วันอาทิตย์ที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

ความพอดีอยู่ที่ไหน ความพอดีก็อยู่ที่นั่น

โดย น้าเน็ก

ในวันที่สภาพอากาศร้อนเหมือนกำลังซ้อมตกนรกจนไม่เป็นอันทำอะไร สมองพานตีบตันคิดหาเรื่องมาขีดเขียนไม่ออก อยากเปิดแอร์ให้เย็นขั้วโลกแล้วนอนประชดชีวิต แต่พอนึกถึงบิลค่าไฟแล้วก็สงสารตัวเอง ไม่ทำดีกว่า

มีคนบอกว่า ลองคิดถึงเรื่องที่ทำให้มีความสุขแล้วเขียนดูไหม พูดจบปุ๊บ รถเข็นขายไอติมยัดขนมปังโรยถั่วก็ผ่านหน้ามาพอดี โอเค เดี๋ยวไปหาซื้อความสุขก่อน แล้วจะกลับมาเขียน

ถ้าพูดแบบสำนวนรายการทีวีแชมเปี้ยน ก็น่าจะได้ทำนองว่า “รสชาติแห่งวัยเด็กที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง”

จุดเริ่มต้นมาจากใครสักคนก็ไม่รู้เป็นผู้บอกว่าไอศกรีมกะทิราคาถูก ขนมปังคุณภาพเหมือนขนมปังปลา กับข้าวเหนียวมูน เมื่อจับทุกอย่างมารวมกันแล้วสาดนมข้น มันจะกลายเป็นของที่เข้ากันได้ ครั้งแรกที่ผมได้กิน ต้องระลึกชาติย้อนกลับไปนานมาก

น่าจะเป็นตอนแม่แอบซื้อมาให้ อย่างที่รู้ๆ กันว่าพ่อไม่ชอบให้กินของใดๆ ที่ไม่ได้ทำเอง เป็นเงื่อนไขที่ยากเหมือนกันนะ ไม่รู้อยู่มาได้ยังไง แต่นั่นแหละ ถึงทุกวันนี้ก็ยังสงสัยอยู่ว่าตกลงมันอร่อยจริง หรือเพราะแอบซื้อกินกันแน่เลยประทับใจนักหนา

ทุกส่วนผสมที่ให้มา อยู่ในระดับเบาบาง กินไปคิดไปว่าถ้าเพิ่มอีกสักนิด ป้าจะขาดทุนมั้ยวะ แต่จะดีมากเลยนะ ถ้าสาดนมข้นเพิ่มอีกหน่อย ข้าวเหนียว ลูกชิด ไอติมเอย ทำไมให้น้อยจังล่ะป้าฮะ คอยดู ถ้าได้ซื้อมาทำกินเองนะ พี่จะพรีเมียมแม่งทุกอย่าง!

ซึ่งก็ไม่ได้พูดเล่นๆ ครับ ตัดภาพมาอีกที ไอ้หนวดหอบหิ้ววัตถุดิบมากมายกลับบ้าน ทุกสิ่งที่จำเป็นสำหรับทำกิน แต่อยู่ในมาตรฐานล้ำหรูดูไบสุดๆ ขนมปังอังกฤษ ไอศกรีมนมฮอกไกโดถังใหญ่ นมข้นฝรั่งเศส โอเค ยังไงลูกชิดนี่ก็ต้องตลาดบางกะปิ ปกติขายกันอันละสิบบาท พี่เชื่อว่าอันนี้ต้องมีเป็นร้อยแน่ๆ ทำขายต้องตายแน่ๆ ดังนั้นต้องอร่อย

ทีนี้พออ้าปากกัดอีขนมปังไอติมพรีเมียมเข้าไปคำแรก ความรู้สึกคือ… เฉยๆ ว่ะ ทำไมวะ มันน่าจะว้าว แสงพุ่งเจ็ดสีกว่านี้หน่อยไหมล่ะ ก็ไม่อีก ไม่เข้าใจเลย

ความตะกละปนเสียสติครั้งนั้นทำให้รู้ว่า แก… ส่วนผสมที่ป้าเค้าทำขายแกน่ะ มันพอดีแล้วล่ะ เค้าคิดมาแล้ว ว่าเมื่อทุกอย่างในปริมาณย่อมเยามารวมกัน จะออกมาลงตัวกำลังกิน ไอศกรีมต้องแค่นี้พอ ลูกชิดสามเม็ด ถั่วนิดหน่อย นมข้นสองสามหยด อย่าเยอะ

สัดส่วนที่เหมาะสมมันเป็นเรื่องสำคัญ เหมือนกฎธรรมชาติของทุกสิ่งบนโลก อะไรก็ตามที่เราคิดเองเออเองตามใจชอบ เอาเข้าจริงอาจกลายเป็นความขาดๆ เกินๆ ไม่กลมกล่อม น่าประหลาดใจที่สิ่งที่ดีที่สุดก็ไม่ใช่ว่าจะดีสุดเสมอไป

เป็นศิลปะบนขนมปังยัดไส้ไอติมที่เกิดมาไม่เคยนึกถึง แต่มันก็ช่วยบอกเล่าแง่มุมให้เก็บไปใช้ได้เหมือนกัน ว่าทีหลังก่อนจะคิด พูด ทำ พึงแบ่งสมดุลให้ทุกด้านมันพอดีกันเข้าไว้แล้วจะดี (กินเฉยๆ แบบไม่ต้องคิดอะไรไม่ได้เหรอครับ ต้องตรรกะทำไมครับเนี่ย)

ที่สำคัญ เจอรถเข็นป้าแกมาขายไอติมอีกเมื่อไหร่ ก็ไม่ต้องเซ้าซี้ให้ป้าใส่ข้าวเหนียวเยอะๆ นมข้นท่วมๆ อีกล่ะ แม่งเลี่ยน! ความอร่อยแบบเจ็ดบาทน่ะ มันต้องแบบนี้เท่านั้นจำไว้!

น้าเน็ก & น้องเนิฟ

น้าเน็ก

ในวันที่สภาพอากาศร้อนเหมือนกำลังซ้อมตกนรกจนไม่เป็นอันทำอะไร สมองพานตีบตันคิดหาเรื่องมาขีดเขียนไม่ออก อยากเปิดแอร์ให้เย็นขั้วโลกแล้วนอนประชดชีวิต แต่พอนึกถึงบิลค่าไฟแล้วก็สงสารตัวเอง ไม่ทำดีกว่า 19 ก.ย. 2559 14:54 20 ก.ย. 2559 15:03 ไทยรัฐ