วันพฤหัสบดีที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐLogin
ขนหัวลุก MH370 การสาบสูญของ BOEING 777 กับข้อสันนิษฐานใหม่!

ขนหัวลุก MH370 การสาบสูญของ BOEING 777 กับข้อสันนิษฐานใหม่!

  • Share:

หลังจาก 2 ปีผ่านไปก็แทบจะไม่ปรากฏร่องรอยอะไรอีก การพบซากชิ้นส่วนโลหะอะลูมิเนียมขนาดความยาวประมาณ 2 เมตร เป็นส่วนหนึ่งของปีกเครื่องบิน Boeing 777-200ER ที่ถูกคลื่นซัดมาเกยชายหาดของเกาะเรอูนียง ดินแดนของฝรั่งเศสในมหาสมุทรอินเดียนอกชายฝั่งของเกาะมาดากัสการ์ เมื่อปี 2558 หลังจากนั้นหน่วยงานด้านความปลอดภัยทางการบินของฝรั่งเศสได้เดินทางเข้าตรวจสอบ หลังจากการค้นพบชิ้นส่วนเครื่องบิน Boeing 777-200ER แล้วนำไปตรวจวิเคราะห์ ก็พบว่าชิ้นส่วนปีกเครื่องบินดังกล่าวเป็นซากชิ้นส่วนของเครื่องบิน

โดยสารระยะไกลแบบสองเครื่องยนต์ Boeing 777 ของมาเลเซียแอร์ไลน์ส เที่ยวบิน MH 370 ที่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยพร้อมกับผู้โดยสารและลูกเรือรวม 239 ชีวิต กระแสน้ำของมหาสมุทรอินเดียได้พัดพาชิ้นส่วนซากเครื่องบินมาถึงเกาะที่อยู่ห่างจากพื้นที่ที่เชื่อว่าเป็นจุดตกของ MH370 ไกลถึง 4,000 กิโลเมตร ชิ้นส่วน flaperon ได้ถูกส่งไปที่ห้องแล็บของกระทรวงกลาโหมฝรั่งเศสในเมืองตูลูส เพื่อให้ผู้เชี่ยวชาญได้ดำเนินการตรวจสอบขั้นสูงซึ่งเริ่มขึ้นในวันที่ 5 สิงหาคม 2558 โดยมีเจ้าหน้าที่ของ Boeing ผู้เชี่ยวชาญจากออสเตรเลีย และตัวแทนจากจีน ประเทศซึ่งมีเหยื่อประสบเหตุมากที่สุดได้รับเชิญให้เข้าร่วมด้วย จากการตรวจสอบหมายเลขของชิ้นส่วนก็พบว่าเป็นของเครื่องบินที่สูญหายไปอย่างไร้ร่องรอย


ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบนเครื่องบิน B777 ของมาเลเซียแอร์ไลน์ส ข้อสันนิษฐานต่างๆ นานา ที่อยู่ในหน้าบทความทั้งในและต่างประเทศยังมีอีกหนึ่งข้อที่ขอคัดลอกข้อมูลดีๆ เอามาให้อ่านกันจากหนังสือ TANGO นิตยสารเพื่อคนรักการบินและเทคโนโลยี

Boeing 777-200ER เที่ยวบินที่ MH370 บินขึ้นสู่ท้องฟ้าเมื่อเวลาหลังเที่ยงคืนของวันที่ 8 มีนาคม 2557 และเริ่มไต่ระดับเพดานบินขึ้นสู่ระยะสูงที่กำหนดหลังจากนั้นจึงเริ่มต้นการบินระดับ นักบินที่สองรายงานทางวิทยุกับหอควบคุมการบินมาเลเซียว่าเครื่องบินได้บินอยู่ในเพดานบินที่กำหนดแล้ว กัปตันเริ่มต้นการตรวจเช็กหลังจากการบินระดับ เป็นการตรวจสอบการทำงานของอุปกรณ์ต่างๆ เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างยังคงทำงานเป็นปกติ

การตั้งเครื่องวัดความสูง เข็มทิศ เครื่องวัดความเร็วและอื่นๆ จะต้องอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้องและใกล้เคียงกัน นักบินทั้งสองนายต้องแน่ใจว่าระบบนักบินกลหรือ Auto Pilot ทำงานตามสั่งอย่างถูกต้อง ทั้งการบินระดับในเพดานบินปกติ ความเร็วและระยะสูงตามที่ได้กำหนดไว้ในแผนการบิน เครื่อง B777 ไต่ความสูงไปที่ตำแหน่ง 350 (35,000 ฟุต) หรือที่ความสูง 10.7 กิโลเมตรจากพื้น ซึ่งเครื่อง B777 จะใช้เวลาในการไต่ระดับเพดานบินประมาณ 20 นาที ไม่นาน มาเลเซียแอร์ไลน์ส MH370 ได้รับสัญญาณจากระบบเอคาร์ หรือ Aircraft Communications Addressing and Reporting System -ACARS

กัปตันทราบดีว่าจุดเปลี่ยนผ่านการควบคุมการจราจรทางอากาศระหว่างศูนย์ควบคุมการบินของมาเลเซียกับศูนย์ควบคุมการจราจรทางอากาศของเวียดนามนั้นเครื่องจะบินไปถึงเมื่อไหร่ หากคิดจะขโมยเครื่องบินจะต้องเป็นเขตแดนที่กำลังจะมีการถ่ายโอนการควบคุมระหว่าง 2 ประเทศ นานหลายนาทีก่อนถึงจุดนั้น กัปตันเอื้อมมือไปดึงตัวตัดวงจรของระบบ ACARS ซึ่งเป็นระบบสื่อสารและรายงานตำแหน่งของเครื่องบินโดยที่นักบินที่สองไม่ทันสังเกตเนื่องจากกำลังตรวจเช็กการทำงานของระบบต่างๆ ตามขั้นตอนของการบิน ระบบ Aircraft Communications Addressing and Reporting System-ACARS ไม่ได้ทำหน้าที่ควบคุมเครื่องบินแต่มันมีหน้าที่ในการแจ้งข้อมูลของเครื่องบินไปยังฝ่ายซ่อมบำรุงของบริษัทและที่อื่นๆ เครื่องบินสามารถบินต่อไปได้โดยไม่มีปัญหาอะไรแม้ปราศจากระบบนี้

ก่อนที่นักบินที่สองจะทำการติดต่อวิทยุกับศูนย์ควบคุมการจราจรทางอากาศของเวียดนาม นักบินที่หนึ่งหรือกัปตันได้ขอให้นักบินที่สองออกไปเอากาแฟ นักบินที่สองลุกจากที่นั่งเปิดประตูห้องนักบินแล้วเดินออกไปพบกับพนักงานต้อนรับเพื่อขอกาแฟให้กัปตัน หลังจากนั้นประตูห้องนักบินจึงถูกปิดแล้วล็อกจากภายใน เป็นการจงใจล็อกของกัปตันเอง วิธีนี้จะเป็นการป้องกันไม่ให้ใครเข้ามาในห้องนักบินได้ นอกจากจะใช้ไฟเป่าให้กลอนล็อกประตูละลาย

กัปตันเริ่มปิดเครื่องส่งสัญญาณทางวิทยุ Transponder ปิดระบบไฟส่องสว่างในลำตัวเครื่องบิน รวมถึงปิดระบบไฟเดินอากาศรอบตัวเครื่องจนหมด ขณะนี้ ไม่มีใครสามารถมองเห็น MH370 ได้ทั้งเรดาร์หรือการมองเห็นจากเครื่องบินลำอื่นๆ กัปตันนำเอาแผนการบินสำรองหลังจากโปรแกรมแผนการบินใหม่ใส่ลงในคอมพิวเตอร์พกพา นักบินโดยทั่วไปจะคุ้นเคยกับแผนสำรองการบินตลอดเวลา

แม้ในระหว่างทำการบินเนื่องจากหากเกิดเหตุฉุกเฉินจะได้มีสนามบินสำรองให้ร่อนลงฉุกเฉิน แผนการบินสำรองที่กัปตันใช้ทำให้ระบบนักบินกลทำงานตามเส้นทางใหม่ที่ถูกโปรแกรมลงไป เครื่อง Boeing 777-200ER เริ่มต้นการเลี้ยวไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้  กัปตันหยิบหน้ากากออกซิเจนออกมาใส่พร้อมๆ กับไต่ระดับความสูงไปที่ 45,000 ฟุต สันนิษฐานหรือคาดเดาเอาเองว่าเพื่อต้องการหลบเลี่ยงการตรวจจับของเรดาร์จากศูนย์ควบคุมการจราจรทางอากาศของพลเรือน และเพื่อให้แน่ใจได้ว่าจะไม่มีใครบนเครื่องสามารถใช้โทรศัพท์มือถือในขณะนั้นได้อีก

กัปตันกดปุ่มยกเลิกการทำงานของระบบปรับแรงดันภายในตัวเครื่องเพื่อลดความดันลง ทำให้ระยะสูงกับความกดอากาศในตัวเครื่องเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ขณะที่ระยะสูงภายในห้องโดยสารเพิ่มขึ้นเหนือระยะสูงจากภายนอก 10,000 ฟุต หน้ากากออกซิเจนฉุกเฉินของผู้โดยสารและลูกเรือเริ่มหล่นลงมาจากการทำงานแบบอัตโนมัติเมื่อความดันในห้องโดยสารเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

หน้ากากออกซิเจนจะมีอากาศให้คนบนเครื่องหายใจได้ราว 10-15 นาที ในเหตุการณ์ฉุกเฉินปกตินักบินจะต้องลดระดับความสูงลงมาทันทีไปยังระยะสูงที่มีความปลอดภัยมากกว่าเพดานบินปกติของเครื่องบิน Boeing777 ซึ่งสูงกว่า 13 กิโลเมตรเหนือพื้นโลก แต่การลดระยะสูงของเครื่อง MH370 ไม่เคยเกิดขึ้น!! หลังจากผ่านไป 20-30 นาที ที่ความดันอากาศในระยะสูง หากนักบินที่สอง พนักงานต้อนรับและผู้โดยสารทั้งหมดถ้ายังไม่หมดสติเพราะขาดออกซิเจนก็คงจะทุรนทุรายช่วยตัวเองด้วยการใช้ถังออกซิเจนฉุกเฉินสำรองแบบเคลื่อนที่ได้ เมื่ออากาศในถังออกซิเจนหมดลงผู้โดยสารและลูกเรือส่วนใหญ่ไม่หมดสติก็จะขาดอากาศหายใจจนถึงกับเสียชีวิต! ส่วนกัปตันยังคงใส่ออกซิเจนของนักบินแล้วทำการบินลงใต้ต่อไปเรื่อยๆ

บนภาคพื้นดิน สัญญาณหลายแบบหลายประเภทที่เครื่อง Boeing 777 ส่งลงมายังภาคพื้นดินกลับหยุดหายไปเฉยๆ สัญญาณจากทรานสปอนเดอร์ซึ่งเป็นตัวบอกให้เรดาร์และเครื่องบินลำอื่นๆ รู้ว่าเครื่องบินลำนี้คือ MH370 ได้ขาดหายไปพร้อมกับระบบ ADS-B ซึ่งใช้ระบบจีพีเอสของเครื่องบินในการแจ้งพิกัดความสูงและความเร็วของตัวเครื่องแล้วส่งเป็นข้อมูลไปยังสถานีภาคพื้นดินรวมถึงส่งไปยังเครื่องบินลำอื่นๆ ที่บินอยู่ใกล้ๆ ถูกปิดการทำงาน เวลา 01.25 น. เครื่อง Boeing MH370 เบนออกนอกเส้นทางตามตารางการบิน แทนที่จะมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เครื่อง 777 กลับหักเลี้ยวไปทางตะวันตกเฉียงใต้

ข้อมูลจากเรดาร์ทางทหารแจ้งว่า MH370 ทำการไต่ระดับพเดานบินใหม่โดยบินสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึง 14,000 เมตร หรือ 14 กิโลเมตรจากพื้นดินเป็นความสูงเกินระดับเพดานบินสูงสุดของเครื่องบิน Boeing 777 ที่ได้รับอนุญาตให้บินเกือบ 1 กิโลเมตร หอบังคับการบินได้ทำการวิทยุแจ้งเตือน MH370 และสั่งให้เครื่องบินลำอื่นๆ ในบริเวณใกล้เคียงพยายามวิทยุติดต่อกับ MH370 แต่เสียงที่ได้ยินทางวิทยุกลับเป็นเสียงซ่าๆ และเสียงพึมพำ

ขณะเดียวกัน เจ้าหน้าที่ทางภาคพื้นดินของสายการบินมาเลเซียแอร์ไลน์สพยายามส่งข้อความถึงลูกเรือของ MH370 ด้วยระบบ เอคาร์ หรือ Aircraft Communications Addressing and Reporting System-ACARS แต่ไม่ได้รับการตอบกลับ จากข้อมูลที่ได้รับการเปิดเผยในภายหลังบ่งชี้ว่า ข้อความภาคพื้นดินของสายการบินมาเลเซียแอร์ไลน์สไปไม่ถึงปลายทางเนื่องจากอุปกรณ์ภาครับสัญญาณของเครื่อง Boeing 777 MH370 ถูกปิดลงอย่างสิ้นเชิง!!

หลังจากนั้นเมื่อเวลาผ่านไปประมาณ 45 นาที ทุกคนบนเครื่องส่วนใหญ่เสียชีวิตหรือไม่ก็ใกล้เต็มทน เมื่อนักบินที่หนึ่งแน่ใจว่าคนบนเครื่องเสียชีวิตหมดแล้วหรือไม่ก็ไม่สามารถที่จะเข้ามาขัดขวางใดๆ ได้ กัปตันเริ่มต้นขั้นตอนการปรับตั้งระบบนักบินกลใหม่ตามที่ต้องการ โดยทราบดีถึงปริมาณเชื้อเพลิงที่เครื่องบินสามารถบินไปถึงและรู้ดีว่าจุดที่ต้องการบินไปนั้นสามารถทำได้ง่ายๆ แค่กำหนดจุดหรือ Way point ด้วยการตั้งค่าพิกัดตามเส้นรุ้งและเส้นแวง Latitude-Longtitude ของเป้าหมาย ป้อนเข้าเครื่องกำหนดเส้นทางการบินหรือ FMC แล้วกด NAV หรือปุ่มบังคับให้นักบินกลทำงานซึ่งอยู่บนแผงควบคุมข้างหน้า ด้วยความเร็ว อุณหภูมิ เครื่องบินใช้เชื้อเพลิงต่อชั่วโมง/ต่อเครื่องยนต์

ด้วยการบินแบบนี้จะใช้เชื้อเพลิงเพิ่มขึ้นเมื่อบินอยู่บนระยะสูง กัปตันเลือกจุดที่เชื้อเพลิงหมดถังและทำการคำนวณย้อนหลัง เมื่อได้ตัวเลขออกมาพร้อมระยะสูงและการตั้งเครื่องยนต์ที่กำหนด เชื้อเพลิงที่มีอยู่จะทำให้ Boeing 777 MH370 บินอยู่เหนือจุดหมายก่อนที่เชื้อเพลิงจะหมดลง กัปตันตั้งระยะสูง ตั้งความเร็วเดินทางที่ต้องการ ตั้งอัตราร่อนไปยังระยะสูงที่ได้เลือกไว้แล้ว หลังจากนั้นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของนักบินกลเข้ามาจัดการทั้งหมด กัปตันถอดหน้ากากออกซิเจนออก โดยอาจกินยาอะไรบางอย่างแล้วหลับไป 

Boeing 777-200ER เที่ยวบินที่ MH370 พร้อมระบบนักบินกลหรือ Auto Pilot ทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ในการลดระยะสูงลงมาตามที่กัปตันได้ปรับตั้งเอาไว้ เครื่องยนต์ทำงานปกติโดยใช้เชื้อเพลิงที่เหลืออยู่ บนเครื่องบินในห้วงเวลานั้นไม่มีใครที่มีชีวิตเหลือรอดแม้แต่คนเดียว เป็นที่มาของเสียงที่ได้ยินทางวิทยุภาคพื้นดินซึ่งเป็นเสียงซ่าจับใจความไม่ได้ ผู้คนส่วนใหญ่คิดว่าทำไมเครื่องบินลำใหญ่ยักษ์หนัก 352 ตันเมื่อตกกระแทกกับมหาสมุทรที่ความเร็ว 400-500 นอตต่อชั่วโมง (800-900 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ชิ้นส่วนถึงได้หายไปเกือบหมด ที่ความเร็วของการร่วงหล่นในระดับสูงมาก ชิ้นส่วนของเครื่องบินจะแตกกระจัดกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจากแรงกระแทกมหาศาล มีข้อคิดว่า เมื่อเครื่องบินยังคงบินอยู่ในระดับสูงแล้วเชื้อเพลิงหมดมันจะร่อนลงสู่พื้นน้ำได้อย่างปลอดภัยนั้นอาจเป็นความจริงหากเครื่องบินกำลังบินด้วยการบังคับของนักบินไม่ได้บินโดยตั้งระบบนักบินกลไว้ให้รักษาระยะสูง แต่สำหรับ MH370 นักบินได้ทำการปรับตั้งให้บินด้วยระบบนักบินกลเอาไว้จะกลายเป็นอีกเรื่องหนึ่งทันที เมื่อบินด้วยระบบออโต้ไพลอตแล้วเชื้อเพลิงหมดถัง เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนจะหยุดทำงานไปทีละเครื่องซึ่ง ในเหตุการณ์ปกติจะไม่เคยหยุดทำงานพร้อมๆ กันแบบนี้ ตราบใดที่ยังคงมีกระแสไฟฟ้าอยู่ในระบบ นักบินกลหรือ Auto Pilot จะทำหน้าที่นานที่สุดเท่าที่ระบบจะสามารถทำได้ แม้จะเกิดปัญหาแรงขับดันไม่เท่ากันเมื่อเครื่องยนต์หยุดทำงานไปทีละตัว ระบบนักบินกลจะพยายามรักษาระดับความสูงหรือเพดานบินเอาไว้

เมื่อเครื่องยนต์หยุดการทำงานลงทั้งสองเครื่องเนื่องจากเชื้อเพลิงหมด ความเร็วจะลดลงอย่างรวดเร็ว ระบบนักบินกลจะพยายามยกหัวเครื่องเอาไว้เพื่อทำให้แรงยกของปีกมีมากพอที่จะรักษาระยะสูงที่ได้ปรับตั้งค่าเอาไว้ตั้งแต่แรก การยกหัวเครื่องขึ้นในมุมสูงแต่เครื่องยนต์หยุดทำงานนั้นจะยิ่งทำให้ความเร็วลดลงมากขึ้น ในเวลาน้อยกว่า 30 วินาที หลังจากเครื่องยนต์หยุดการทำงาน เครื่องบินจะเริ่มหมุนตัวและตกลงสู่มหาสมุทร ปีกข้างใดข้างหนึ่งจะร่วงหล่นลงมาก่อนอีกข้างหนึ่งเสมอ

หลังจากนั้น ระบบนักบินกลจะหยุดการทำงานลงเนื่องจากเกินขีดข้อจำกัดของตัวมันเอง MH370 เริ่มหมุนตัวอย่างรวดเร็วไปในทิศทางของปีกด้านที่ร่วงหล่น จากนั้น หัวเครื่องจะดิ่งปักลงมาด้วยมุมที่ตั้งชัน แรงดึงดูดของโลกหรือแรงโน้มถ่วงจะเข้ามากระทำหน้าที่สุดท้าย นั่นก็คือการเร่งความเร็วในการร่วงหล่นให้มากยิ่งขึ้น ความเร็วที่หล่นจากฟ้าประมาณ 800-900 กิโลเมตรต่อชั่วโมงนั้นจะทำลายทุกสิ่งเมื่อตัวเครื่องตกกระทบกับผิวน้ำ.  

(เรื่องราวทั้งหมดเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนเท่านั้น)

จากบทความของคุณ Pilot 984 ลงในนิตยสารแทงโก ฉบับเดือนพฤศจิกายน 2557 

คาดการณ์สาเหตุการหายไปของ Boeing 777 MH370

ทฤษฎีที่ 1 นักบินฆ่าตัวตาย
กัปตันปิดสัญญาณทุกชนิดจากห้องนักบินแล้วบังคับเครื่องดิ่งลงทะเล กัปตัน ซาฮารี อาห์หมัด ซาห์ นักบินที่หนึ่ง อายุ 53 ปี มีชั่วโมงบินโชกโชนกว่า 18,000 ชั่วโมง ไม่มีกำหนดนัดหมายกับญาติหรือเพื่อนคนใดคนหนึ่งหลังวันเกิดเหตุ

ทฤษฎีที่ 2 เครื่องบินถูกจี้ผ่านอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์
ระบบทำการบินแบบอัตโนมัติของเครื่อง Boeing 777 MH370 ถูกผู้ก่อการร้ายเข้าควบคุมและสั่งการให้เครื่องบินตก (สาเหตุนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้)

ทฤษฎีที่ 3 เครื่อง Boeing 777 MH370 สูญเสียแรงดันในห้องโดยสาร ความดันในห้องโดยสารลดต่ำลง ทำให้ทุกคนบนเครื่องรวมทั้งนักบินและลูกเรือหมดสติ เครื่องจึงตกทะเล

ทฤษฎีที่ 4 ไฟไหม้ห้องนักบิน
เกิดไฟไหม้อย่างรุนแรงใน Cockpit ของเครื่อง Boeing 777 MH370 อุปกรณ์ทางการบินบนเครื่องถูกทำลายทั้งหมด นักบินเสียชีวิตหรือสูญเสียการควบคุมเครื่องบิน.

เอกสารประกอบบทความจากนิตยสาร TANGO พฤศจิกายน 2557

อาคม รวมสุวรรณ
E-Mail chang.arcom@thairath.co.th
Facebook https://www.facebook.com/chang.arcom
https://www.facebook.com/ARCOM-CHANG-Thairath-Online-525369247505358/

คุณอาจสนใจข่าวนี้

คุณอาจสนใจข่าวนี้