วันอาทิตย์ที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

Ghost Guest House

โดย น้าเน็ก

ช่วงที่ผ่านมา The Conjuring 2 หนังผีภาคต่อชื่อดังกำลังเข้าฉายพอดี

จนผีแม่ชีกลายเป็นที่เล่าขานในหมู่คนรอบข้าง ระดับที่คนยังไม่ได้ดูอย่างผมพานรู้สึกเหมือนร่วมรับชมไปด้วยเรียบร้อยยังไงยังงั้นเลยครับ
เอาล่ะ ในแง่เนื้อหาของหนังค่อยเก็บไว้พูดถึงวันหลัง แต่ที่สงสัยคือเราน่าจะมีชื่อเรียกภาวะนี้กันหน่อยไหม

ภาวะที่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในเชิงกันผี ต้องกลายเป็นผีซะเอง ควรเรียกอะไรดี
คือเวลากลัวผี เราจะนึกถึงพระกันถูกไหมครับ แบบในละครก็วิ่งหลบหลังพระ สวดมนต์ พรมน้ำมนต์อะไรกันก็ว่าไป ทีนี้ถ้าอยู่มาวันนึง พระตายกลายเป็นผีขึ้นมาจะทำยังไง ผีแม่ชียังงี้ เออ น่าคิด
ซึ่งผลจากหนังเรื่องนี้ เพื่อนผู้หวังดีทั้งหลายก็จะชอบเซฟรูปเก็บไว้จู่โจมเปิดให้ดูแบบซูมแปดร้อยเปอร์เซ็นต์ ตกอกตกใจกันไป เลวไม่มีที่สิ้นสุด ก็นั่นแหละ ไม่รู้จะสงสัยไปทำไมเหมือนกัน สงสัยเฉยๆ

โดยส่วนตัวผมเป็นคนไม่กลัวผีครับ พูดให้ถูกคือไม่เคยเจอผีดีกว่า
เลยไม่แน่ใจว่าถ้าเจอขึ้นมาจริงๆ จะกลัวไหม จะกลัวอีท่าไหน
แต่นั่นไม่ได้แปลว่าอยากเห็น อยากท้าพิสูจน์หรอกนะครับ เผื่อกรณีมีจริงก็ไม่ต้องโผล่มาให้เจอก็ได้ ไม่อยากรบกวน
ที่ผ่านมาจึงมีแต่การร่วมสนุกไปกับประสบการณ์ผีสางของชาวบ้าน
คือเพื่อนฝูงเล่าเรื่องผี เรื่องเหลือเชื่ออะไรมาเราก็ร่วมอินไปกับเขา
ขนลุกขนพองตามประสาประหนึ่งเป็นเรื่องของตัวเองแค่นั้น เช่น อ๋อ เจอผีในโรงแรมเหรอ โรงแรมเก่าต่างจังหวัดด้วยเหรอ หูยยย ห้องไม่มีระเบียงแต่มีคนเดินผ่านหน้าต่าง! อะไรนะ? อยู่ชั้นห้าด้วย! แถมประวัติโรงแรมนี้เคยมีคนตายอีก หูยซ้ำแล้วซ้ำเล่า หูผึ่งฟังอย่างแตกตื่น มึงโชคดีนะเนี่ยที่รอดตายมาได้ (ปรากฏว่าเปล่าหรอก วันนั้นอีคนเล่ามันเมาพอดี ตาลายคิดไปเองทั้งสิ้น เสียเวลาจริงๆ)

แต่ก็ไม่รู้ทำไม เรื่องผีกับโรงแรมมักเป็นของคู่กัน โดยเฉพาะโรงแรมต่างจังหวัด อาจเพราะเป็นสถานที่ที่มีคนแปลกหน้าสับเปลี่ยนกันเข้ามาอยู่หรือเปล่า เลยมีโอกาสเกิดเรื่องแปลก เหตุประหลาดได้มากมาย หรือเพราะอายุของมัน ซึ่งก็ไม่ต่ำกว่ายี่สิบสามสิบปีแล้วทั้งนั้น
นอกจากความลี้ลับของผี ก็ยังมีมนุษย์ผีๆ ประเภทนึง ที่ชอบประโคมข่าวให้ต้องคิดมาก

ทุกครั้งที่เรามีเรื่องต้องไปค้างต่างเมือง … ระวังนะมึง โรงแรมจังหวัดนี้ผีดุ ที่ไหนก็ดุ ดึกดื่นมาสั่นลูกกรงหน้าต่างเลยนะจะบอกให้
อืม … ตอนแรกก็ไม่คิดนะครับ กระทั่งมึงพูดเนี่ย พูดทำไมครับ พ่อแม่ไม่รักเหรอครับ อยากจะโวยวาย แล้วมันก็มีอยู่หนหนึ่ง นานมาแล้ว … เป็นเหตุการณ์น่าจดจำ

เมื่อผมมีเรื่องต้องไปค้างต่างจังหวัดสองวัน ที่พักคืนนั้นเป็นเกสต์เฮาส์ราคาประหยัด สามร้อยบาท
คือ … ราคานี้มีฟูกให้ไหมครับ นี่ให้นอนในตู้เสื้อผ้าหรือเปล่าครับ ถูกเกิ๊น จะมีการแจกพัดคนละอันพร้อมกุญแจห้องไหม คิดไปต่างๆ นานา
พอถึงตอนเก็บของเข้าห้องจริง อ๋อ มันก็ไม่เลวร้ายนะ
อย่างน้อยยังมีเตียง ผ้าห่ม มีหมอนให้ ในห้องน้ำยังมีที่ฉีดตูดและฝักบัว ซึ่งขอบคุณฟ้าดิน อุตส่าห์เมตตาประทานที่ฉีดตูดมาให้ ที่สำคัญ มันมีแอร์! อยากกราบขอโทษที่ไปลบหลู่ราคาสามร้อยบาทไว้ตั้งแต่แรก

ถ้าไม่นับหลังคาห้องที่ต่ำกว่าปกติจนเหมือนกระท่อมปิ๊กมี่ กับประตูห้องซึ่งอยู่ตรงกับปลายเท้าพอดี แถมยังเป็นกระจกใส มีเพียงผ้าม่านสีขาวบางๆ กั้นอยู่ บางในระดับมองเห็นความเคลื่อนไหวภายนอกได้ นอกนั้นก็ไม่ถือว่าแย่

ช่างมัน กลางวันก็ทำงานทั้งวันอยู่แล้ว เวลาที่จะต้องใช้ในห้องจริงๆ มีแค่กลางคืนเพื่อซุกหัวนอนเท่านั้น และความไม่น่าสบายใจมันก็อยู่ตรงประตูกระจกปลายเท้านี่แหละครับ คือนอนๆ อยู่เนี่ย แม้ไม่ตั้งใจ แต่เหลือบไปยังไงก็เห็นอะ โปร่งโล่งลูกตาเอามากๆ

ยังพูดกับเพื่อนร่วมห้องลอยๆ ก่อนนอน ไม่ใช่ว่าเดี๋ยวเจ้าที่เจ้าทางมายืนผมยาวขาลอย รอเยี่ยมมึงกับกูถึงหน้าห้องตอนดึกๆ นะ ฟังเรื่องผีมาเยอะ ก็ไม่อยากเจอเองเท่าไร เราพยายามทำเป็นไม่สนใจความโปร่งแสงปลายเตียงแล้วเข้านอนสักที


มาสะดุ้งตื่นอีกทีเพราะเสียงดังกุกกักบนเพดานห้อง
ดังๆ หายๆ เป็นระยะๆ เดาว่าคงเป็นเสียงหนูวิ่งล่ะมั้ง (พยายามหาเหตุผลให้อยู่) อีตอนตั้งใจฟังก็ไม่มี พอตอนจะหลับเสือกดังอีก ทีนี้ดังมาก เหมือนใครมาขย่มหลังคา หนูมึงต้องใหญ่เท่าแมวเลยนะฮะ หนูโดนสารเหรอฮะ ไม่ใช่แล้วมั้ง
ผมล้วงมือไปหยิบโทรศัพท์ใต้หมอนเพื่อกดดูเวลา พบว่าตีห้าครึ่ง แต่ยังมืดอยู่

ความสงสัยยังเท่าเดิม แต่ขี้เกียจเกินกว่าจะคิดอะไร พยายามทำใจหลับต่อ ทีนี้หลอนเวอร์ชั่นใหม่ เพราะดันได้ยินเสียงหัวเราะ …
เชี่ยยย หัวเราะแบบคิกๆ เบาๆ ลอยมา
คือตีห้ามั้ยมึง … โอเค มันไม่ดึก ไม่ใช่ตีสามเวลาอาถรรพณ์ แต่ใครมันจะมาหัวเราะให้ได้ยินตอนนี้วะ จะว่าเป็นเพื่อนร่วมห้องก็ไม่น่าใช่ หันไปดูเตียงข้างๆ พบว่ากำลังขึ้นอืดได้ที่ กรนสนั่นไม่สนผีสนคน
ถึงจุดนี้ตาสว่างเลยครับ กูพีคมาก … สักพักอีเสียงหัวเราะปริศนาก็ลอยมาอีก
ฉิบหายยย … เจ้าที่เล่นกูล้าววว
ทำไมไม่เคยมีใครบอกกูตอนเช็กอินว่าห้องนี้เคยมีคนตาย ว่าแต่ควรรับมือกับผีขี้หัวเราะยังไงวะ

ขณะกำลังคิดไปแปดแสนสิ่งอยู่นั้น ผมก็ผงกหัวขึ้นมองไปทางปลายเท้าโดยไม่ตั้งใจ
อีเหี้ยยย … เงาคนนั่งอยู่หน้าห้อง!
ความรู้สึกเย็นวาบตั้งแต่หัวจรดเท้าพุ่งเข้าใส่เต็มๆ ไม่ใช่แค่เสียงละมึง นี่มานั่งตะคุ่มๆ ให้เห็นเลย

จะแกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้หลับต่อก็ไม่ได้ แล้วกูต้องทนอยู่แบบนี้จนกว่ามันจะหันมาหางั้นเรอะ
แต่ด้วยความไม่เคยเจอผี และความอยากรู้มีมากกว่า ผมจึงค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วย่องไปหลบข้างกรอบประตู กะว่าไหนๆ ก็ไหนๆ ล่ะวะ ขอดูให้เห็นชัดๆ สักที
ผมยื่นนิ้วไปเขี่ยผ้าม่านช้าๆ กะว่าให้ชายผ้ากระดิกน้อยสุด กลัวเป้าหมายรู้ตัว
ก่อนที่สุดท้ายจะได้พบว่า เงาปริศนาเจ้าของเสียงหัวเราะสุดหลอนข้างนอกนั่น แท้จริงมันคือ ….

อีแหม่มฝรั่งใส่ชุดกีฬากำลังนั่งดูลูกลิงที่ไต่ลงมาจากหลังคาสองตัว!!
แม่ง … ลืมไปได้ยังไงว่าเมืองนี้มันลิงเยอะ
และตีห้ากว่าๆ ใกล้สว่างเช่นนี้ ฝรั่งข้างห้องมันคงกำลังจะออกไปวิ่ง ไปอะไรของมันสักอย่าง เจออันซีนอย่างลูกลิงเข้าหน่อยเลยหัวเราะคิกคัก หูยยย ตกใจหมด!

ความโล่งใจที่พบว่าจริงๆ ก็คือคน ความดีใจที่สุดท้ายไม่ใช่ผี และอาการเสียดายหน่อยๆ ที่อดมีประสบการณ์ท้าผีผสมรวมกันในตอนนั้น
แต่เช้าวันต่อมาผมก็มีเรื่องเล่าให้ชาวบ้านฟังได้อีกยาว พร้อมๆ กับที่ค้นพบสัจธรรมกับตัวเองได้อย่างนึง
เวลาเจอวิกฤติ เจอปัญหา เรามักใช้ทั้งหมดของสมองไปกับการตื่นตระหนกตกใจ จนลืมใช้สติปัญญาที่มี ทำให้อะไรๆ ดูบานปลายไปใหญ่โต

ผมเผลอสติแตกเสียชุดใหญ่ ที่คิดว่านี่กูกำลังโดนผีหลอกอยู่แน่ๆ กระทั่งลืมใช้เหตุผลเพื่อหาคำตอบว่าแถวเกสต์เฮาส์ที่แกนอนเนี่ย ลิงเจ้าถิ่นเดินบนหลังคากันเยอะยิ่งกว่าจิ้งจกอีกนะ ถ้าจะมีเสียงอะไรบ้างก็ไม่แปลกมั้ยวะ ประตูกระจกมันดูไม่ค่อยน่าสบายใจก็จริง แต่อีฝรั่งข้างห้องนี่มันก็เช็กอินมาพร้อมๆ กะแกไหมล่ะ ทำไมไม่จำ ไป๊! ทิ้งตัวลงไปนอนให้โบยตีซะดีๆ

ถ้าหยุดประสาทเสียและใช้สมองให้มากขึ้น วิเคราะห์ดูจะพบว่าจริงๆ หลายครั้งปัญหามันไม่ได้แก้ยากเลย เราต่างหากที่ทำสติหล่นหายเอง พาให้สถานการณ์มันเลวร้ายเกินจริง
อีกทั้งเรื่องนี้ยังสอนให้รู้ว่า … ไม่ใช่แค่จินตนาการสำคัญกว่าความรู้นะ
จินตนาการยังสำคัญกว่าความจริงด้วย สัส
(นี่ต้องรอให้เจอผีก่อนเหรอเนี่ยถึงจะคิดได้ เล่ามาทั้งหมดที่แท้เพื่อบอกสิ่งนี้สินะ)

น้าเน็ก & น้องเนิฟ

น้าเน็ก

24 มิ.ย. 2559 11:50 28 มิ.ย. 2559 14:14 ไทยรัฐ