วันเสาร์ที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

รีคอน นักรบเหนือมนุษย์ EP.3 น้ำตาลูกผู้ชาย! มิตรภาพ พระคุณครู เกียรติภูมิแห่งคนเหนือคน

บันทึกคำบอกเล่าจากคืนวันอันแสนสุข 24 กุมภาพันธ์ 2560...

เมื่อเส้นทางของผู้กล้ามาถึงฝั่งฝัน การเดิมพันด้วยชีวิตมาถึงจุดหมาย ความในใจจากเหล่านักรบผู้กล้าถูกเรียงร้อยออกมาเป็นเรื่องราวผ่านรายงานพิเศษชิ้นนี้ ทุกสิ่งที่พวกเขาเผชิญ ทุกทางเดินที่เขาตรากตรำ ความทรงจำจะมิลืมเลือน...“รีคอน 47”

สิ่งสูงส่งเทียมฟ้าอย่าดูถูก
ครูเคยปลูกวิชามาแต่หลัง
ศิษย์ไร้ครูอยู่ได้ไม่จีรัง
อย่าโอหังลบหลู่ ครูอาจารย์

ในวันที่ 23 ก.พ.60 เวลา 18.45 น. ค่ำคืนสุดท้ายก่อนถึงฝั่งฝัน นักเรียนรีคอน 61 ชีวิต กล่าวประสานเสียงเทิดทูนครูอาจารย์ดังลั่นสนั่นขุนเขา

ทว่า ภายใต้แสงอาทิตย์โพล้เพล้รำไรใกล้ค่ำนั้น ผู้สื่อข่าวแอบชำเลืองเห็นน้ำตาของนักเรียนบางคนเอ่อล้นจวนเจียนจะหยดลงบนผืนดิน ครูฝึกบางท่านเดินเข้าไปตบไหล่นักเรียนเหมือนบอกใบ้อะไรบางอย่าง อวัจนภาษาของครูและนักเรียนที่แสดงออกมา ณ ขณะนั้น เหมือนกำลังบ่งบอกเป็นนัยๆ ว่า การเดินทางร่วมเป็นร่วมตายของรีคอน 47 กำลังสิ้นสุดลงแล้ว...

วันที่ 24 ก.พ.60 พระอาทิตย์ตั้งฉากกับแผ่นดิน สวนป่าสิริเจริญวรรษ อ.สัตหีบ จ.ชลบุรี คลาคล่ำไปด้วยพ่อแม่พี่น้อง คนรัก ลูกหลาน และเพื่อนสนิทของเหล่านักรบผู้กล้า หัวใจของทุกคน ณ ที่นั้น ล้วนตื้นตันและชื่นชมไปกับความสำเร็จที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อของคนที่ตนรัก

วินาทีที่นักเรียนรีคอนรุ่นที่ 47 เปิดตาขึ้นมาพบกับผู้บัญชาการศูนย์การฝึกหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน, หัวหน้าแผนกวิชาการรบพิเศษ, ผบ.ร้อย.ฝึกรบพิเศษฯ นย., ครูฝึก และพ่อแม่พี่น้องอันเป็นที่รัก ที่กำลังยืนโอบล้อมพวกเขาด้วยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิ นักรบผู้กล้าบางคนก้มหน้าเพื่อซ่อนเร้นน้ำตาแห่งความสุข บางคนไม่แสดงออกทางสีหน้า แต่แววตาแห่งความสุขใจมิอาจซ่อนเร้นจากผู้ใดได้

พลเรือตรีรณรงค์ สิทธินันท์ ผู้บัญชาการศูนย์การฝึกหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน ประธานในพิธียืนตระหง่านอยู่ตรงหน้านักเรียนรีคอน 61 ชีวิต พลเรือตรีรณรงค์ ประดับเครื่องหมายความสามารถผู้ทำการรบพิเศษแขนงการลาดตระเวนสะเทินน้ำสะเทินบกและจู่โจมนาวิกโยธิน (ปีกอ่อน) ให้แก่เหล่านักรบผู้กล้าอย่างภาคภูมิ เสียงปรบมือกูก้องลั่นสวนป่า ความปรีดาอบอวลทั่วทั้งใจญาติพี่น้อง ครูฝึกและนักเรียนต่างสวมกอดแสดงความดีใจ แม้นักรบจะแกร่งกล้าแค่ไหน แต่ก็แพ้พ่ายให้กับความผูกพันระหว่างศิษย์-ครู...

บันทึกคำบอกเล่า จากนักรบรีคอนหมายเลข 06

โดย พันจ่าเอกสามารถ พงศ์อลงกรณ์ รีคอนหมายเลข 06 รุ่นที่ 47 บอกเล่ากับผู้สื่อข่าวภายหลังประดับปีกอ่อนเป็นที่เรียบร้อยว่า ตอนนี้ผมอายุ 35 ปี ซึ่งถือว่าเต็มเกณฑ์ของหลักสูตร และเป็นโค้งสุดท้ายของการฝึกแล้ว ซึ่งอายุอานามที่ปาเข้าไปขนาดนี้ ถือว่าเป็นอุปสรรคของผมอย่างมาก แม้ว่าร่างกายของผมกับน้องๆ ในรุ่นจะเหนื่อยเหมือนกัน แต่ร่างกายของผมจะหายเหนื่อยได้ช้ากว่าน้องๆ ในขณะที่ น้องๆ อาจหายเหนื่อยไปแล้ว แต่ผมจะยังคงอ่อนล้าอยู่ เพราะฉะนั้น หากร่างกายผมไม่สมบูรณ์จริงๆ มีหวังร่วงไปแล้วแน่ๆ

“แต่ในอุปสรรค มักจะปรากฏข้อดีอยู่เสมอ เพราะผมบอกกับตัวเองอยู่เสมอว่า ผมในวัย 35 ย่าง 36 ปี ไม่ว่าอย่างไรผมจะต้องก้าวข้ามความท้าทายนี้ไปให้ได้ น้องบางคนที่อายุ 20 ต้นๆ ยังไม่สามารถทำได้เลยด้วยซ้ำ แต่วันนี้ผมทำได้แล้ว ผมทำสำเร็จแล้ว(เสียงสั่น) เพราะฉะนั้น ความภาคภูมิใจที่ปรากฏในใจของผม มันมีเยอะมากครับ และมันยากที่จะพูดพรรณนาออกมาได้ทั้งหมด” รีคอนน้องใหม่ แต่วัยไม่ละอ่อน กล่าวแช่มช้าแต่แจ่มชัด

06 คุณมีเหตุการณ์ประทับใจอะไรระหว่างการฝึกบ้างหรือไม่? ผู้สื่อข่าวถามนักเรียนรีคอนที่กำลังกินน่องไก่ด้วยความเอร็ดอร่อย หลังจากไม่ได้กินอาหารอันโอชะมานานถึง 3 เดือน

“สำหรับความประทับใจของผม ผมคิดว่า ครูฝึกบางคนเป็นตัวอย่างที่ดีมากๆ ยกตัวอย่างเช่น ครูสั่งให้นักเรียนกระโดดจากหัวเรือลงทะเล ซึ่งมีความสูงประมาณสิบกว่าเมตร พอได้ยินคำสั่งจากครู นักเรียนก็หันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก จะเอาอย่างไรกันดี แต่ยังไม่ทันที่นักเรียนจะได้ทำใจ ครูฝึกก็กระโดดตู้มลงไปเลย นักเรียนเห็นครูทำอย่างนั้นก็ต้องกระโดดตามลงไปด้วย เพราะเมื่อใจครูเขาได้ ใจเราก็ต้องได้เหมือนกัน ท่านนำดี ตามจึงดีไปด้วย พันจ่าเอก สามารถ กล่าวถึงความประทับใจที่มีต่อครูผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชา

“ครูบางท่านมีวิชาความรู้เท่าใดก็ให้นักเรียนหมด ยกตัวอย่างเช่น การยิงปืน นักเรียนจะได้เทคนิคดีๆ มากมายจากครูฝึก แต่ถ้าไปเรียนยิงปืนของเอกชน อย่างน้อยๆ นักเรียนก็ต้องเสียเงินไม่ต่ำกว่า 2-3 หมื่นบาท” รีคอนหมายเลข 06 ยกตัวอย่างความประทับใจด้วยหัวใจ

“เด็กรุ่นใหม่ๆ ต้องรู้เอาไว้ว่า เมื่อได้เกิดมาเป็นทหารนาวิกโยธิน เราในฐานะชายชาติทหารควรมีเครื่องหมายรีคอนประดับหน้าอก แต่ถ้าเกิดเป็นทหารนาวิกโยธิน แต่กลับไร้เครื่องหมายรีคอนแล้วนั้น ย่อมเท่ากับว่า คุณเป็นนาวิกโยธินที่ไม่สมบูรณ์ เพราะจักเป็นนย.สักครั้งไซร้ ต้องมีเครื่องหมายรีคอน จึงจะฝังหฤทัยจนวายปราณจริงๆ” พันจ่าเอก สามารถ รีคอนหมายเลข 06 รุ่น 47 ทิ้งท้ายด้วยใจความอันใหญ่ยิ่ง

บันทึกคำบอกเล่า จากหัวใจครูฝึก

เรือโทวิชัย ประไพพงษ์ ตำแหน่ง รรก.ครูแผนกวิชาการรบพิเศษ กศษ.รร.นย.ศฝ.นย กล่าวกับผู้สื่อข่าวระหว่างเดินผ่านทางลูกรังที่ฝุ่นคลุ้งตลบไปทั่วบริเวณ ว่า สิ่งที่ครูฝึกทุกคนไม่สามารถปฏิเสธได้เลย ก็คือ นักเรียน 61 ชีวิต ที่เรากำลังสอนสั่งกันอยู่นั้น ทุกคนล้วนต่างที่มา ต่างการศึกษา ต่างพื้นฐานทางครอบครัว เพราะฉะนั้น ความยากของครูฝึกก็คือ ครูจะหลอมนักเรียน 61 ชีวิตให้อยู่ในเบ้าเดียวกันโดยสมบูรณ์ได้อย่างไร

“นักเรียนบางคนติดยศพันตำรวจโท พันตำรวจตรี บางคนเป็นร้อยโท บางคนเป็นพันจ่าเอก บางคนเป็นจ่าตรี เมื่อพื้นฐานของนักเรียนต่างกัน คนที่ลำบากที่สุดก็คือ คนที่ติดยศสูงสุด แต่เดิมคุณเคยเป็นผู้สั่งการ ส่วนลูกน้องของคุณเป็นผู้ปฏิบัติ แต่มาวันนี้ คุณต้องกลายเป็นผู้ปฏิบัติ ซึ่งการเป็นผู้บังคับบัญชานั้น ไม่ได้หนักแค่กาย แต่มันหนักที่ใจด้วย วันหนึ่งคุณอาจเจอลูกน้องที่ดี หรือวันหนึ่งคุณอาจเจอลูกน้องที่แย่ หลักสูตรรีคอนนี่แหละที่จะสอนกลเม็ดเคล็ดลับให้คุณได้นำกลับไปใช้บริหารคน จนท้ายที่สุด คุณจะขึ้นชื่อว่า เป็นผู้นำที่ดี เรือโทวิชัย หรือครูฮ้อดที่นักเรียนรู้จัก กล่าวเสียงดังฟังชัดตามสไตล์

“นักเรียนรีคอนบางคนที่มียศสูงๆ เคยตั้งวงพูดคุยเปิดใจกับผม เขาบอกกับผมด้วยความเสียใจว่า หากย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะกลับไปเรียนใหม่ เพราะเมื่อกลับมานั่งทบทวนดูแล้ว วันนั้น ผมไม่น่าเอาเปรียบน้องๆ วันนั้นผมไม่น่าแย่งข้าวน้องกิน ผมน่าจะเสียสละให้กับน้องๆ แม้ข้าวเพียงคำเดียว พี่ไม่กินก็ได้ พี่ขอยกให้น้องกิน ถ้าวันนั้น ผมทำแบบนี้ได้ ผมจะได้ใจจากน้องๆ แต่ในระหว่างที่ผมเรียน ผมกลับเห็นแก่ตัว และเมื่อวันหนึ่ง ผมก้าวขึ้นมาเป็นนาย ในใจของน้องๆ หลายคนที่เคยเรียนรีคอนมากับผม อาจคิดว่า ขนาดมาเรียนด้วยกันยังเอาเปรียบกันขนาดนี้ ถ้าเป็นนายจะเอาเปรียบขนาดไหน เพราะฉะนั้น ผมเสียใจมาก หากย้อนกลับไปได้ ผมจะไม่ทำ” เรือโท วิชัย ครูฝึกที่มีเสน่ห์ตรงอารมณ์ดี บอกเล่าจากประสบการณ์

“ในสนามรบ หรือในภาวะจำยอม มันเหนื่อย มันร้อน มันหิว ผู้บังคับบัญชาต้องสละ ถ้าไม่มีคำว่าสละ อย่างไรก็ไปไม่รอด เราเคยลำบากมาก่อน เราเหนื่อย เราหิว เราร้อน แต่เราก็เคยผ่านมันมาได้ เพราะฉะนั้น เราให้น้องกินก่อน คนเป็นนายต้องคิดอย่างนี้” เรือโทวิชัย ครูมากฝีมือที่เคยฝึกปรือนักรบรีคอนมาแล้วหลายร้อยชีวิต กล่าวไปตามครรลอง

บันทึกคำบอกเล่า จากรีคอนหมายเลข 60

พันจ่าโททัพไทย เพ็งจันทร์ รีคอนหมายเลข 60 รุ่นที่ 47 นักเรียนรีคอนผู้มาจากหล่าแพทย์ ซึ่งเป็นหน่วยงานที่แทบจะเรียกได้ว่า ไม่จำเป็นต้องบากบั่นมาฝึกรีคอนเสียด้วยซ้ำ ทัพไทยบอกเล่ากับผู้สื่อข่าวด้วยรอยยิ้มที่กว้างที่สุดตลอดระยะเวลา 4 วันนรก ว่า “ผมทั้งตื้นตัน และภูมิใจมากครับ (แววตาเป็นประกาย) เหล่าแพทย์ที่ผมสังกัด ถือว่า จบรีคอนกันค่อนข้างน้อย เนื่องจากหลักสูตรของรีคอนอาจไม่ตรงกับสายงานของเรามากนัก แต่สำหรับการฝึกครั้งนี้ ผมขออนุญาตผู้บังคับบัญชามาเรียนเอง เพราะผมอยากมีปีกประดับหน้าอกเหมือนคนอื่นเขา และที่สำคัญ คุณพ่อของผมก็จบรีคอนมาเหมือนกัน ฉะนั้น ผมอยากทำให้ท่านเห็นว่า เมื่อพ่อทำได้ ผมก็ทำได้เช่นกัน และท่านต้องดีใจมากแน่ๆ”

“ด้วยความที่ ความรู้ในสายงานของเราไม่มีเลย เพราะฉะนั้น ผมต้องตั้งใจมากกว่าคนอื่นๆ ผมหลับน้อยมาก ผมจะจดจ่อกับสิ่งที่ครูฝึกท่านสอนตลอดเวลา หากพลาดความรู้ใดๆ ก็ตามที่ครูได้สอนไป ผมอาจกลายเป็นภาระ และอาจเป็นอุปสรรคที่ทำให้ทีมไม่ประสบความสำเร็จ” แววตาของ พันจ่าโททัพไทย ฉายแววมุ่งมั่นตั้งใจ

ตลอดระยะเวลาที่เรียนรีคอน คุณ 60 นำความรู้จากเหล่าแพทย์มาใช้บ้างหรือไม่? ผู้สื่อข่าวถามนักรบรีคอนท่าทางใจดีที่นั่งอยู่ตรงหน้า “ตลอดหลักสูตร ผมไม่เคยขึ้นรถพยาบาลเลยครับ มีแต่ช่วยพยาบาลเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ในรุ่น นอกจากการฝึก สิ่งที่ผมทำอยู่เสมอก็คือ คอยสังเกตอาการให้น้องๆ หากคนไหนไม่ไหว หรือมีอาการที่ไม่ค่อยดีนัก เราก็ต้องรีบแจ้งครูฝึกครับ”

พันจ่าโททัพไทย ชายชาติทหารที่มีชื่อราวกับฟ้าสั่งมาแล้วว่า อนาคตต้องเป็นเช่นไร บอกเล่าด้วยประโยคสั้นๆ ทิ้งท้ายเอาไว้ว่า “สำหรับเพื่อนรีคอน รุ่น 47 พวกเราอยู่ด้วยกัน กินด้วยกัน ฝึกด้วยกัน ฝ่าฟันสิ่งต่างๆ มาด้วยกันตลอด มันได้ใจกันครับ (พูดพลางกุมกำปั้นขวาทุบอกซ้าย) บางทีแค่มองตาก็รู้ใจแล้วว่า เราต้องทำอะไรต่อไป เราไม่ต้องพูดอะไรมาก พยักครั้งเดียวรู้เรื่อง เพื่อนคิดอะไร ผมคิดอะไร ไม่ต้องมานั่งอธิบายให้ยืดยาว”

บันทึกคำบอกเล่า จากหัวใจครูฝึก

เรือตรีคมกฤษ์ พิมรัตน์ หน.ชป.3 หรือที่นักเรียนหลายคนเรียกขานกันลั่นทุ่งว่า ครูเต่า ครูผู้ขึ้นชื่อว่า โหดของแท้ ไม่แยแสจะให้นักเรียนหยุดพัก! ครูสายโหดแต่เป็นที่รักของเหล่านักเรียน บอกเล่ากับผู้สื่อข่าวท่ามกลางโลเกชั่นที่หลอนสุดขีดอย่างเมรุเผาศพ ว่า “ผมอยู่ในพื้นที่อันตรายมานานเกือบ 10 ปี ผมอยู่มาแล้วทุกสมรภูมิ ซึ่งแต่ละที่มีทั้งความโหดร้าย ความป่าเถื่อน ที่นั่นไม่มีใครปรานีใคร ไม่มีใครใจดีคอยให้อภัย แม้กระทั่งคนที่ไม่เคยรู้จักมักคุ้นกัน แต่เขาอาจจะอาฆาตเราทั้งๆ ที่เราไม่เคยได้กระทำความผิดใดๆ เลย"

“สำหรับผม ผมไม่มีสไตล์การสอน ผมสอนจากจิตวิญญาณ ผมนำเอาประสบการณ์ที่ได้เรียนรู้จากสนามรบมาถ่ายทอดให้แก่นักเรียน สำหรับสิ่งที่ผมไปเจอมานั้น มันเรียกได้ว่า โหดร้ายถึงขีดสุด แต่สิ่งที่นักเรียนเจอในช่วงระหว่างการฝึก ถือว่าเป็นอุปสรรคเพียงเล็กน้อยถึงระดับน้อยมากเท่านั้น แต่ถ้าถามว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่นักเรียนทำมาตลอดการฝึกนั้น คนทั่วไปสามารถทำได้หรือไม่ คำตอบคือ ไม่ เพราะนี่คือสิ่งที่คนเหนือคนเท่านั้นที่จะทำได้ เรือตรี คมกฤษ์ กล่าวอย่างยากเยือกเย็นท่ามกลางความมืดมิด

“สำหรับผม ผมจะเน้นสอนนักเรียนในเรื่องของความเป็นทีม เราต้องดำรงความเป็นเอกภาพของทีมให้ได้มากที่สุด เพราะการที่เราจะไปปฏิบัติงานในพื้นที่เสี่ยงอันตรายนั้น หากมีคนใดคนหนึ่งท้อถอยหรือไม่สู้ นั่นเท่ากับว่า ทีมสลาย เพราะในสงครามคุณจะถอยไม่ได้เลยสักก้าวเดียว ดังนั้น ผมจะเน้นย้ำเรื่องความสามัคคี หรือการทำงานเป็นทีมอยู่เสมอ ซึ่งทุกคนในทีมต้องเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน หากตายก็ต้องตายยกลำ อยู่ก็ต้องอยู่ยกลำ หรือมาดแม้นว่า เพื่อนของเราจะตาย เราก็ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อเอาศพของเพื่อนเรากลับมาให้ได้ นี่ถึงจะเรียกว่า ทีมที่แท้จริง เรือตรีคมกฤษ์ หรือครูเต่า พูดพลางเงยหน้ามองเพื่อนพ้องที่เดินขวักไขว่อยู่ตรงหน้าผ่านความมืด

บันทึกคำบอกเล่า จากรีคอนหมายเลข 53

แสงแดดอ่อนๆ เหนือท้องฟ้าสัตหีบสาดส่องไปทั่วผืนฟ้าและผืนน้ำ รอยยิ้มของนักเรียนรีคอนดูสดชื่นสดใสมากกว่าที่เคย จ่าเอกชาตรี ทองทับทิม รีคอนหมายเลข 53 รุ่นที่ 47 กล่าวด้วยใบหน้าแช่มชื่นกับผู้สื่อข่าวว่า ตลอดระยะเวลา 3 เดือนที่ผ่านมา ผมยอมรับว่า มีหลายครั้งที่เผลอคิดไปว่า เราไม่ไหว เราไม่รอด อย่างไรก็ต้องออกแน่ๆ แต่เมื่อหันไปมองอีก 60 ชีวิตที่เดินเคียงบ่าเคียงไหล่อยู่ด้วยกัน พวกเราผลัดกันช่วย พวกเราผลัดกันยก พวกเราผลัดกันให้กำลังใจ สติที่เผลอคิดออกไปก็ถูกเรียกกลับมาอีกครั้ง ต้องไหวๆ ต้องรอดๆ ต้องจบให้ได้ นี่คือสิ่งที่ผมกัดฟันท่องอยู่ในใจเสมอ

“ความรู้สึกของผมตอนนี้เหมือนตายแล้วเกิดใหม่อีกครั้ง เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ผมและเพื่อนตกอยู่ในสถานการณ์ที่กดดันอย่างหนัก เหนื่อยอย่างหนัก หิวอย่างหนัก หลายต่อหลายครั้งที่เราว่ายน้ำต่อเนื่องยาวนาน 5 ชั่วโมง ไกลก็ไกล ร้อนก็ร้อน ว่ายน้ำกลางคืนก็มองไม่เห็น บางทีก็แอบคิดไปว่า ไม่ว่าอย่างไรก็ทำไม่สำเร็จแน่ แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เราไปเป็นทีม ไม่ว่าจุดหมายจะยากหรือไกลแค่ไหน เราก็ไปถึง จ่าเอก ชาตรี กล่าวอย่างปลาบปลื้มในความเป็นรีคอน 47

ในระหว่างการฝึก คุณโหยหาสิ่งใดมากที่สุด หากจบออกมาแล้วไม่ว่าอย่างไรก็ต้องจัดให้ได้? ผู้สื่อถามถึงความในใจจากรีคอนน้องใหม่

“ในหัวของทุกคนมีแต่เรื่องการกินครับ ส่วนแฟนเป็นเรื่องรอง เพราะไม่ว่าเราจะไปฝึกที่ไหน ภาคที่ตั้ง ภาคทะเล ภาคป่า ถ้าครูกินอะไรให้เราเห็น ความรู้สึกของเราตอนนั้น คือ อยากเดินตามไปเก็บอาหารที่ครูกินเหลือให้เรียบเลยครับ และจะหนักสุดตรงที่สมุดบันทึกประจำตัวของนักเรียนแทบทุกคน พวกเราจะเขียนกันเป็นหน้าๆ เลยครับว่า หากเรียนจบหลักสูตร จะต้องไปกินอะไรบ้าง ไม่ว่าจะผัดกะเพรา ข้าวเหนียวไก่ย่าง ข้าวเหนียวมะม่วง ไข่เจียว กล้วย น้ำอัดลม ขนุน จบออกไป อย่างไรก็ต้องจัดให้ครบครับ” รีคอนหมายเลข 53 หัวเราะร่า อารมณ์ดี

บันทึกคำบอกเล่า จากหัวใจครูฝึก ผบ.ร้อย ฝึกรบพิเศษฯ นย.

ร.อ.ปรัชญา แสงแก้ว ผู้บังคับกองร้อยฝึกหลักสูตรการรบพิเศษแขนงการลาดตระเวนสะเทินน้ำสะเทินบกและจู่โจมนาวิกโยธิน กล่าวไว้เมื่อ 24 ก.พ.60 คืนวันอันแสนสุขเมื่อครั้งที่ครูส่งนักเรียนถึงฝั่งฝัน “ผมภูมิใจและดีใจมากที่ได้ทำหน้าที่ครู ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้แก่นักเรียนรีคอนรุ่นที่ 47 สิ่งที่นักเรียนรีคอนทั้ง 61 ชีวิตจะได้รับไปจากหลักสูตรนี้ ก็คือ ความสามารถในการใช้อาวุธ ความสามารถในการวางแผน การวางแผนเข้าโจมตี การลาดตระเวน การวางแผนเพื่อนำหน่วย การลาดตระเวนสะเทินน้ำสะเทินบก ปฏิบัติการทางอากาศยาน ปฏิบัติการในพื้นที่ที่ยากลำบาก ปฏิบัติการในสภาพภูมิกาศที่ย่ำแย่ และสิ่งที่ผมกล่าวมาทั้งหมด รีคอนรุ่นที่ 47 ทุกคนสามารถทำได้"

“หากถามว่า นักเรียนรีคอนรุ่นที่ 47 จะนำเอาวิชาความรู้ไปใช้ทั้งหมดทุกคนเลยหรือ คำตอบคือ ไม่ทุกคน แต่เมื่อทุกคนกลับไปยังหน่วยของตัวเองแล้ว รีคอนรุ่นที่ 47 จะสามารถกลับไปเป็นผู้นำหน่วย ซึ่งทำหน้าที่ดูแลปกครองผู้ใต้บังคับบัญชาได้อย่างมีประสิทธิภาพ และสามารถให้ข้อเสนอแนะผู้บังคับบัญชาในการเลือกใช้หน่วยรบพิเศษได้ เพราะท้ายที่สุด ผมเชื่อว่า รีคอนรุ่นที่ 47 พวกเขาจะเป็นผู้บังคับบัญชาที่ดี พวกเขาจะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่มีคุณภาพ และเป็นชายชาติทหารที่ดีของประเทศชาติต่อไป ผมเชื่ออย่างนั้น ร.อ.ปรัชญา ผบ.ร้อย.ฝึกรบพิเศษฯ นย. ครูฝึกในดวงใจของเหล่านักเรียนรีคอน กล่าวทิ้งท้ายไว้เช่นนั้น ก่อนจะเดินไปสวมกอดแสดงความยินดีกับความสำเร็จของลูกศิษย์อีก 61 ชีวิต...

อ่านเพิ่มเติม

รีคอน นักรบเหนือมนุษย์ EP.1 เหนื่อย หิว ง่วง ฝ่าภารกิจโหด 72 ชม. สุดท้าย

รีคอน นักรบเหนือมนุษย์ EP.2 ปลุกความกล้า ท้าความกลัว! บททดสอบใจโค้งสุดท้าย

จอมล่าปีก เสียสละ กำยำ ผู้นำ ขวัญใจครู! 5 ที่สุดแห่งนักรบรีคอนรุ่น 47

เหนือมนุษย์ เดนตาย! สัมผัสหัวใจนักรบรีคอน ไฉนยอมเสี่ยงชีวิตแลกปีกที่ไร้เงิน? (ชมคลิป)

ฝึกโหด โคตรภูมิใจ! เปิดใจนักรบรีคอน เรียนเกือบตาย ได้เอาไปใช้จริงไหม? (ชมคลิป)

การเดิมพันด้วยชีวิตมาถึงจุดหมาย ความในใจจากเหล่านักรบผู้กล้าถูกเรียงร้อยออกมาเป็นเรื่องราวผ่านรายงานพิเศษชิ้นนี้ ทุกสิ่งที่พวกเขาเผชิญ ทุกทางเดินที่เขาตรากตรำ ความทรงจำจะมิลืมเลือน...“รีคอน 47” 7 มี.ค. 2560 14:45 ไทยรัฐ