วันอาทิตย์ที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐLogin
พระลือหน้ามงคล

พระลือหน้ามงคล

โดย พลายชุมพล
6 พ.ย. 2559 05:01 น.
  • Share:

พระเครื่องชุดลำพูน นิยมเล่นหากันมานาน แต่เริ่มมีสีสันเพิ่มขึ้น เมื่อคุณเชียร ธีรศานต์ เขียนหนังสือ พระเครื่องสกุลลำพูน ชุดนพคุณ (สำนักพิมพ์ อภินิหารและพระเครื่อง พ.ศ.2516) จัดลำดับคุณค่า เทียบเคียงกับอัญมณีทั้งเก้า พระรอด เปรียบเพชร พระคง ทับทิม พระจามเทวี ไพฑูรย์ ฯลฯ

พระลือ คุณเชียร จัดให้เป็นมรกตแห่งพระเครื่องชุดนพคุณ

ชื่อพระลือ...ในยุคแรกๆที่เล่นกัน มีพระลือเดียว แต่วงการตอนนั้น เกิดมีพระลือพิมพ์หน้ายักษ์ แต่ก็รู้กันว่า เป็นพระปลอม ที่พิมพ์จากแม่พิมพ์สำริด...ของจริง...คนที่เผลอเล่นรู้ความจริงแล้ว...ก็ทิ้ง

เมื่อมีชื่อพระลือหน้ายักษ์ ให้เรียก พระลือแม่พิมพ์ที่เชื่อถือกัน จึงถูกเรียก พระลือหน้ามงคล ก็เป็นข้อดี เพราะที่กรุวัดประตูลี้ ที่พบพระเลี่ยงเป็นส่วนใหญ่ พบพระลือเป็นส่วนน้อยนั้น...

ห่างไปเล็กน้อยที่กรุกู่เหล็ก ก็เจอพระลือ อีกพิมพ์ วงการเรียกกันว่า พระลือโขง

พระลือกรุนี้งามมาก คุณเชียรตั้งใจเรียก “จามเทวีเรือนแก้ว” จำนวนพระมีน้อยอยู่แล้ว ค่านิยมก็แพงไปใหญ่...แม้แต่พระลือหน้ามงคล สวยๆด้วยกัน ก็ยังไล่หลัง

พระลือหน้ามงคล องค์ในคอลัมน์ ดูเผินๆ ผิดตา จากพระลือ องค์ครูที่คุ้นตาจากภาพหลายองค์...เส้นสายทั้งองค์พระดูอวบอ้วน...แต่ก็มีเหตุผลอธิบายได้

เนื้อและผิวพระลือองค์นี้...ถ้าเทียบกับพระคง...ก็ต้องเรียก “กรุเก่า” คือขึ้นมานาน ขึ้นมาเป็นชุดแรกๆ

คนที่ได้เอามาลงรักคงตั้งใจรักษาเนื้อเอาไว้...เมื่อเนื้อรักสึกหรอไปจากส่วนที่นูนคือองค์พระหรือโพธิ์ เนื้อรักในซอกหลุมลึก ก็เป็นเหมือนฉากหลัง...ขับเน้นสีเนื้อองค์พระให้โดดเด่นออกมา ความแปลกตาอยู่ตรงนี้

แต่เมื่อดูเส้นสายลายพิมพ์...ทุกตำแหน่งไม่เพี้ยนจากองค์ครู...ยิ่ง “พระลือ” องค์นี้ ติดพิมพ์ชัด ยังเห็นจมูกปากนับเป็นพระลือ ที่สวยระดับแนวหน้าได้องค์หนึ่ง

พระกรุเก่าที่ใช้แล้วโดยทั่วไป มีเสน่ห์ดึงดูดใจ ดึงดูดสายตากว่าพระกรุใหม่ นักเลงพระรุ่นใหญ่หลายคนมั่นใจมากกว่า มักเลือกเอาไว้ขึ้นคอ

คุณเชียร ธีรศานต์ ให้หลักการดูเนื้อพระลือเอาไว้ ดังนี้...

เนื้อพระลือส่วนมากผสมกรวด ถ้าเจอกรวดก้อนเล็กก้อนใหญ่ ในเนื้อพระเก่าถึงอายุลำพูน อย่าตกใจ นั่นแหละลายแทงของจริง

เนื้อพระลือดินละเอียด มีบ้าง แต่ก็น้อย ลักษณะดินจะเป็นกาบๆ ยึดกรวดได้ไม่แน่นสนิทนัก

อย่าลืม หลักการเผาพระ...ลำพูน เนื้อและผิวที่ต่างสี เกิดจากได้ความร้อนที่ต่างกัน

พระลือเนื้อสีนวล หรือแดงชมพู เป็นเนื้อที่ได้รับความร้อนพอสมควร แต่น่าเสียดายเนื้อสีนี้ มีแรงยึดเหนี่ยวน้อย เมื่อฝังดินกว่าพันปี เนื้อผิวจะเปื่อยยุ่ยลุ่ยติดดินขี้กรุไป ทิ้งแก่นเอาไว้ เห็นเป็นองค์พระรางๆ ก้อนกรวดฟูทั่วองค์ หาความงามไม่ได้

พระลือเนื้อก้ามปูเผา หรือเนื้อเหลืองปนเขียว เนื้อดินละลายมากขึ้น แต่กรวดก็ขยายมากขึ้น ผิวพระจะถูกดัน ทำให้ผิวขรุขระ ขาดสภาพที่แท้จริง คงเหลือเค้าโครงไว้เท่านั้น

พระลือเนื้อเขียว เหตุด้วยพระลือปนกรวดค่อนข้างใหญ่ แม้ความร้อนจะเปลี่ยนเนื้อพระเป็นสีเขียว ก้อนกรวดก็ยังคงตัวอยู่ ก้อนกรวดใหญ่ความร้อนละลายไม่เท่ากัน เนื้อพระยุบก้อนกรวดลอย เมื่อฝังดินพันปี จึงมักมีเนื้อส่วนใดส่วนหนึ่งหลุดเป็นกระบิหายไป บางองค์ที่แขน บางองค์ที่เข่า ส่วนที่หายมากที่สุดคือปลายบน กลายเป็นพระบิ่นบน

เทียบพระรอด พระลือเป็นพระใหญ่ วิธีแนะนำตำหนิทำได้ยาก วิธีเดียวที่คุณ

เชียรแนะนำ คือดูภาพถ่ายพระลือแท้ที่ติดชัด สังเกตฟอร์มพระให้ดี ถ้ามีโอกาสได้ดูองค์จริง ก็หมั่นเทียบเคียงเนื้อพระ ดูสีก้อนกรวดให้เจนตา

คุณเชียรทิ้งท้าย “พระลือดูง่ายกว่าพระรอด แปลกที่นักปลอมพระแม้พยายาม ก็เลียนแบบได้ไม่เหมือน”.

พลายชุมพล

คุณอาจสนใจข่าวนี้

คุณอาจสนใจข่าวนี้