วันอังคารที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

advertisement

มือเหนือเมฆ ตอนที่ 8


18 ก.ค. 2560 08:04
381,862 ครั้ง

มือเหนือเมฆ ตอนที่ 8

อ่านเรื่องย่อ

มือเหนือเมฆ

แนว:

แอกชั่น-โรแมนติก

บทประพันธ์โดย:

อรชร

บทโทรทัศน์โดย:

พิง ลำพระเพลิง

กำกับการแสดงโดย:

โอริเวอร์ บีเวอร์

ผลิตโดย:

บริษัท 9 บีเวอร์ ฟิล์มส์ จำกัด

วัน-เวลาออกอากาศ: ทุกวันพุธ - พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.

ช่องออกอากาศ:

สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ:

ชนะพล สัตยา,รพีภัทร เอกพันธ์กุล

ผู้การคำรณเรียกจ่าจ้อยกับจ่าฉ่ำมาพบแต่เช้า เนื่องจากสายของท่านแจ้งมาว่าจะมีการขนยาเสพติดจำนวนมากส่งมอบให้ลูกค้า จ่าจ้อยพยายามซักว่าสายเป็นใครแต่ท่านไม่ยอมบอก ท่านให้สัญญากับเขาไว้แล้ว เอาไว้เรื่องเสร็จเมื่อไหร่ ท่านจะกันสายคนนี้ไว้เป็นพยาน ถึงตอนนั้นจ่าทั้งสองคนจะรู้เอง

“คุณสองคนเตรียมตัวเอาไว้ ผมจะนำกำลังจากส่วนกลางมาสนธิ สายของผมไม่ไว้ใจตำรวจท้องที่”

จ่าฉ่ำสงสัยถ้าอย่างนั้นทำไมถึงไว้ใจพวกเราสองคน ท่านเห็นทั้งคู่เพิ่งย้ายมาใหม่และที่สำคัญท่านมีสัญชาตญาณในการเชื่อคน...

ขณะที่ผู้การคำรณเตรียมกำลังพล โหน่งก็เอาอาวุธที่เหลือจากการปล้นร้านปืนคราวที่แล้วแจกจ่ายให้กับจับกังที่พร้อมจะร่วมปฏิบัติการครั้งนี้...

จอมกำลังจะออกจากบ้านสัวกิมต้องตกใจเมื่อเห็นบุญตามายืนรออยู่ เธอพยายามกล่อมให้เขากลับตัวกลับใจเลิกเป็นนักเลง ไหนบอกว่าอยากให้แม่ที่อยู่บนสวรรค์ภูมิใจ จอมต้องขอร้องให้เธอกลับไป แล้วผลักให้พ้นทางก่อนจะขึ้นมอเตอร์ไซค์ขับออกไปอย่างรวดเร็ว บุญตาได้แต่มองตามผิดหวัง...

เฉียดซื้อของขวัญจะมาให้จำปากลับพบเธอนอนหมดสติอยู่ที่พื้นรีบนำตัวส่งโรงพยาบาล...

ทางด้านอัศวินซุ่มดูอยู่ในรถกับเตี้ย บวรและนัทเพื่อหาโอกาสเหมาะจัดการกับผู้การคำรณ กลับเห็นเขานำทีมจ่าจ้อย จ่าฉ่ำและตำรวจอีกหลายสิบนายพากันขึ้นรถขับออกจากสถานีตำรวจ รีบสะกดรอยตาม...

หมอตรวจจำปาอย่างละเอียดแล้วพบว่าตั้งท้อง เธอดีใจมากจับมือเฉียดไว้ ส่วนเขารู้สึกเหมือนถูกทุบหัว น้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบแก้มด้วยความแค้นแน่นอกทำอะไรไม่ถูก เธอมัวแต่ดีใจไม่ทันสังเกตเห็น

“พี่...ขอตัวแป๊บนะ” พูดจบเฉียดเดินลิ่วออกจากห้องตรวจ คิดว่านี่เป็นฝีมือจอม ต้องการจะแก้แค้น ออกตามหาไปทั่ว ที่แรกที่เขาไปคือบ้านเช่าของลุงแบน แต่ไม่พบ ถามบุญตาว่าจอมไปไหน เธอส่ายหน้าไม่รู้ เขาไม่เชื่อจะเข้าไปค้นดูในบ้านให้ได้ บุญตาขู่จะฟ้องลุงแบน

“ฉันบอกไม่อยู่ก็ไม่อยู่สิ จะโกหกทำไม” บุญตากร้าวใส่ เฉียดเดินจากไปไม่พอใจ ระหว่างเดินตามหาจอมไปทั่วตลาด ปอมขี่มอเตอร์ไซค์มาจอด ร้องบอกเฉียดว่าเสี่ยเฮงให้มาตาม เขาตวาดลั่นว่าไม่ว่าง

“กล้าพูดอย่างนี้กับเสี่ยไหมล่ะ”

เฉียดกำลังเลือดขึ้นหน้า ปรี่เข้ามาต่อยปอมไม่ยั้ง จังหวะหนึ่งมีจับกังแบกข้าวสารเดินผ่านมา พอเห็นเฉียดเท่านั้นถึงกับทิ้งกระสอบข้าววิ่งหนี เฉียดวิ่งตามจนทันถามว่าทำไมต้องหนี จับกังปฏิเสธเป็นพัลวันว่าไม่ได้ทำอะไรผิด เฉียดคาดคั้นให้บอกว่ามีเรื่องอะไรกันแน่ เขาไม่ยอมปริปาก เฉียดลงมือซ้อมเขาสะบักสะบอมในที่สุดเขาก็ยอมพูด

ooooooo

ณ บ้านริมน้ำ คนงานทยอยขนลังใส่ยาเสพติดขึ้นรถบรรทุกกำลังจะเอาผ้าใบคลุม จอมแกล้งเร่งให้เร็วๆหน่อย แล้วเดินเลยไปหน้ารถกดแตรเป็นจังหวะยาวๆ

“เร็วๆอย่าช้า...อย่าช้าๆๆ” จอมพูดกับคนงานไปพลางกดแตรไปด้วย...

โหน่งกับพวกจับกังพร้อมอาวุธครบมือที่รายล้อมอยู่รอบบริเวณได้ยินเสียงแตรรถดังเป็นจังหวะ ต่างรู้หน้าที่พากันลุกขึ้นกระชับอาวุธในมือ

“สัญญาณมาแล้ว...ลุย” โหน่งชูปืนเดินนำพวกจับกังเข้าไป...

ทันทีที่คนงานขึงผ้าใบปิดลังใส่ยาเสพติดเสร็จ เสียงปืนนัดแรกก็ดังขึ้น จากนั้นห่ากระสุนปลิวให้ว่อน สมุนของสัวกิมไม่ทันตั้งตัวถูกสอยร่วงเป็นใบไม้ ตองกับจอมอยู่ด้านหลังรถคนละฟากกับโหน่งบุกเข้ามาจึงไม่เห็นกัน ตองตะโกนถามแข่งกับเสียงปืนว่าพวกไหน จอมส่ายหน้าไม่รู้

ฝ่ายจับกังกับฝ่ายสัวกิมสาดกระสุนใส่กันอย่างดุเดือด กองกำลังตำรวจโดยการนำของผู้การคำรณ จอดรถที่ประตูรั้ว จากนั้นกรูกันลงจากรถ จ่าจ้อยประกาศทางโทรโข่ง “หยุดนะ นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ”

ตองยิงใส่โทรโข่งแตกคามือจ่าจ้อย ผู้การคำรณสั่งกร้าวถ้าจับเป็นไม่ได้ก็ให้จับตายแล้วสั่งลุย พวกตำรวจยิงใส่พวกโหน่งกับตอง รุกไล่เข้าหารถบรรทุกยาเสพติด...

อัศวินขับรถเข้ามาจอดต่อท้ายรถตำรวจ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวออกมาจากบ้านริมน้ำอย่างต่อเนื่อง สารวัตรชั่วรีบสวมหมวกไอ้โม่งอำพรางใบหน้า ขณะที่บวรมองไปรอบบริเวณอย่างงงๆ ตกลงนี่มันอะไรกันแน่

“ไม่รู้...ฆ่าไอ้ผู้การคำรณให้ได้นะหลานรัก อย่าให้มีใครรอดไปได้สักคน”

เตี้ยกับนัทถือกระเป๋าใส่อาวุธตามอัศวินกับบวรที่ยิงเปิดทางเข้าไป สารวัตรชั่วกวาดตามองหาเป้าหมายเห็นหลบอยู่ในที่กำบังยิงต่อสู้กับพวกของสัวกิม พยายามหาจังหวะยิงแต่ไม่สำเร็จ อีกมุมหนึ่งในโรงงานผลิตเฮโรอีน เตี้ยมาเจอเข้ากับตองที่ต่างคนต่างกระสุนหมด ไล่ตีไล่ต่อยกันอุตลุดอย่างไม่มีใครยอมใคร

ด้านหน้าประตูรั้วติดถนน เฉียดที่กำลังคลั่งได้ที่ขี่มอเตอร์ไซค์สไลด์เข้ามาจอด คว้าปืนออกจากเอวด้านหลัง สองกระบอกสาดกระสุนใส่พวกที่วิ่งหนีตายออกมาโดยไม่สนว่าเป็นฝ่ายไหน เป้าหมายคือต้องจัดการจอมให้ได้ สาดกระสุนไปพลางตะโกนเรียกจอมแข่งกับเสียงปืนไปด้วย

จอมได้ยินเสียงตะโกนเรียกฝ่าเสียงปืนเข้ามาแต่ไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่าได้แต่ชะเง้อมองออกมาจากที่ซ่อน บวรได้ยินเสียงนี้เช่นกัน พยายามกวาดตามองหา แต่ทุกอย่างดูสับสนวุ่นวายไปหมด...

เฉียดยิงฝ่าเข้ามาในบ้านเห็นสมุนสัวกิมนอนตายมีระเบิดเหน็บอยู่ คว้าขึ้นมาเขวี้ยงไปทั่วๆสามลูกติดกัน ระเบิดดังตูมตามสนั่นหวั่นไหว ไม่ห่างกันนัก นัทเปิดกระเป๋าอาวุธหยิบระเบิดเหมือนประทัดยักษ์ขึ้นมาจุดชนวน โยนไปรอบๆ ผู้การคำรณกำลังหมอบอยู่คนละฟากโต๊ะกับจ่าจ้อย

“จ่า...เผื่อมีอะไรเกิดขึ้น สายของผมในวันนี้คือ...” พูดได้แค่นั้นมีระเบิดมาตกกลางวง ทุกคนพากันพุ่งหนีเอาตัวรอด อัศวินในคราบไอ้โม่งเห็นท่านผู้การ ตรงรี่เข้าหา...

ในเวลาเดียวกัน ที่โกดังร้างริมน้ำ สัวกิมยืนอยู่กับกลุ่มลูกค้าที่เริ่มมีท่าทีไม่พอใจ สิชลพยายามชวนคุยไม่ให้พวกนั้นหงุดหงิด แล้วเดินมาหาเจ้านายที่เริ่มเป็นกังวลทำไมป่านนี้ผงขาวยังไม่มาอีก

ooooooo

จอม บวรและเฉียดต่างหลบกระสุนมาเจอกันพอดี เฉียดแค้นจอมมากเพราะคิดว่าเขาตีท้ายครัวยิงใส่ บวรเองก็กราดยิงเฉียดเช่นกันทำให้กระสุนที่จะยิงจอมพลาดเป้า

“บวร วันนี้เป็นเรื่องเรากับจอม อย่ายุ่ง” เฉียดตะโกนแข่งกับเสียงปืน

“เฉียด ฟังก่อน...มันเรื่องอะไร” จอมตะโกนเสียงดังแข่ง เฉียดบ้าดีเดือดตายเป็นตายลุกออกจากที่กำบัง จอมอยากรู้ว่ามีเรื่องอะไรกันแน่พรวดพราดออกมาเช่นกัน บวรไม่ยอมน้อยหน้าตามออกมาด้วย ทั้งสามคนถือปืนคนละสองกระบอกต่างเล็งใส่กันเป็นวงกลม บวรไม่ต้องเดาก็รู้ว่าต้องเป็นเรื่องจำปา จอมขอร้องเฉียดอย่าไปฟังคนปากพล่อยอย่างบวร เขากลับบอกให้จอมเป็นฝ่ายหุบปาก

“จอม...เสียแรง เราเคยคิดนะถ้าวันหนึ่งเราต่างคนต่างขึ้นมาใหญ่ อาจจะได้มีวันที่เรากลับไปเหมือนเดิม”

“งั้นเราไปจัดการเรื่องของเราก่อนนะ” บวรขยับจะไป จอมตะโกนห้ามไปไหนทั้งนั้น ทั้งสามคนยังคงเล็งปืนใส่กัน ทันใดนั้นเตี้ยถูกตองถีบกระเด็นเข้ามากลางวงตรงปืนเอ็ม 16 ตกอยู่ เขาคว้าปืนได้ยิงกราดไปรอบๆทั้งสามคนจำต้องโดดหนีไปคนละทาง...

อีกด้านหนึ่งของบ้าน ตองสบช่องวิ่งไปที่รถบรรทุกยาเสพติด โหน่งเห็นเข้าไล่ตาม สองคนเปิดฉากบู๊ใส่กัน ต่างพยายามจะคว้าปืนที่ตกอยู่ ตองอัดโหน่งกระเด็นแล้วคว้าปืนยิงกลางอกศัตรูหงายหลังตึง ก่อนจะตามเข้าไปยิงซ้ำตายสนิท จากนั้นวิ่งไปขึ้นรถบรรทุกยาเสพติดขับออกไปอย่างรวดเร็ว

ฝ่ายจอมวิ่งหลบกระสุนมาเจอจ่าจ้อยซึ่งมองเขาด้วยความผิดหวังไม่คิดว่าจะเจอเขาพัวพันกับยาเสพติด สั่งให้วางอาวุธ ผู้การคำรณเห็นทั้งคู่ รีบเข้ามาจะอธิบายว่าจอมคือสายของตนเอง แต่ยังไม่ทันอ้าปากพูด อัศวินในคราบไอ้โม่งยิงหัวเขาเสียก่อนแล้วจะยิงจ่าจ้อย แต่กระสุนหมด จ่าจ้อยหันไปยิงใส่แต่เขาหนีไปได้ จอมยังมีภารกิจต้องทำจึงอยู่อธิบายให้จ่าจ้อยเข้าใจไม่ได้ รีบวิ่งไปที่รถบรรทุกขนยาเสพติดแต่มันหายไปแล้ว

ชายหนุ่มมองศพโหน่งรู้สึกเสียใจ แต่ต้องตัดใจ วิ่งไปคว้ามอเตอร์ไซค์ขับออกไปอย่างรวดเร็ว จ่าจ้อยวิ่งตามจะยิงแต่แรงระเบิดจากด้านในทำให้เศษไม้ปลิวว่อน จนพุ่งนอนราบกับพื้น

ฝ่ายอัศวินทำภารกิจเสร็จสิ้น วิ่งมาแจ้งให้บวรรับรู้ เขาตะโกนเรียกนัทกับเตี้ยให้สลายตัวได้ นัทเห็นไหนๆก็ไหนๆแล้ว เอาระเบิดโยนใส่กระเป๋าอาวุธ แล้วพากันเผ่นแน่บ อึดใจเกิดระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไฟลุกท่วม บ้านริมน้ำไม่เหลือแม้แต่ซาก ขณะที่อัศวินกับพวกหนีไปได้อย่างลอยนวล

ไม่ได้มีแต่บวรกับพวกที่รอดตายมาได้ เฉียดเองก็หนีรอดมาได้เช่นกัน แม้จะสะบักสะบอมไปบ้าง...

ทันทีที่ตองขับรถบรรทุกยาเสพติดเข้ามาที่โกดังร้างริมน้ำ จ่าฉ่ำกับพวกตำรวจซึ่งซุ่มดูอยู่แสดงตัวเข้าจับกุม ทุกคนแตกฮือยิ่งกว่าผึ้งแตกรัง พวกลูกค้า

พากันหนีลงเรือ สมุนของสัวกิมยิงต่อสู้กับตำรวจ ลูกค้าคนหนึ่งชักปืนยิงสิชล ตองไวทายาดรวบตัวเธอโดดลงน้ำ สัวกิมอาศัยช่วงชุลมุนวิ่งไปขึ้นรถบรรทุกยา จอมซุ่มดูอยู่ชักปืนยิงล้อ รถเสียหลักไถลลงข้างทาง ตำรวจกรูกันเข้าไปรวบตัวสัวกิมไว้ได้

ตองกับสิชลหนีไปได้ รวมทั้งพวกลูกค้าด้วย สมุนส่วนใหญ่ของสัวกิมถูกยิงตาย

ooooooo

แม้คู่แข่งอย่างนายหัวบ้วนจะนอนแน่นิ่งอยู่ในโรงพยาบาล ส่วนสัวกิมถูกตำรวจรวบตัวพร้อมเฮโรอีนลอตใหญ่ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เสี่ยเฮงมีความสุขเพราะตัวเองกำลังจะถูกทางการเล่นงานเรื่องภาษี เขาต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง จะไม่ยอมถูกจับเข้าไปอยู่ในคุกแบบเดียวกับสัวกิมเด็ดขาด...

ด้านจ่าจ้อยยังทำใจกับการตายของผู้การคำรณไม่ได้ ยิ่งไม่สามารถเอาผิดกับใครได้ก็ยิ่งแค้นใจ จ่าฉ่ำ พยายามปลอบว่าไม่ต้องคิดมาก เราจะรู้ได้อย่างไรว่าจะมีการยิงกันขนาดนั้น ไม่รู้พวกไหนเป็นพวกไหนกันบ้าง จังหวะนั้น อัศวินในชุดนายตำรวจเต็มยศก้าวเข้ามาในห้อง ทั้งสองจ่าต่างแปลกใจมาได้อย่างไร

“ยังไม่ทำความเคารพผู้บังคับบัญชาอีกเหรอ”

จ่าจ้อยกับจ่าฉ่ำมองหน้ากัน ก่อนจะลุกขึ้นทำความเคารพ อัศวินแจ้งให้รู้ว่าเขาหลุดพ้นข้อกล่าวหาและจะกลับมาทำหน้าที่อย่างเดิม จ่าจ้อยพึมพำถ้าผู้การคำรณยังอยู่คงไม่เป็นเช่นนี้ อัศวินตวาดลั่น

“คุณขึ้นตรงกับผมอยู่นะ หรือว่าอยากจะตามไปขึ้นตรงกับท่านคำรณ”

จากนั้นอัศวินตรงไปเยี่ยมสัวกิมที่ห้องขัง จากการพูดคุยกันทำให้ฝ่ายหลังรู้ว่าอัศวินตัดหางปล่อยวัดตนเอง แถมประกาศชัดแจ้งว่าเราสองคนอยู่กันคนละฝั่ง เขาเป็นตำรวจส่วนสัวกิมเป็นโจรค้ายา...

สัวกิมถูกจับและทำท่าจะต้องอยู่ยาวในคุก แม้ตองจะซื่อสัตย์และเป็นมือขวาของสัวกิมมานาน แต่เขาโง่เกินกว่าจะดูแลผลประโยชน์มหาศาลได้ สัวกิมจึงมอบหมายหน้าที่นี้ให้จอมและให้ตองกับสิชลคอยเป็นมือซ้ายและมือขวาให้เจ้านายคนใหม่...

จอมได้ขึ้นมาเป็นใหญ่กุมบังเหียนหนึ่งในสามก๊ก ก็อยากจะช่วยเหลือลุงจอมกับบุญตาให้ได้อยู่สุขสบายขึ้น จึงเอาเงินไปให้ปึกหนึ่งไว้ทำทุน แกเอาเงินปาคืนใส่หน้า สั่งให้จอมเก็บเงินชั่วๆของเขาเอาไว้ แล้วไล่ทุบตีเพื่อให้ไปพ้นๆหน้า จอมไม่ตอบโต้ได้แต่จับมือแกล็อกไว้ บุญตาไม่พอใจกระชากเขาออกห่างจากลุงแบน

“ไม่ต้องไปถามหาหรอกนะว่าใครฆ่าแม่พี่...พี่นั่นแหละทำให้น้าแจ่มตาย”พูดจบบุญตาประคองลุงแบนเดินจากไป จอมได้แต่ยืนคอตกที่ไม่มีใครเชื่อว่าเขายืนอยู่ข้างความดี...

ตั้งแต่เหยียบบ่าพ่อตัวเองขึ้นไปเป็นใหญ่ บวรแทบจะไม่ไปหาพรพรรณทั้งที่บ้านและที่ไนต์คลับ จนเพื่อนนักร้องของเธอทักว่าทะเลาะกันหรือเปล่า เธอส่ายหน้า เพื่อนกลับบอกว่าถ้าเป็นอย่างนั้นยิ่งน่ากลัว

“ถ้าทะเลาะกันยังพอเข้าใจได้ว่างอน แต่นี่ อาการนี้เขาเรียกว่าเบื่อน่ะ”...

ทางฝ่ายเฉียดไม่ยอมบอกจำปาว่าตัวเองเป็นหมัน ปล่อยให้เธอหลงดีใจคิดว่าเขาเป็นพ่อของเด็กในท้อง

ooooooo

เสี่ยเฮงถูกทางการออกหมายเรียกคดีโกงภาษี หลังจากปรึกษาทนายความแล้ว ดูท่าเขาคงไม่รอดจากคุก จึงตัดสินใจจะหนีไปกบดานที่ประเทศเพื่อนบ้าน ส่วนธุรกิจที่นี่คงต้องฝากให้เฉียดจัดการให้

“ถ้าอาเต้ยอยู่ก็คงไม่ต้องเดือดร้อนลื้อ แต่ตอนนี้... อาเต้ยก็อาการยังไม่ดีขึ้น”

เฉียดขอบคุณเสี่ยเฮงที่ไว้ใจ เสี่ยไม่วายกำชับกับปอมให้ช่วยเฉียดให้เต็มที่ อย่าให้รู้เข้าหูตนเด็ดขาดว่า เขาคิดไม่ซื่อ ปอมพยักหน้ารับคำแม้จะไม่เต็มใจก็ตาม...

ขณะที่เฉียดได้เลื่อนขึ้นเป็นหัวหน้าก๊กแทนเสี่ยเฮง บวรคุยอวดให้พ่อฟังว่าตอนนี้อัศวินกลับมารับตำแหน่งเดิมแล้ว นั่นเท่ากับตนจะเป็นเสือติดปีก นายหัวบ้วนได้แต่นอนหลับตานิ่ง บวรหันไปถามเตี้ยกับนัทว่าพ่อจะภูมิใจในตัวเขาไหม เตี้ยไม่คิดว่าท่านจะรู้เรื่อง

“นี่ไง ถ้าฉันมีลูกนะ ฉันจะทำให้ลูกภูมิใจในตัว ฉันให้ได้ ได้ยินไหมพ่อ...พ่อพลาดอะไรดีๆไปบ้างรู้ไหม ฉันไม่ยอมพลาดเหมือนพ่อหรอก”ว่าแล้วบวรเดินออกจากห้องพักฟื้น เห็นจำปายืนคุยอยู่กับหมอรีบย่องเงียบไปแอบฟัง ต้องตะลึงเมื่อรู้ว่าเธอ ท้องสองเดือน นั่นเท่ากับเวลาที่เขามีอะไรกับเธอ หรือในท้องนั่นเป็นลูกของเขา...

ถึงเวลาผลัดเปลี่ยนยุคของก๊กทั้งสามอย่างแท้จริง นายหัวบ้วนนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ มีเพียงลูกตาที่กรอกไปมาได้ทำให้รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ขณะที่สัวกิมถูกขังในเรือนจำ ส่วนเสี่ยเฮงไม่มีแผ่นดินจะอยู่ต้องระเห็จไปกบดานในประเทศเพื่อนบ้าน

ooooooo

จอมในมาดเจ้าพ่อแต่งตัวเนี้ยบตั้งแต่หัวจดเท้าเดินอยู่ริมถนนโดยมีสิชลเดินอยู่ข้างขวา ตองอยู่ด้านซ้ายและยังมีสมุนหางแถวเดินตามอีกเป็นพรวน จำปาเดินออกจากร้านขายของไม่ทันเห็นชนเข้ากับจอมพอดี สิชลจะเอาเรื่องแต่จอมห้ามไว้ ทีแรกจำปาจำเขาไม่ได้ พอได้เห็นชัดๆร้องทักด้วยความดีใจ

นอกจากนี้ เธอยังบอกข่าวดีให้เจ้าพ่อหมาดๆรู้ว่าเธอกับเฉียดกำลังจะมีลูกด้วยกัน จอมอึ้งไปชั่วขณะ

“จำปา ฟังให้ดีนะ มีพี่กับไอ้บวรสองคนเท่านั้นที่รู้ว่าเฉียดมันเป็นหมัน”

จำปารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงตรงหน้า น้ำตาจากไหนไม่รู้ไหลพราก...

ในระหว่างที่เฉียดกำลังดูการต่อสู้ของสมุนอยู่ที่ลานหน้าบ้านเสี่ยเฮง บวรส่งนัทมาขอเข้าพบ เขาไม่วาย กวนประสาท จะยอมฟังธุระของบวรก็ต่อเมื่อนัทเอาชนะปอมให้ได้เสียก่อน นัทฝีมือเหนือกว่าอัดปอมราบคาบในไม่กี่กระบวนท่า เฉียดจึงต้องยอมฟังธุระที่ว่า นัทหยิบซองจดหมายจากบวรยื่นให้

“บอกบวร แล้วจะไปหา”

นัทขอบคุณที่เฉียดให้เกียรติแล้วขยับจะไป เฉียดไม่ยอมปล่อยเขากลับง่ายๆ หยิบจดหมายจากบวรขึ้นมาจุดไฟเผาที่มุมหนึ่งแล้ววางลงบนถาด จดหมายไหม้หมดค่อยกลับออกไปได้ แล้วกระโจนใส่นัท สองคนต่อสู้กันด้วยมือเปล่า นัทถูกเฉียดต่อยล้มกลิ้งล้มหงาย แล้วคว้าอาวุธประจำกายของเขาจะแทง แต่ต้องยั้งมือไว้เนื่องจากจดหมายไหม้หมดเสียก่อน...

ในเมื่อเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของเฉียด จำปาจึงตัดสินใจจะทำแท้ง ลองปรึกษากับบุญตาพอจะรู้บ้างไหมที่ไหนรับทำแท้งบ้าง บุญตาพาซื่อคิดว่าเป็นร้านทำแท็งก์น้ำทำรางน้ำฝนกุลีกุจอพาเธอไป จำปาไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะให้กับความใสซื่อไร้เดียงสาของเพื่อน...

ตกค่ำพรพรรณเห็นบวรมาที่ไนต์คลับเข้ามาตัดพ้อทำไมพักนี้หายเงียบไปไม่มาหาเธอบ้าง แทนที่เขาจะพูดจากับเธอดีๆเหมือนที่คนรักทำกัน กลับบอกเธอว่าถ้าไม่พอใจจะไปร้องเพลงที่อื่นก็ได้ แล้วเดินจากไปไม่ไยดี พรพรรณได้แต่มองตาม รู้สึกตัวเองไร้ค่าในสายตาของเขา...

ตั้งแต่บวรขึ้นมาเป็นใหญ่ก็สร้างความวุ่นวายไปทั่ว ข้ามเขตปกครองของสัวกิมเข้ามาเรียกค่าคุ้มครองจนร้านค้าแห่งหนึ่งที่เป็นลูกหนี้ของสัวกิมไม่มีเงินพอจ่ายหนี้ ทำให้จอมต้องอะลุ้มอล่วยให้ สิชลไม่พอใจทำแบบนี้จะปกครองยากคนอื่นจะเอาเยี่ยงอย่าง หากสัวกิมยังอยู่ คงไม่ปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้น

“สัวกิมไม่อยู่แล้ว มีปัญหาอะไรไหม” จอมเสียงเข้ม สิชลก็เลยไม่พูดอะไรอีกได้แต่ฮึดฮัดขัดใจ...

ทางด้านบวรชอบใจมากที่หยามข้ามถิ่นเข้าไปเขตปกครองของจอม แต่ทั้งนัทและเตี้ยไม่เห็นด้วย หากนายหัวบ้วนยังอยู่ถ้าไม่จำเป็นจะไม่เคยข้ามเขตของอีกฝ่าย บวรอ้างว่าโลกเปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้โลกหมุนรอบตัวเอง และเขาคือดวงอาทิตย์ ดังนั้นอย่าเอาเรื่องหิ่งห้อยอย่างพ่อมาคุยกับเขา ทันใดนั้นมีเสียงเอะอะดังมาจาก ด้านนอกเฉียดบุกเดี่ยวเข้ามาหาบวรตามคำเชิญ

บวรเชิญเขาเข้าไปคุยข้างในตามลำพัง แล้วถามอย่างร้อนใจว่าจำปาท้องใช่ไหม เฉียดหยิบปืนจากเอวจ่อหัวอีกฝ่ายทันที ย้อนถามว่าใครบอก บวรทักท้วงหันปากกระบอกปืนผิดทางหรือเปล่า ต้องหันไปทางจอมโน่น เฉียดอยากรู้บวรไปรู้มาจากไหนว่าจำปาท้อง

“เราเป็นเพื่อนกันนะ นายก็รู้ตัวเองเป็นหมัน จำปาจะไปท้องกับใครได้” บวรจงใจจี้ใจดำ เฉียดลุกพรวด

“นายเรียกเรามาอยากรู้แค่ว่าจำปากท้องจริงไหม ...ใช่ นายพูดถูก จำปาจะไปท้องกับใครได้” เฉียดขบกรามแน่นด้วยความแค้นก่อนจะเดินกำปืนออกไป บวรยิ่งมั่นใจว่าลูกในท้องจำปาเป็นลูกของตัวเอง

ครู่ต่อมาบวรนำข่าวดีนี้ไปบอกพ่อ แล้วตัดพ้อด้วยความน้อยใจ ทำไมที่ผ่านมาท่านถึงไม่สนใจเขา แค่เขารู้ว่ากำลังจะมีลูกเขาตั้งใจมั่นจะต้องเป็นพ่อที่ดีให้ได้ และจะเลี้ยงลูกให้ดีกว่าที่ท่านเลี้ยงเขามาร้อยเท่าพันเท่า

“มันจะไม่มีวันสมน้ำหน้าผม ถ้าผมต้องมานอนอยู่แบบนี้เหมือนที่ผมกำลังสมน้ำหน้าพ่อแน่ๆ”

ooooooo

ระหว่างเฉียดกับเหล่าสมุนเดินอวดศักดาอยู่หน้าโรงหนัง จำปาพรวดพราดเข้ามาขอคุยด้วย เฉียดสั่งให้สมุนเคลียร์โรงหนังเพราะจะดูหนังกับจำปาเพียงลำพัง ครั้นได้อยู่กันสองต่อสอง จำปาสารภาพว่าไม่ได้ท้องกับเขา เพิ่งรู้ว่าเขาเป็นหมัน ขอร้องอย่าถามว่าพ่อเด็กเป็นใคร เธอไม่อยากให้มีเรื่องกัน เธอเป็นห่วงเขา

“จำปาเป็นห่วงมันมากกว่า บอกพี่มา มันเป็นใคร” เฉียดยกมือไหว้ขอร้อง จำปาส่ายหน้า

“พี่อย่าทำแบบนี้ จำปาขอร้อง จำปาไม่อยากให้พี่ไปฆ่าใครอีกแล้ว ถ้าพี่จะฆ่าก็ฆ่าจำปาเถอะ”

“ชู่ว์...อย่าเสียงดัง พี่จะดูหนัง ตลกจริง” เฉียดชี้ไปทางจอฉายหนัง หัวเราะทั้งน้ำตา จำปาทนกับความ รู้สึกผิดต่อเขาไม่ไหวลุกออกไปเลย เฉียดนั่งดูหนังต่อไป น้ำตาไหลพรากทั้งที่หนังไม่ได้เศร้า...

ทางฝ่ายจอมก้มแทงสนุ้กอยู่กับตองโดยมีสิชลเช็กบัญชีรายได้อยู่ใกล้ๆ พลางบ่นว่ารายได้หดหายกว่าตอนที่สัวกิมอยู่ครึ่งต่อครึ่ง แถมค่าใช้จ่ายรออยู่อีกเยอะแยะ ไหนจะอัศวินที่เพิ่งกลับมาอีก จอมจะไปหาเขา เพื่อขอเปลี่ยนแปลงเงื่อนไขเอง ว่าแล้วสาวคิวจะแทงลูกต่อไป แต่ต้องชะงักเมื่อพรพรรณร้องไห้โฮเข้ามากอด

จอมพาเธอออกไปคุยกันข้างนอกตามลำพัง พรพรรณ จะขอกลับมาคบกับเขาอีกครั้ง เนื่องจากบวรไม่สนใจไยดีเธออีกแล้ว แม้จะยังรักเธออยู่ แต่จะให้กลับไปคบหาคงทำไม่ได้ เขาจึงปฏิเสธเธอไป...

จอมแวะมาหาพ่อเพื่อเอาเงินมาให้ใช้จะได้ไม่ต้องลำบาก กลับถูกท่านด่าว่าสาดเสียเทเสีย เขาพยายามอธิบายว่าเขาเป็นคนดีอยู่ฝ่ายเดียวกับกฎหมาย แต่เจิมไม่เชื่อ จอมบ่นน้อยใจในโชคชะตาไม่เห็นเหมือน องคุลีมาลที่โชคดีมีพระพุทธองค์ยืนยันว่าบรรลุโสดาบัน ไม่อย่างนั้นทุกคนก็คงคิดว่าเป็นโจรไปยันตาย

“แกจะบอกว่าตัวเองเป็นองคุลีมาลอย่างนั้นรึ...ไปเลย อยากจะไปตัดนิ้วใครที่ไหนก็ไปเลย” ไม่พูดเปล่าเจิมลากจอมออกจากบ้าน เขายืนยันไม่อยากเป็นโจร ขอให้พ่อเชื่อเขาได้ไหม เจิมจะเชื่อถ้าเขาไปหาพระพุทธองค์มายืนยัน แล้วไล่ตบตีเขาออกจากบ้าน จอมไม่รู้จะหันไปหาใคร นึกถึงบุญตาขึ้นมาได้ รอจนลุงแบนเข้าบ้านไปแล้ว จึงแอบชวนเธอไปนั่งกินข้าวเป็นเพื่อน

แม้จะนั่งกินอาหารที่ตลาดโต้รุ่ง แต่รอบบริเวณนั้นไม่มีลูกค้าคนไหนกล้าเข้ามานั่งเพราะมีแต่สมุนของจอมยืนเรียงแถวล้อมเขาเป็นวงกลม บุญตามองไปรอบๆ พลางบ่นอุบไม่เอิกเกริกไปหน่อยหรือ เขาไม่ได้อยากได้แบบนี้ แต่พวกนี้ดูแลเขาตามคำสั่งสัวกิม เธอไม่เข้าใจในเมื่ออยู่แล้วไม่มีความสุขทำไมไม่เลิก

“พี่ลงไม่ได้ พี่จะไม่มีใครคอยคุ้มครองพี่จากเงื้อมมือ กฎหมาย ยังไม่ต้องพูดถึงปากกระบอกปืนจากพวกเดียวกันอีก” จอมถอนใจเขี่ยข้าวในจานเล่นไม่ยอมกิน บุญตาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเรา เมื่อไม่นานมานี้เราหกคนยังวิ่งเล่นกันอยู่เลย ทั้งจอม เฉียดกับบวร รวมทั้งเธอ พรพรรณและจำปา พูดถึงจำปาขึ้นมา เธอก็ยังแปลกใจไม่หาย วันก่อนจะให้พาไปร้านทำแท็งก์ จอมตกใจร้องเอะอะลั่น

“จะตกใจอะไร ฉันก็พาไปร้านทำแท็งก์ทำรางน้ำ ที่เคยทำน่ะแหละ แล้วอยู่ๆก็ไม่ทำซะงั้นบอกว่าฉันไร้เดียงสาอีก ว่าไปนั่น...พี่จอม เรื่องจำปา ไม่เกี่ยวอะไรกับพี่จริงๆเหรอ”จอมยืนยันว่าไม่เกี่ยว...

แม้จะผ่านมาหลายวันแล้ว แต่จ่าจ้อยยังทำใจเรื่องการตายของผู้การคำรณไม่ได้เพราะยังจับมือใครดมไม่ได้สักคน ซึ่งหนึ่งในคนที่เขาโทษว่ามีส่วนเกี่ยวกับการตายของท่านก็คือจอม อัศวินเดินเข้ามาในห้อง จ่าจ้อยไม่อยากเสวนาด้วยเดินเลี่ยงออกมา อัศวินเข้ามาโอบบ่าจ่าฉ่ำพยายามตีสนิทด้วย

“ผมรู้นะว่าเราเริ่มต้นกันไม่ค่อยดีเท่าไหร่จ่าอาจจะมองผมแย่ตอนที่เพิ่งย้ายมา แต่กรรมการเขาก็สอบสวนทางวินัยไปแล้วว่าผมไม่ผิด อย่าให้อคติมาทำให้เครื่องแบบต้องมัวหมองนะจ่า เข้าใจกันนะ”

จ่าฉ่ำรับคำ พร้อมกับตบเท้าทำความเคารพอย่างเต็มใจ...

ทางด้านบวรมาดักรอจำปาที่ปากซอยบ้านเช่าเพื่อทวงถามเรื่องเด็กในท้อง ทีแรกเธอไม่ยอมรับว่าเป็นลูกเขา แต่สุดท้ายก็ยอมรับว่าใช่ เขาดีใจมากจะให้คนมารับเธอกับลูกไปอยู่ด้วย จำปาปฏิเสธว่าไม่ต้องส่งคนมารับ เธอจะเอาลูกใส่ถุงพลาสติกไปให้เขาเอง ในเมื่อเขาทำร้ายคนอื่นมามากแล้ว ทำร้ายคนที่เธอรัก เธอก็จะทำร้ายคนที่เขารักมากที่สุด บวรจะเข้ามากอด จำปาหยิบมีดมาจ่อท้อง ขืนเข้ามาใกล้หรือตามมาอีกจะฆ่าเด็กทิ้ง

“อย่าทำอะไรลูกพี่ อย่าทำอะไรลูกเรา” บวรตะโกนไล่หลังจำปาที่เดินห่างออกไปอย่างใจคอไม่ดี

ooooooo

วันรุ่งขึ้นจอมแวะไปเยี่ยมสัวกิมที่เรือนจำ และเอาเอกสารมอบอำนาจเบ็ดเสร็จให้เขาไปให้เซ็นอีกด้วย ทีแรกสัวกิมลังเลแต่กิจการค้าขายรอไม่ได้ อดีตเจ้าพ่อจึงจำใจเซ็นเอกสารให้ทนายความของนายหัวบ้วนก็นำเอกสารที่จะโอนทุกอย่างให้ตกเป็นสิทธิของบวรมาพิมพ์ลายนิ้วมือของนายหัวบ้วนจนครบถ้วนกระบวนความแต่ยังไม่ทันจะมีคนเซ็นเป็นพยาน บวรไล่ตะเพิดทนายให้กลับไปก่อน เพราะไม่มีอารมณ์ แล้วเอาเอกสารเหล่านั้นยื่นไปตรงหน้าพ่อ

“สุดท้ายมันก็เป็นของผมทั้งหมด สิ่งเดียวที่พ่อไม่ได้ให้ผมก็คือความรัก ถ้าพ่อไม่รักผม ทำไมไม่ให้แม่ ทำแท้งผมไปซะให้มันรู้แล้วรู้รอด ตอบสิทำไมไม่ทำแท้งผมไปซะ...ลูกผมจะต้องมีชีวิตอยู่และจะต้องได้รับความรักจากผม อย่างที่ผมไม่เคยได้จากใคร ลูกผมจะต้องอยู่อย่างมีความรัก” บวรประกาศกร้าว...แต่ดูท่าแล้วความหวังในการมีลูกของบวรท่าจะเป็นหมัน จำปาแวะไปขอความช่วยเหลือจากกานดาแม่เล้าประจำซ่องให้ติดต่อคนทำแท้งให้ เธอยินดีจ่ายค่าเสียเวลาในการพาไป

“ได้ ขอนัดหมอก่อน ว่าจะว่างเมื่อไหร่”...

จ่าฉ่ำเพิ่งจะมีเวลาเคลียร์จดหมายที่อัดแน่นอยู่ในตู้รับจดหมายของตัวเอง และต้องแปลกใจเมื่อได้รับจดหมายฉบับหนึ่งจากผู้การคำรณ เขารีบเปิดออกอ่านเป็นจดหมายแจ้งให้ผู้เกี่ยวข้องรู้ว่าจอมเป็นสายให้เขาในการบุกทลายแหล่งยาเสพติดคราวที่ผ่านมา และขอให้จ่าช่วยเอาจดหมายฉบับนี้ยืนยันกับทุกคนด้วย

“ในกรณีที่เกิดจะมีใครดำเนินคดีกับจอมในฐานะอาชญากร”

อ่านจบ จ่าฉ่ำพับจดหมายเก็บ ครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรกับมันดี ในที่สุดตัดสินใจจะเอาจดหมายไป สถานีตำรวจเพื่อจะให้จ่าจ้อยดู แต่เขาลงพื้นที่ตั้งแต่เข้าเวรแล้ว จ่าฉ่ำขัดเคืองใจมาก อัศวินเข้ามาเห็นร้องทักว่าเป็นอะไรไป เขานิ่งคิดไปอึดใจ ก่อนจะหยิบจดหมายของผู้การคำรณให้ดู อัศวินรับมาอ่านถึงกับอึ้ง

“เราจะจัดการเรื่องนี้กันอย่างไรดีครับ นี่มันปฏิวัติวงการนักเลงเลยนะ”

“จอมเขาเป็นคนดีจริงๆ จ่าได้บอกใครเรื่องนี้แล้วหรือยัง”

จ่าฉ่ำยังไม่ได้บอกใคร จะเอามาให้จ่าจ้อยดูก็ดันไม่อยู่ เขาเองก็ไม่รู้ว่าตำรวจที่นี่ใครเป็นสายให้โจรบ้าง อัศวินเจ้าเล่ห์ออกอุบายชวนเขาไปบอกข่าวดีนี้ให้จอมรู้ ส่วนจดหมายฉบับนี้ สารวัตรชั่วอาสาจะเก็บไว้ให้เอง

“จอมเขาคงดีใจมาก จ่าทำดีมาก”

“ท่านคำรณต่างหากครับ” จ่าฉ่ำยิ้มเดินนำอัศวินออกไป...

ขณะที่จ่าฉ่ำนั่งรถออกไปกับอัศวิน จ่าจ้อยเลี้ยวรถมอเตอร์ไซค์เข้ามาจอด หันมองตาม มีตำรวจนายหนึ่งเดินเข้ามาจึงร้องถามว่าพวกนั้นไปไหนกัน

“ได้ยินแว่วๆว่าจะไปหาจอมนะ”

จ่าจ้อยนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะบิดมอเตอร์ไซค์ตาม...

อัศวินเห็นจ่าฉ่ำมัวแต่มองไปข้างหน้าใจจดจ่ออยู่กับการไปหาจอม ค่อยๆมองปืนที่เข็มขัดตัวเองก่อนจะเลื่อนมือไปปลดกระดุมล็อก

ooooooo

นิยายไทยรัฐ
advertisement

คลิก

ติดตามรายการสด

พร้อมชมรายการย้อนหลัง
advertisement