วันศุกร์ที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

ตำนาน “อำนวยศิลป์” ถึงวันที่ต้องเปลี่ยนแปลง

โดย ซูม

เมื่อวานนี้ผมเขียนถึงโรงเรียนแห่งตำนาน “อำนวยศิลป์” ที่ครบ 90 ปี ไปเมื่อเดือนพฤษภาคม และจะฉลองโดยจัดงานใหญ่ในค่ำวันศุกร์ที่ 29 กรกฎาคมนี้ ที่เซ็นทาราแกรนด์

พร้อมกับทิ้งท้ายเอาไว้ว่า ในฐานะโรงเรียนราษฎร์โรงเรียนหนึ่ง อำนวยศิลป์ย่อมได้รับผลกระทบจากนโยบายการขยายโรงเรียนมัธยมของรัฐบาลครั้งใหญ่ในช่วง 20-30 ปีที่ผ่านมานี้ ซึ่งส่งผลให้โรงเรียนราษฎร์ดังๆทั้งหลาย ปิดตัวเองล้มหายตายจากไปเป็นอันมาก

แต่อำนวยศิลป์ยังสามารถอยู่ได้...ผมจึงตั้งคำถามไว้ว่า อำนวยศิลป์อยู่ได้อย่างไร? และอำนวยศิลป์ยุคใหม่เป็นอย่างไร?

ท่านผู้อ่านคงจะพอจำได้ถึงการขยายตัวอย่างรวดเร็วของโรงเรียนมัธยมศึกษาในช่วง 30 ปีที่แล้ว ตามแผนพัฒนาการศึกษาแห่งชาติ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของชาติ

มีการใช้ระบบ “แฟรนไชส์” หรือการขยาย “แบรนด์” เช่นเดียวกับฟาสต์ฟู้ดฝรั่งที่แพร่เข้าสู่ประเทศไทยในเวลาใกล้เคียงกัน

แมคโดนัลด์เปิดสาขา 1-2-3-4-5 ฉันใด กระทรวงศึกษาธิการก็ขยายแบรนด์ของโรงเรียนดังอย่าง เตรียมอุดมศึกษา อย่าง สตรีวิทย์ อย่าง สวนกุหลาบ ไปตามชานเมือง หรือจังหวัดใกล้เคียง ฉันนั้น

บ้างก็ใช้เป็นหมายเลข เช่น สตรีวิทย์ 1 สตรีวิทย์ 2 บ้างก็ใช้เป็นชื่อย่าน เช่น เตรียมอุดมพัฒนาการ, เตรียมอุดมน้อมเกล้า, สวนกุหลาบนนทบุรี, สายปัญญา รังสิต ฯลฯ

บ้างก็ใช้สัญลักษณ์ เช่น “ตราพระเกี้ยว” ของเตรียมอุดมศึกษา สำหรับโรงเรียนที่ระดมครูหรือผู้บริหารจากเตรียมอุดมศึกษาไปก่อตั้งครั้งแรก เช่น บดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี), หอวัง ฯลฯ เป็นต้น

ครั้นเมื่อแบรนด์ใหม่ติดตลาดแล้วก็ขยายเป็นสาขา 1-2-3 เช่น บดินทร์ฯ 2 บดินทร์ฯ 3 เป็นต้น

ใช้ทรัพยากร ใช้งบประมาณ ใช้บุคลากรอย่างมหาศาล เพื่อการพัฒนาในระดับมัธยมศึกษาของประเทศไทย

การทุ่มเทอย่างใหญ่หลวงเช่นนี้ โรงเรียนราษฎร์ที่ไหนจะมาต้านได้ ยกเว้นโรงเรียนในเครือคริสตจักรต่างๆ ที่มีชื่อเสียงโด่งดังมานานกับโรงเรียนราษฎร์ของเจ้านายสายวังอีกเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น

สำหรับโรงเรียนราษฎร์ระดับกลางๆ แทบไม่เหลือเลย เมื่อวานผมนึกออก 2 โรงเรียน คือ ไพศาลศิลป์ กับ ศิริศาสตร์ (ซอยทรัพย์) ที่ปิดฉากลงอย่างน่าใจหาย วันนี้นึกออกอีก 2 โรงเรียน ได้แก่ สมถวิล ราชดำริ โรงเรียนราษฎร์หญิง ซึ่งกลายเป็นคอนโดไปเรียบร้อย ส่วนอัมพรไพศาล โรงเรียนราษฎร์หญิงเช่นกัน ไม่ทราบว่าเป็นเช่นไร ฯลฯ

แล้วจะมิให้ โรงเรียนอำนวยศิลป์ ต้องพลอยสั่นคลอนไปด้วยได้ยังไงล่ะครับ

ในอดีตที่ผ่านมาโรงเรียนอำนวยศิลป์เปรียบเสมือนเขื่อนแห่งที่สองที่รองรับเด็กต่างจังหวัดหัวกะทิที่หลุดรอดมาจากเขื่อนแห่งที่หนึ่ง คือ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา

เนื่องจากเป็นความฝันของเด็กนักเรียนยุคโน้นทั่วประเทศที่เดินทางมาเรียนต่อในเมืองกรุง จะมุ่งไปที่เตรียมอุดมก่อน

จากปีละนับหมื่นคนเตรียมอุดมรับได้แค่ 700-800 คน อย่างเก่งก็ 1,000 กว่าคน ที่เหลือก็จะไปที่อำนวยศิลป์นี่แหละครับ

เด็กหัวกะทิจากต่างจังหวัดที่พลาดโรงเรียนเตรียมไปเพียงแค่เส้นยาแดงหลายร้อยหลายพันคนนี้เองที่เข้ามาเรียนวิทยายุทธ์กับอำนวยศิลป์จนสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้จำนวนมาก และต่อมาก็ประสบความสำเร็จในชีวิต มีชื่อมีเสียงระดับประเทศนับไม่ถ้วนในอดีต

แต่ในช่วงหลังเมื่อโรงเรียนมัธยมรัฐบาลมีมากขึ้น และกระทรวงศึกษาธิการก็ประกาศให้รับเพิ่มหลังการสอบเข้าโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาและโรงเรียนดังต่างๆผ่านไปแล้ว

ใครล่ะครับจะอยากเรียนโรงเรียนราษฎร์ ซึ่งรวมทั้งอำนวยศิลป์ด้วย

อำนวยศิลป์จึงต้องปรับตัวครั้งใหญ่เมื่อปี 2528 ด้วยการเปิดรับนักเรียนหญิงเข้ามาร่วมเรียนด้วยเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของโรงเรียน และหลังจากนั้นก็ปรับหลักสูตรและวิธีการสอนเสียใหม่เป็นอำนวยศิลป์ยุคใหม่ที่ใช้วิธีเรียนแบบอังกฤษ (International Program, UK Curriculum) และการสอน 2 ภาษาที่เรียกว่า Bilingual

เนื้อที่ผมหมดซะอีกแล้ว แต่เรื่องราวยังไม่จบ คงต้องขออนุญาตเขียนต่ออีกสักวัน เพราะตำนานอันน่าสนใจของโรงเรียนนี้ กับการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงของการศึกษาไทย ถ้าไม่พูดไว้ไม่เขียนไว้เดี๋ยวก็ลืมกันหมด

พรุ่งนี้อ่านตอนจบนะครับ จะได้ครบ 3 วันพอดิบพอดี.

“ซูม”

25 ก.ค. 2559 09:50 25 ก.ค. 2559 09:50 ไทยรัฐ