วันพฤหัสบดีที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

นางฟ้าบนดิน

อีกเรื่องราวบนรถไฟฟ้า...ฉากเก่าแต่ตัวละครชุดใหม่...ที่ผมตั้งใจเล่าสอนหลาน ...เริ่มต้นเมื่อแม่อุ้มลูกชายตัวน้อย ปล่อยให้ลงยืนเบียดเสียดกับผู้โดยสาร ช่วงเวลาชั่วโมงเร่งด่วน

เจ้าตัวน้อยร้องไห้เสียงดัง มือชี้ไปที่...เก้าอี้ที่หลายคนนั่ง

เด็กสาวสองคน นักท่องเที่ยวจากจีน...ที่เด็กชี้ มีโทรฯมือถือในมือ กำลังเม้าท์ติดพัน ไม่สนใจ เด็กน้อยฮึดฮัดขัดใจ กระทืบเท้าประท้วง แม่เด็ก...ยังนิ่ง ไม่กล้าออกปาก ขอที่นั่งจากใคร...

ครู่หนึ่ง ผู้หญิงไทยนั่งเก้าอี้ริมสุด ก็ลุกขึ้นให้เด็กนั่ง เจ้าตัวน้อยหยุดเสียงร้องทันที บรรยากาศอึดอัดขัดข้องคลี่คลาย

ผมยืนอยู่เห็นหน้าเด็กเต็มตา อาการขัดใจที่ดูจะเกินเลยเด็ก ธรรมดาไป...เค้ารูปหน้าเจ้าตัวน้อย...จึงพอเข้าใจ เธอเป็นเด็กพิเศษนี่เอง

บนรถไฟฟ้า...ไม่มีป้ายบอกเหมือนในรถเมล์ โปรดเอื้อเฟื้อ แก่เด็ก สตรี และคนชรา...แต่จะคิดว่า คนสมัยนี้เอื้อเฟื้อกันไม่เป็นแล้ว ก็คงไม่ถูก น้ำใจพอมี เหตุเพราะ 7 ใน 10 คน ในรถไฟฟ้า ก้มหน้าอยู่กับจอโทรศัพท์

ทำไงได้ เขาไม่เห็น

ประเด็นสองสาวจีน คนที่รู้เล่า สังคมจีนสอนให้เด็กเข้มแข็ง ดูแลตัวเองให้ได้...ผู้ใหญ่จีน จึงไม่มีธรรมเนียมลุกให้เด็ก สิ่งที่เห็น จึงไม่เป็นอย่างที่คิด ที่คิดว่าเพราะคนรุ่นใหม่ สนใจแต่จอ ไม่สนใจใคร...จึงไม่ใช่

วันต่อมา ในรถไฟฟ้าช่วงเวลาคนไม่แน่น...ผมได้ที่ยืนกลาง หันหน้าไปข้าง สาวคนหนึ่งสบตา...ถ้อยทำนองถาม “ลุงจะนั่งไหม?” ผมยิ้ม...บอกเธอ “ลุงยังไหว...” แล้วก็หันไปทางอื่น

ผมคิดว่า เหตุที่สาวคนนี้เหลือพื้นที่ความเอื้อเฟื้อให้... ก็เพราะเธอไม่มีมือถือในมือ

เจ้ามือถือ เป็นตัวการใหญ่...ที่คนแก่อย่างผม กำลังเป็นห่วงบ่วงใย เด็กรุ่นใหม่จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้งน้ำใจ...เพราะไม่มีพื้นที่ในใจ เหลือไปมองคนอื่น

ผมชื่นชมสาวคนนั้น หันไปมองเธอที เธอหน้าตาดี แต่งตัวสุภาพ ผมมองว่า เธอสวยมาก สวยเหมือนนางฟ้า...

การบอกให้ที่นั่ง...ด้วยการถาม...เป็นความพอดีที่ลงตัว ผมว่านะเธอคงรู้ว่า คนแก่บางคน ไม่อยากให้คนอื่นลุกให้นั่ง เพราะอายเหมือนผม ที่คิดว่า “ยังไหวๆ”

ไมตรีที่มี...แม้นิดน้อย ตอนที่เธอแยกออกจากรถไป เรายิ้มให้กัน

“เจ้าจิ” หลานตัวเล็ก...ลูกของลูกพี่สาว ฉลาดเหลือร้าย ใช้ของเล่นเด็กรุ่นใหม่ได้ทุกอย่าง ผลการเรียนดีมาก เข้ากับคนรอบข้างได้ดี ผมคิดว่า เธอจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณภาพ

ผมไม่มีห่วงเรื่องความเก่ง...แต่กลับเป็นห่วงเรื่องน้ำใจ...จึงพยายามเตือนให้แม่ของเธอปลูกฝังให้งอกงาม

ผมอยากเห็นหลาน โตเป็นสาวสวย...สวยเหมือนนางฟ้าที่ผมเจอในรถไฟฟ้า ผมคิดว่า โลกวันหน้า เธอจะเป็นสิ่งที่หาได้ยาก เพราะไม่ว่าใคร ก็สนใจแต่เรื่องของตัวเองเท่านั้น

พูดไม่เกรงใจ...คนสวยคนเก่ง แต่ไม่สนใจใคร สนใจแต่เรื่องตัวเอง...คงไม่แตกต่างจากเด็กพิเศษ...ที่พร้อมจะร้องไห้ บังคับ เรียกร้อง...หากไม่ได้อะไรดั่งใจ

หลับตาเห็นโลก วันหน้าที่เต็มไปด้วยคนป่วย แบบเด็กพิเศษ...คงจะเป็นโลกที่ร้อนรุ่ม โลกที่ไม่มีใครยอมใคร ข่มขู่ได้ก็ขู่ บังคับได้ก็บังคับ หลอกได้ ก็หลอก

เรื่องดีๆ ของนางฟ้าบนรถไฟฟ้า...เป็นเรื่องเล่าให้ฟังกันเท่านั้น ไม่สนุก ไม่สะใจ เท่ากับเล่าเรื่องเลวๆ ของนางร้าย...ที่เติบโตมาทั้งชีวิต มีแต่เรื่องหลอกลวงต้มตุ๋น

ขนาดนักการเมือง ตำรวจใหญ่ระดับนายพล พระระดับเจ้าคุณดังๆ...เจอฤทธิ์นางร้ายสะบัดร้อนสะบัดหนาว ไปนับไม่ถ้วน...ถ้าเป็นเด็กมาจากบ้านนอก ไร้ความรู้ ไร้บารมี...จะไปเหลืออะไร เคราะห์ดี ที่พอมีคนรู้ทัน ประคับประคองกันไว้

ปีนี้ มีหมอดูทำนาย เป็นช่วงเวลาเทพเจ้าสงคราม ดาวอังคาร โคจรเข้ามาปราบผีห่า...ย้อนหลังไปดูเถิด เจ้าพ่อดังๆหลายราย รายสุดท้าย เจ้าพ่อประตูน้ำ...ที่คงไม่มีใครคิดว่าชาตินี้จะติดคุก ยังต้องเข้าคุก

ถ้าฝากได้ ผมขอฝากเทพเจ้าดาวอังคาร...จัดการเอานางร้าย ...ใส่คุกไว้อีกคน.

กิเลน ประลองเชิง

6 ก.ค. 2559 10:00 ไทยรัฐ