วันศุกร์ที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2562
บริการข่าวไทยรัฐLogin
ภาพ 6 ตุลาฯ

ภาพ 6 ตุลาฯ

  • Share:

น้องคนหนึ่งเอ่ยถึงเหตุการณ์ วันล้อมปราบนักศึกษาในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ 6 ตุลาคม 2519 แล้วถามว่า 40 ปีผ่านมา ยังไม่รู้เลยว่ามีคนตายกี่คน

คนที่เธอถาม...เป็นหนึ่งในนักข่าวที่คลุกอยู่กับข่าว ภาพที่ถ่ายหลายภาพตีพิมพ์ใน นสพ.หน้าหนึ่ง

ภาพที่ “แกลบ” ปรีชา การสมพจน์ เพื่อนร่วมโรงพิมพ์ ถ่ายไว้ได้ ชื่อภาพ “ตอกอก”

ศพห้าศพนอนเรียงราย มีผู้ชายเปลือยอก ใช้ขวดน้ำอัดลมต่างค้อน ตอกวัสดุปลายแหลมลงไปบนอกศพหนึ่ง ไทยมุงนับสิบที่ยืนดูหลายคนเบ้หน้า ท่วงท่าสยดสยอง

ภาพนี้ได้รางวัลภาพยอดเยี่ยม จากสมาคมนักข่าว คณะกรรมการ ดูแว่บเดียวก็เทคะแนนให้เต็ม

ภาพบาดใจรองลงมา ชายอีกคนโหนกิ่งมะขาม ถีบหน้าศพ แสดงอารมณ์ขึ้งเครียดเกลียดชังซ้ำ

ภาพนี้ไม่ได้รางวัล แต่ภาพศพแขวนกิ่งมะขาม ธรรมดาของสำนักข่าวเอพี...ได้รางวัลระดับโลก...พูลิตเซ่อร์

ผมกำลังนึก...ทำไมคลุกอยู่ตลอดวัน ตลอดคืน 5-6 ตุลาฯ จึงพลาดจังหวะภาพตอกอกไปได้

ผ่านเลยฉากคืนเสียงปืนแตกในธรรมศาสตร์ ตำรวจ ทหารปิดล้อมไล่จับ ไล่ฆ่านักศึกษาที่ฮึดสู้ เสียงปืนมีทั้งเอ็ม 79 และปืนพก ดังตั้งแต่เที่ยงคืนถึงเช้า...ออกไป

ราวๆ 7 โมงเช้าเห็นหน้าเห็นตากันชัดๆ ผมเห็นว่านักข่าวช่างภาพนับร้อย เฉพาะโรงพิมพ์ผมก็หลายสิบมะรุมมะตุ้มอยู่บริเวณสนามหลวง

นักศึกษาที่ซุ่มซ่อนในซอกหลืบอาคาร...ยังปักหลักสู้ นักศึกษาเหลืออยู่ จะหนีลงแม่น้ำ ก็เจอเรือตำรวจน้ำ...ขวาง บางคนหนีออก ด้านเหนือท่าพระอาทิตย์ ด้านใต้ทางท่าพระจันทร์

ผมบอกคนในโรงพิมพ์ให้หาคนไปเฝ้าด้านท่าพระอาทิตย์ ผมขอรับท่าพระจันทร์

ผมไปถึง สุธรรม แสงประทุม กับพวกสี่ห้าคน ติดต่อขอออกทางประตู ตำรวจชนะสงครามตอนแรกไม่ยอม แต่ก็เปิดทางให้ เมื่อรู้ว่านักศึกษาจะไปหานายกฯ หม่อมพี่ มรว.เสนีย์ ปราโมชที่บ้าน

ถนนจากท่าพระจันทร์ไปท่าช้าง ขณะนั้นโล่ง...นักศึกษาที่ทะลักจากธรรมศาสตร์ ถูกสั่งให้ถอดเสื้อนอนราบกับพื้น ยิ่งสาย...จำนวนนักศึกษาก็มากขึ้น

คนมาทีหลังถูกสั่งให้นอน คนที่นอนอยู่แล้วถูกสั่งให้ “เลื้อย” ถอยหลัง แถวยาวถึงศิลปากร

สายมากแล้ว นักศึกษากลุ่มนั้น...ราวสิบกว่าคนวิ่งกรูออกมาจากท่าพระจันทร์ มีเสียงตะโกนให้หยุด...ผมยกกล้องขึ้นเล็ง วินาทีนั้น เสียงปืนก็ดัง “ปัง” นักศึกษาชายคนหนึ่งล้มคว่ำลง

ผมแน่ใจ ได้ภาพวินาทีกระสุนลั่นใส่...แต่ภาพที่ถูกเลือกขึ้นหน้าหนึ่ง นักศึกษาถูกคนสองคนลากสองแขนเอามาทิ้งไว้...เขาถูกปืนที่ขา เลือดทะลักออกมาเป็นลิ่มๆ

เขานอนครวญคราง...ผมทนไม่ไหวไปบอกเจ้าหน้าที่...ไม่นาน ก็มีรถมารับไป ผมหวังว่าเขาคงปลอดภัย

ภาพลากนักศึกษา...ผมมาเห็นอีกทีในหนังสืออนุสรณ์ 6 ตุลาฯ สี่ห้าปีที่แล้ว เขาขยายใหญ่เป็นฉากหลังเต็มสองหน้าหนังสือ นึกถึงนักศึกษาคนนั้น

วันนี้แผลที่ถูกยิงคงหายสนิทแล้ว ผมอยากรู้แผลในใจ เขาหายดีแค่ไหน

ย้อนไปถึงคำถาม หาความจริง...6 ตุลาฯ มีคนตายกี่คน คนถูกแขวนกิ่งมะขามสนามหลวงกี่คน เริ่มมีคนค้นจนได้ว่าไม่ใช่แค่ 1 คน แต่น่าจะมีถึง 4-5 คน

ผมตอบน้อง ถ้ารู้จริงแล้วจะได้อะไร ความจริงจาก 6 ตุลาฯ 19 มาถึงปีนี้ การประท้วงก็ยังมีอยู่ คนก็ยังถูกฆ่าอยู่

ม.จ.อากาศดำเกิง ระพีพัฒน์ เขียนไว้ในละครแห่งชีวิต “ความจริง มักเศร้าเสมอ” ถ้ารู้ความจริงแล้วเศร้ามากขึ้น ความจริงนั้น...ไม่ก่อประโยชน์อะไรกับใครเลย.

กิเลน ประลองเชิง

อ่านเพิ่มเติม...

คุณอาจสนใจข่าวนี้

คุณอาจสนใจข่าวนี้