วันอังคารที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

วันเกษียณ พี่สมิต

เป็นไปตามเกณฑ์บริหารองค์กรสมัยใหม่ราว 6-7 ปีที่แล้ว คนไทยรัฐรุ่นแรก รุ่นหลัง รุ่นใหญ่ รุ่นกลาง ที่เข้าเกณฑ์หมดอายุงาน...ต่างก็ต้องรับบำเหน็จรางวัลก้อนเล็กก้อนใหญ่

รุ่นผม รุ่นลูกน้อง...ก็มีอันได้ไล่ทัน รุ่นลูกพี่...ที่ยังทำงาน เราเรียกกันเองว่ารุ่นต่อเกษียณ

คุณสมิต มนัสฤดี หัวหน้ากองบรรณาธิการ คนเก่า...ลูกพี่ใหญ่ที่พวกเราเรียก “พี่สมิต” ก็ยังมาโรงพิมพ์ “แปลข่าว” ให้พวกอ่านอยู่ทุกวัน

หนังสือพิมพ์ “ไทยรัฐ” เพิ่งประกาศตัวเต็มปาก ยอดขายอันดับหนึ่ง ย้ายโรงพิมพ์จากซอยวรพงษ์บางบำพู มาอยู่ริมถนนวิภาวดี ราวๆปี 2515 เด็กรุ่นผมอ่านแบบเสพติดเกือบทุกหน้า

หน้า 3 ผมทันอ่านคอลัมน์การเมือง “งาแซง” หน้า 4 อ่านกระแช่ หน้าสตรี ศิราณี ไขปัญหาหัวใจ บพิตร เฟื่องนคร โรงซ่อมสุขเพศ หน้านี้มีชื่อเรียก สวย เพียบพูนด้วยเสน่ห์ ฉลาด และแสนดี

หน้ากีฬาฯ เมื่อมีข่าวใหญ่ คนอ่านก็จะเห็นหน้า “ป้อม ปราการ” ย้ายงานมาสัมภาษณ์ใครต่อใคร...ขึ้นหน้าหนึ่ง ส่วนหน้าสอง หน้าต่างประเทศนั้น คนอ่านติดคอลัมน์สั้นๆของ นิวตรอน

นิวตรอนก็คือ สมิต มนัสฤดี...คนนี้

ต้นปี 2522 พี่สมิตรับผมทำงาน จะทำข่าวต่างจังหวัด หรือนั่งรับข่าว ผมมักได้เศษกระดาษชิ้นเล็กๆ มีข้อความบอกประเด็นข่าว...ลึกๆแหลมๆให้ไปทำเสมอ

มีเหตุให้ต้องแอบรักหัวหน้าคนนี้ คือสมัย “พี่สมิต” มีกองทุนให้เงินยืม ใครเจ็บท้องข้องใจ “เดินไปกระซิบ” “หวา” เลขาฯพี่เขา ก็ได้ดังใจนึก

แม้หนี้ที่ยืม ถึงเวลาไม่ใช้ พี่ไม่เคยหลุดปากทวง...เมื่อบริษัททวง พี่สมิตเป็นต้องแอ่นอกรับหน้า

ผมนั่งรับข่าวหลายปี เผลอว่าตัวเองรู้ดี เพื่อนคนไหนขยัน คนไหนอู้เคยเสนอหน้าถาม...เพื่อนคนนั้นปริมาณคุณภาพข่าวมากกว่าเพื่อนห้าคน...เวลาประเมินผลงาน ทำไมหัวหน้าไม่เคยถามผม...ซักคำ

“ไม่ต้องห่วง” พี่สมิตว่า “คนนี้น่ะ ที่หนึ่งทุกปี”

ไทยรัฐยืนหยัดมั่นคงถึงวันนี้ เพราะมีหัวหน้ารู้จักเลือกใช้เลือกหนุนคนเก่งคนดี...นี่เอง

เรื่องมองไกลไปข้างหน้า สมัยนี้เรียก “วิชั่น” งานไทยรัฐซีเกมส์ นักกีฬาไทยกวาดเหรียญทองได้เป็นอันดับที่หนึ่ง...ก็มาจากความคิด พี่สมิตคนนี้เหมือนกัน

จึงไม่มีใครกล้าแปลกใจ บริษัทต่อเกษียณให้ทุกปี ถึงวันที่อายุ 84 พี่สมิตยังมีงานทำ

สี่ห้าปีมานี้ พี่สมิตไม่ปราดเปรียวเหมือนสมัยที่ตีแบดมินตัน...

แต่ไม่มีวี่แววป่วย...เวลาน้องๆป่วย พี่ก็ยังใช้บารมีพยาบาลอาวุโสอย่าง “พี่เตือนใจ” ช่วยได้แค่ไหนก็ช่วยเต็มที่

“พี่ซูม” บอกข่าวพี่สมิตเป็นไข้หวัด เข้าโรงพยาบาลจุฬาฯ อาการหนัก อยู่ห้องไอซียู ผมทันไปเยี่ยมเย็นวันที่ 12 เช้าวันที่ 13 พ.ย.พี่สิ้นใจ ความตาย...ของคนที่รักคนที่ผูกพัน...เสียใจ หน้าเศร้า น้ำตาซึมกันหลายคน

แต่กับพี่สมิต ความตายที่มาโดยให้เวลาเตรียมป่วย 2-3 วัน ไม่ทำให้ “พี่เตือน” และคนใกล้ตัวเหนื่อยเกินไป...พระสอนว่า ความตายเป็นสุข ผมเชื่อว่า...พี่สมิต “ตายเป็นสุข”

บ่ายเศร้าวันนั้น...คุณหญิงประณีตศิลป์ วัชรพล “พี่ประณีต” ของพวกเรา เรียกไปเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง

“ตอนที่ไทยรัฐลำบาก ถ้าพี่ไปหาโฆษณาได้เงินเข้ามา พี่ยิ้ม...ลูกน้องที่ยืนรอก็รู้ว่าจะได้ทำงาน แต่ถ้าไม่ยิ้ม...วันนั้นไม่มีงาน จะมีคุณสมิตคนเดียวที่นั่งทำงานไป

คุณสมิตครบ 80 ปี เข้ามาลาบอกว่าเกษียณแล้ว พี่บอกสมิต ไม่มีเกษียณ สมิตต้องอยู่กันต่อไปตายจึงเกษียณ”

ในไทยรัฐ เราอยู่กันอย่างนี้ มีทุกข์มีสุขแบ่งปัน มีความรัก มีน้ำใจให้กัน...ตั้งแต่ประธานบริษัท ไปจนถึงพนักงานทุกคน.


กิเลน ประลองเชิง

20 พ.ย. 2559 09:59 20 พ.ย. 2559 09:59 ไทยรัฐ