วันจันทร์ที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

ปีศาจกินความโกรธ

พระราชาแต่ละองค์ในนิทาน ชวนม่วนชื่น ธรรมะบันเทิง หลายเรื่องเล่า (พิมพ์แจกเป็นธรรมทาน พ.ศ.2549) ทรงฉลาดและน่ารัก และพระราชาองค์ในนิทานเรื่อง ปีศาจกินความโกรธ น่ารักกว่าองค์ไหนๆ

ในอาณาจักรแห่งหนึ่ง ในท้องพระโรง วันเวลาที่พระราชาไม่ได้ ว่าราชการเกิดเรื่องใหญ่ เจ้าปีศาจรูปลักษณ์น่าเกลียดตนหนึ่ง ผ่านทหารรักษาการณ์เข้าไปนั่งบนบัลลังก์ของพระราชา...ได้อย่างไม่คาดหมาย

เมื่อทหารตั้งสติได้ก็เห็นว่า ปีศาจตนนี้ตัวเหม็นมาก สำรอกเอาของน่าขยะแขยงออกจากปาก...แต่โดยหน้าที่ ทหารยอมไม่ได้

“ไม่ใช่ที่ของเจ้า” ทหารกวัดแกว่งอาวุธ ตะโกนไล่ “ไม่อย่างนั้น ข้าจะแล่เนื้อเจ้าออกเป็นชิ้นๆ”

ทุกคำหยาบที่ทหารด่า...ตัวเจ้าปีศาจก็ยิ่งโตกลิ่นยิ่งเหม็นมาก คำพูดที่มันพ่นออกมาตอบโต้ก็หยาบคายยิ่งขึ้น

ไม่นานพระราชาก็ได้รับรายงาน เมื่อเสด็จออกมาเห็นปีศาจบนบัลลังก์ของพระองค์ ทรงยอมรับ ไม่เคยเห็นตัวอะไรน่าเกลียดน่าขยะแขยงเท่านี้มาก่อน แต่เนื่องจากพระราชาทรงเจ้าปัญญา ทรงระงับ ความรู้สึกนั้นไว้

ทดแทนท่าทีโกรธขึ้งของเหล่าทหาร พระราชาทรงยิ้มอบอุ่น

“ยินดีต้อนรับสู่วังข้าพเจ้า” ตรัสด้วยน้ำเสียงเปี่ยมไมตรี ทรงหันไปสั่งให้ไปหาเครื่องดื่มชั้นดี และอาหารชั้นยอดมาต้อนรับอาคันตุกะ

ด้วยกิริยาท่าทีเปี่ยมไมตรีเช่นนั้น สิ่งที่น่าประหลาดก็เกิดตาม มา ตัวเจ้าปีศาจเริ่มหดเล็กลงสอง–สามนิ้ว ความน่าเกลียดน้อยลง กลิ่นเหม็นน้อยลง

พวกคนในวังเข้าใจเร็ว คนหนึ่งเดินเข้าไปด้วยท่าทีนอบน้อม ถามเจ้าปีศาจว่า “ถ้าท่านต้องการจะดื่มชา เรามีชาอย่างดี ชาดาร์จีลิง อิงลิซเบรกฟาสต์ หรือเอิร์ลเกรย์”

ปีศาจยังไม่ทันตอบ พวกเขาก็เสนอต่อ “หรือท่านชอบชาเปปเปอร์มินต์ที่แสนอร่อย และมีผลดีต่อสุขภาพ”

คนในวังอีกคนโทรศัพท์ไปสั่งพิซซ่า เจ้าปีศาจตัวยังใหญ่ เขาจึงสั่งขนาดครอบครัว

อีกคนใจกล้าเข้าไปนวดเกล็ดที่ต้นคอ ทำเอาเจ้าปีศาจแสดงท่าเป็นสุขใจ บ่นออกมาให้ได้ยิน “อืม...สบายจัง”

ทุกคำพูดที่สุภาพ ทุกการกระทำที่เอื้อเฟื้อ ทุกความคิดที่ดี ที่แสดงต่อเจ้าปีศาจ ทำให้ตัวของมันค่อยๆหดเล็กลงๆ กลิ่นเหม็นน้อยลง ความน่ารังเกียจน้อยลง

ก่อนเด็กส่งพิซซ่าจะมาถึง ร่างเจ้าปีศาจลดขนาดเหลือเท่าตอนที่มันมานั่งบนบัลลังก์พระราชาครั้งแรก...จนคนสั่งพิซซ่าเป็นห่วงว่า มันจะกินพิซซ่าชิ้นใหญ่ไม่หมด

แต่พระราชาและเจ้าหน้าที่ในวังก็ยังแสดงทำดีกับมันต่อไป และต่อไป

และในการทำดี...ครั้งสุดท้าย เจ้าปีศาจบนบัลลังก์พระราชาก็ หายวับไปเลย

จบนิทานพระอาจารย์พรหมสอนทิ้งท้าย “เราเรียกเจ้าสัตว์ประหลาดนี้ว่า ปีศาจกินความโกรธ”

ในรอบสิบปี ตั้งแต่อ่านชวนม่วนชื่นเล่มนี้ ผมเอานิทานเรื่องปีศาจกินความโกรธมาเล่าต่อ...หลายครั้ง

และครั้งนี้ ครั้งที่ได้ข่าวรัฐบาลคุณโยมสมชาย...สั่งใช้มาตรา 44 กับเรื่องธรรมกาย...ผมก็อยากเอามาเล่าอีก

ผมอยากเห็นคุณโยมสมชาย ใช้ ม.44 ด้วยเจตนาที่ดี เจตนาที่จะเดินหน้ารักษาสถาบันกฎหมาย...เจตนาที่จะจบเรื่องธรรมกายให้ได้อย่างรวดเร็ว และสวยงาม

ผมไม่เชื่อว่าชาวพุทธอย่างคุณโยมสมชายคงไม่ขัดใจอะไร เอะอะก็ใช้ ม.44 ด้วยความโกรธ

อานุภาพของเจ้าความโกรธนี่ ก็เหมือนเจ้าตัวปีศาจ...ยิ่งโกรธความน่าเกลียดก็ยิ่งเพิ่มขนาด จนชาวบ้านขยาด หนีหน้าไปให้ไกลๆ ไม่มีใครอยากเข้าใกล้

ชื่อคุณโยมสมชาย ต้องประคองรักษาเอาไว้ ให้เป็นชาวพุทธ ที่แสนดี ก็ด้วยความไม่โกรธ ประการฉะนี้...แล.

กิเลน ประลองเชิง

28 ก.พ. 2560 11:25 ไทยรัฐ