอย่างรุนแรง!!! ย้ำว่าอย่างรุนแรง!!!
"ขอให้ผู้โดยสารนั่งประจำที่และรัดเข็มขัดให้แน่น!!! ระหว่างนั้นเครื่องบินเริ่มสั่นและส่ายไปมาค่อนข้างแรง เชอรี่มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแต่ก้อนเมฆ และมองอะไรไม่เห็นเลย พร้อมกับเสียงฝนห่าใหญ่ที่สาดใส่กระจกหน้าต่าง ที่ดังรัวๆ เหมือนคนเคาะประตูแรงๆ หนักๆ และทันใดนั้นเครื่องก็เหมือนตกหลุมอากาศ เล่นเอานั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ เหมือนทุกคนกระโดดดึ๋งดั๋งพร้อมๆ กัน นาทีนั้นพูดเลยว่าจุกมากๆ ค่ะ
"เริ่มมีเสียงโวยวายจากผู้โดยสาร หลังจากนั้นกัปตันก็ประกาศอีกครั้ง ว่าเราไม่สามารถนำเครื่องลงจอดได้ เพราะเราเจอกับพายุ และจะทำการบินวนจนกว่าสภาพอากาศจะดีขึ้น ระหว่างนั้นเครื่องยังคงส่ายไปมาอย่างรุนแรงตลอด เชอรี่เองมีอาการภาวะการหายใจเกิน อาการคือ จะหายใจถี่โดยการหายใจออกมากกว่าหายใจเข้า ก็จะทำให้คาร์บอนในเลือดลดลง ทำให้มีอาการแน่นหน้าอก ปวดหัว อยากอาเจียน และกล้ามเนื้อเกร็ง นาทีนั้นมันทรมานมาก เพราะเรากลัวมาก (เน้นเสียงดังๆ)
...
"พยายามบอกตัวเองว่า มันจะปลอดภัย ต้องไม่เป็นอะไร พยายามทบทวนกับตัวเองตามที่ลูกเรือแนะนำ ข้อมูลต่างๆ บนเครื่อง ว่าชูชีพอยู่ไหน ท่อหายใจ และประตูทางออกฉุกเฉินอยู่ทางไหน เครื่องยังส่ายไปมาอย่างหนัก บินสูงบ้างสลับบินต่ำจนไม่เห็นอะไรบ้าง จนเห็นท้องทะเล และจู่ๆ เครื่องบินก็เอียงขวาอย่างแรง เอียงขวาแบบสุดๆ จนหน้าเราแนบติดไปกับหน้าต่างและคนข้างๆ หัวมาชนไหล่เรา สายตาเหลือบไปเห็นทะเล นาทีนั้นเริ่มมีคนกรี๊ดและเสียงโวยวาย
"รวมไปถึงเสียงสวดมนต์ขอพรหลากหลายภาษา ใจตอนนั้นพูดตรงๆ คิดว่าไม่รอดแน่ๆ ตายแน่ๆ แต่ก็แอบคิดว่าน่าจะพอรอดได้ ถ้าเครื่องบินตกทะเล ตอนนั้นบรรยากาศน่ากลัวมากๆ ในเครื่องบิน คิดว่าไม่รอดแน่ๆ คิดถึงแต่หน้าคุณพ่อคุณแม่ พร้อมกับสวดมนต์ในใจ ที่สวดยังไงก็วนได้แค่ นะโมตัสสะ ใจเราตอนนั้นคือไม่เอาอะไรแล้ว คิดว่าถ้าชั้นจะต้องตายวันนี้จริงๆ ก็ขอหลับตา ไม่รับรู้เหตุการณ์ใดๆ ความรู้สึกตอนนั้นคือมันนานมาก (ถอนหายใจ)
"จนมารู้สึกตัวอีกครั้ง ตอนล้อเครื่องบินกระแทกกับพื้นอย่างแรง พร้อมกับเสียงกรี๊ดและปรบมือ นาทีนั้นมันตะโกนในใจว่ากูรอดแล้วๆ พอถึงสนามบินภูเก็ต น้ำตามันก็ไหลมาเป็นทาง โทรไปร้องไห้กับคุณแม่และพี่สาว ซึ่งที่บ้านก็พยายามปลอบใจ ว่าปลอดภัยแล้วๆๆๆ พอถึงสนามบินภูเก็ตแล้ว จึงรู้ว่าเครื่องบินวนๆ ไปมานานมาก นานกว่า 1 ชั่วโมง
"ก็อยากจะขอบคุณกัปตันในเที่ยวบินวันนั้นด้วย ที่มีสติดีเยี่ยมและพาทุกคนถึงที่หมายอย่างปลอดภัย แต่พอเชอรี่ได้ทราบข่าวว่าวันนั้นมีเรือล่มที่ภูเก็ต และมีนักท่องเที่ยวสูญหายและเสียชีวิต ก็รู้สึกเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมากค่ะ".
...
...