วันศุกร์ที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2562
บริการข่าวไทยรัฐLogin
เสื้อของนายแสนสุข

เสื้อของนายแสนสุข

  • Share:

ความหมายใหญ่ๆ หลังอ่านเรื่อง เสื้อของชายแสนสุข นิทานเรื่องที่ 34 หนังสือเรื่องเล็กแต่ความหมายใหญ่ๆ (สุริยเทพ ไชยมงคล สำนักพิมพ์อินสไปร์) เริ่มด้วยการตั้งคำถาม

ความสุขคืออะไร

คือรอยยิ้มในวัยเด็ก คือน้ำเย็นๆที่คนในบ้านยกมาให้ดื่ม คือโบนัสที่ได้หลังการทำงานหนัก คือคำทักทายจากเพื่อน หรือ คือการที่คนในครอบครัวรักกัน

ความสุขก็เหมือนน้ำเปล่า แม้จะจืดชืดไร้รสชาติ แต่ก็สำคัญมาก

ในยามว่าง คุณอาจอยากดื่มกาแฟหรือชา แต่ในชีวิตประจำวัน คุณอาจไม่ต้องการเครื่องดื่มอะไรเลย นอกจากน้ำเปล่า
มีคนเคยกล่าว ความร่ำรวยนั้นไม่สำคัญ แต่ความสงบเกิดขึ้นจากภายในใจ เราจะกำหนดอะไรก็ได้ จากใจของเราเอง
หากไม่ปลงใจเชื่อ บทสรุป ความสุขแท้จริง เกิดจากใจ ลองอ่าน นิทานเรื่องนี้...อีกสักครั้ง

กาลครั้งหนึ่ง ในประเทศทะเลทราย...แห่งหนึ่ง พระราชาฮารีฟัด กำลังประชวรหนัก ทรงบรรทมหายพระทัยรวยรินอยู่บนพระแท่นบรรทมผ้าไหมหรูหรา

หมอเก่งๆเกือบทั้งเมืองหลวง ถูกเรียกตัวมารักษา แต่พระอาการก็ไม่บรรเทา จนในที่สุด ก็ถึงมือหมอคนหนึ่ง ซึ่งได้ชื่อว่า “หมอเทวดา”

วิธีรักษา สมชื่อหมอเทวดา เขาไม่ใช้ยาขนานใดเลย

“ไปหาคนที่มีโชคดีที่สุดในประเทศนี้ เอาเสื้อของเขามาวางไว้เหนือแท่นบรรทมพระราชา ไม่ช้าพระอาการประชวรก็จะหาย”

องครักษ์พระราชาได้รับคำสั่งให้ไปหาคนที่โชคดีที่สุด...คนนั้น พวกเขาแยกย้ายกันไปทุกถิ่นที่ ทุกเมืองน้อยเมืองใหญ่ เจอคนที่คิดว่า “ใช่” แต่เมื่อถาม กลับไม่ใช่

ทุกคนล้วนมีความทุกข์ และความทุกข์ก็ไม่ซ้ำกัน

องครักษ์ใช้เวลาค้นหาคนโชคดีเป็นแรมเดือน...ยังไม่พบใครสักคน จนสิ้นหวังก็เดินทางกลับ ระหว่างทางเขาได้ยินเสียงเพลง แว่วมาแต่ไกล

ชายคนหนึ่งท่อนบนเปลือยเปล่า ท่อนล่างพันด้วยผ้าเตี่ยวผืนเดียว กำลังต้อนแพะฝูงใหญ่ เขาต้อนแพะไป ก็ร้องเพลงไป ใบหน้ายิ้ม เป็นยิ้มของคนมีความสุขแน่นอน เพื่อให้แน่ใจ องค์รักษ์ก็ต้องถาม “ท่านมีความสุขหรือไม่”

“ใช่” ชายเลี้ยงแพะตอบ “คงไม่มีใครมีความสุขมากไปกว่าข้า เช้าตื่นขึ้นมาข้าก็เห็นดวงตะวัน เวลาเลี้ยงแพะ ข้าได้ยินเสียงนกร้องเพลงเซ็งแซ่...ทุกสิ่งรอบตัวล้วนสวยงาม”

เจอคนโชคดีที่สุดเข้าให้แล้ว องครักษ์ออกปาก ขอเสื้อ

“เสื้อ เสื้ออะไร” ชายเลี้ยงแพะแปลกใจ “ในชีวิตข้าไม่เคยมีเสื้อสักตัวเดียว”

เป็นอันว่าเสื้อคนโชคดีที่สุด หาไม่ได้ องครักษ์ผิดหวัง กลับไปกราบทูล พระราชาเริ่มคิดได้

เหตุที่พระองค์ทรงทุกข์ทรมาน จนป่วยเรื้อรัง ต้นเหตุเกิดจากวันๆทรงหมกมุ่นครุ่นคิดแต่เรื่องหาทรัพย์สมบัติเพิ่ม ทั้งๆที่พระองค์ทรงร่ำรวยมหาศาล

พบหนทางแห่งความสุขแล้ว พระราชาก็สั่งให้เปิดท้องพระคลัง นำทรัพย์สมบัตินั้นแจกจ่ายให้คนยากจน ได้อยู่ดีกินดี เมื่อประชาชนมีความสุข...ความสุขคนส่วนใหญ่ก็แผ่มาถึงใจพระราชา

ความสุขนั้น เป็นยาวิเศษขนานสำคัญ ไม่นานก็ทรงหายประชวร

แล้ว...นิทานเรื่อง เสื้อของชายเลี้ยงแพะผู้โชคดี ซึ่งผมขอตั้งชื่อให้ใหม่ “นายแสนสุข” ก็จบลง.

กิเลน ประลองเชิง

อ่านเพิ่มเติม...

คุณอาจสนใจข่าวนี้

คุณอาจสนใจข่าวนี้