วันศุกร์ที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

แฉ ล้วง ลึก ผู้ชายขายน้ำ!?

โดย GQ Thailand

ถ้าต้องการแค่นั้น ผู้หญิงเดินเข้าไปในบาร์ที่ไหนก็ได้ ซัดวิสกี้หนักๆ แล้วเลือกที่ดูไม่ชั่วนัก เซ็กซ์เป็นอะไรที่เธอคงจะได้แน่ๆ โดยไม่ต้องจ่ายเงินสักบาท แต่นี่เรากำลังพูดถึงเงินจำนวนหลายพันเหรียญที่สาวสูงวัยจ่ายให้ โรแบร์โต โดลเช่ จิโกโล ที่ดังที่สุดในอิตาลี เพื่อให้เขานวดต้นคอแล้วไปดินเนอร์ด้วย (ซึ่งเธอเลี้ยง) หรือเงินคืนละสองแสนเหรียญแบบที่สาวญี่ปุ่นต้องจ่ายให้ฮิคารุ ไอซาวะ โฮสต์ที่ดังที่สุดในโลก เพียงแค่จะได้นั่งกินซูชิกับเขา หรือได้รับโอกาสในการซื้อคาร์เทียร์ ลิมิเต็ดเอดิชั่นให้เขา เช่นเดียวกับที่คุณหญิง ภริยารัฐมนตรีของเมืองไทยบางคน ยอมจ่ายเงินเป็นหมื่นบาทเพื่อให้มีเด็กหนุ่มนักศึกษาสักคนมาปรนนิบัติพัดวี ถือถุงช็อปปิ้งให้ ไม่แน่ใจว่ามีการใช้น้ำแข็งลูบหลังให้ด้วยไหม แต่ที่แน่ๆ เด็กหนุ่มบางคนรับรู้ความลับสุดยอดที่ลูกค้าชั้นสูงไม่เคยปริปากบอกใครแม้กระทั่ง... (หรือโดยเฉพาะอย่างยิ่ง) สามีรัฐมนตรีของเธอ

ตกลงว่าพวกเขาคือนักจิตวิทยาในคราบชายหนุ่มหล่อล่ำบึ้ก...?

ก็ไม่เชิง เพราะนักจิตวิทยา ต่อให้ล่ำแค่ไหนก็ไม่เลยไกลไปถึงขั้นร่วมเพศ อ่า...ใช่ สุดท้ายมันก็มีเรื่องนี้ งั้นตกลงพวกเขาเป็นใคร ทำอาชีพนี้ได้ยังไง GQ จะพาไปหาคำตอบ

“ก็คือผู้ชายหากินไง”

เจ๊หมอสรุปสั้นๆ เจ๊หมอคือนามสมมติของเอเย่นต์จัดหาผู้ชายระดับมือพระกาฬของไทย ทีจีคิวได้พูดคุยด้วย เจ๊ว่าก็เหมือนทุกอาชีพในโลก คือมันมีหลายระดับ หลายเกรด หลายราคาค่าตอบแทน และถ้าสูงมาก การบริการชั้นหนึ่งของพวกเขาก็อาจใส่แพ็กเกจจิ้งมาอย่างดี แลดูมีการศึกษา ดูคล้ายความรัก ดูคล้ายความจริงใจ ยิ่งคล้ายมากเท่าไรก็ยิ่งแพงเท่านั้น “ยินดีต้อนรับสู่ตอแหลแลนด์” เจ๊หมอพูดทีเล่นทีจริง

ตอนสี่ทุ่มสำหรับชีวิตคนกลางคืนนับเป็นเวลาเริ่มต้นของวันนั้นๆ Nightlife ในกรุงเทพฯ มีมากมายหลากหลายแล้วแต่คุณจะเลือกย่าน ไม่ว่าจะเป็นสีลม รัชดา ทองหล่อ สุทธิสาร แต่ละย่านก็มี ‘ระดับ’ ของมัน ให้เหมาะกับกลุ่มนักเที่ยวที่ต่างกัน ทุกกลุ่มและทุกเพศสภาพต่างล้วนหา ‘ที่ทาง’ ของตัวเองได้ในใต้ฟ้าเมืองกรุงแห่งนี้ และแต่ละที่ก็มีผู้ให้บริการที่ ‘ตรงใจ’

ภาพจำต่างๆ ในอดีตมันเปลี่ยนไปแล้ว จากที่เราเคยรับรู้ว่าอาชีพคนกลางคืนหรือโฮสต์เป็นอาชีพแห่งความเสื่อม เสียทั้งตัว เสียทั้งเกียรติ เมื่อถึงจุดหนึ่งก็ต้องเกษียณตัวเองในช่วงที่น้อยกว่าอายุเกษียณเฉลี่ยของอาชีพอื่น และอาจต้องจบอาชีพลงอย่างไม่ค่อยสวยงามนัก แต่คนกลางคืนทุกวันนี้หลายคนสามารถแสวงหาผลประโยชน์จนถึงขั้นร่ำรวยในระดับที่ตั้งตัวได้ และไปทำอย่างอื่นที่มั่นคงกว่าต่อได้ ถ้ารู้จักผูกใจแขกกระเป๋าหนักเป็น

“ผู้ชายซื้อผู้หญิงไม่นานก็เบื่อ ที่เลี้ยงนานก็มีแต่ไม่เยอะ แต่เวลาผู้หญิงซื้อผู้ชายนี่เขากินยาว ถ้าเขาชอบนะ”

“เสียเป็นแสน แขนไม่ได้จับ”

เจ๊หมอบอกว่าเด็กกลางคืนมืออาชีพจะอยู่ตาม ‘บาร์โฮสต์’ ซึ่งมักจะเปิดอยู่ตามโรงแรมเก่าๆ เด็กโฮสต์พวกนี้เป็นคนละประเภทกับ ‘เด็กดี’ ของเจ๊หมอ เด็กโฮสต์นั้นเราพบเจอได้ที่บาร์ประจำ พวกเขาได้เงินหลักจากค่านั่งดริงค์ ซึ่งไม่แพงเท่าค่าตัวของ ‘เด็กดี’ ในสังกัดเจ๊หมอ “เมื่อก่อนเด็กโฮสต์จะมีวิธีคิดของเขาอย่างหนึ่ง คือไม่ไปกับใครง่ายๆ เหมือนธรรมเนียมที่ญี่ปุ่น เขาจะเล่นตัว เล่นเกมให้แขกผู้หญิงหลง แขกบางคนเสียเป็นแสน แขนไม่ได้จับก็มี เด็กพวกนี้ไว้ตัว เพราะเขารู้ว่าถ้าเขาไปกับผู้หญิงคนหนึ่งง่ายๆ ความสัมพันธ์หรือเกมอะไรก็ตามที่เขาสร้างไว้ มันก็จะจบ เขาก็จะไม่ได้แขกคนนั้นซ้ำอีก ยกเว้นติดใจกันจริงๆ แต่เดี๋ยวนี้เด็กโฮสต์เยอะขึ้น เล่นตัวมากไม่ค่อยได้แล้วละ บางทียังมาขอให้ดิฉันหางานให้ก็มี แต่ดิฉันไม่ค่อยอยากใช้เด็กตามบาร์ หน้ามันซ้ำ เกรดไม่ดี”

จีคิวไปเยือนบาร์โฮสต์ขึ้นชื่อแห่งหนึ่งย่านรัชดา ภายนอกเป็นโรงแรมที่ค่อนข้างเงียบสงบ พอขึ้นชั้นสอง ผลักบานประตูหนาหนักสองชั้นเข้าไปก็เจอแสงไฟวูบวาบอย่างดิสโก้เธค และเพราะเราเป็นแขกหน้าใหม่ กัปตันจึงกวักมือเรียกหนุ่มๆ ร่างสูงมายืนเรียงหน้ากระดานให้เราเลือก แต่ละหนุ่มส่งยิ้ม โปรยเสน่ห์ให้เต็มที่ ดูเหมือนบาร์โฮสต์แห่งนี้จะจำกัดความสูงของพนักงานโฮสต์ขั้นต่ำต้องไม่เตี้ยกว่า 180 เซนติเมตร ทุกคนดูแลผิวพรรณและการแต่งตัวมาเป็นอย่างดี เซตผมทรงเดียวกับในโฆษณาหน้าซาลอน หรือที่เรียกกันว่า ‘ผมเกาหลี’

“ย่านรัชดาถือเป็นโฮสต์เกรดกลางๆ ถ้าไปย่านสุขุมวิทหรืออโศกเป็นเกรดที่ดีกว่า เด็กก็หล่อกว่า หนุ่มบาร์โฮสต์จะมีเครื่องแบบคล้ายกัน คือบางร้านที่อินเตอร์หน่อยก็เป็นสูท บางร้านเป็นเหมือนเครื่องแบบนักเรียนชายญี่ปุ่นที่เป็นเสื้อสีดำคอตั้งแขนยาว กางเกงสแลคขายาวสีดำ รองเท้าหนังขัดมันสีดำ แบบนักเรียนชายญี่ปุ่นไง”

เพราะบาร์โฮสต์เป็นสถานที่เที่ยวที่มาจากวัฒนธรรมญี่ปุ่น รับเฉพาะแขกผู้หญิง ดังนั้นการเลือกหนุ่มๆ เข้าบาร์จึงต้องเลือกหนุ่มที่ดูเป็น ‘ชายแท้’ แบบหนุ่มญี่ปุ่น ซึ่งนั่นหมายถึงไม่ได้ดูแมนมาก ถ้ามองด้วยสายตาแบบคนไทยทั่วไป หนุ่มๆ เหล่านี้ดูเป็นเหมือนพวกยูนิเซ็กซ์ คือไม่เกย์มากแต่ก็ไม่แมนมาก “พวกนี้แหละจะเป็นที่ต้องการของตลาดมากกว่า เพราะผู้หญิงจะรู้สึกปลอดภัยกว่าการอยู่กับหนุ่มประเภทดิบเถื่อน ประเภทโชว์แมนจัดๆ ผู้หญิงเขาไม่ค่อยชอบนะ ผู้ชายที่แมนมากจะเป็นของโปรดของตุ๊ด”

กัปตันแจกแจงราคาค่าตัวของโฮสต์ ถ้าจะซื้อเป็นดริงค์เลี้ยง ก็จ่ายค่านั่งดริงค์ต่างหาก ดริงค์ละ 500 บาท เด็กได้ 400 บาท ร้านได้ 100 บาท “พี่จะเอากี่คน ดริงค์หนึ่งน้องนั่งได้ชั่วโมงเดียว ผมแนะนำให้เหมาดริงค์ดีกว่า จะได้นั่งกันนานๆ” ...นั่นก็หมายถึงว่า นอกจากค่าเหล้า ค่ามิกเซอร์ ที่ชาร์จแพงกว่าร้านปกติ จะมี ‘ค่าดริงค์’ ซึ่งไม่ได้นับว่าหนุ่มๆ จะดื่มเหล้าเรากี่แก้ว แต่เหมือนกับเราเหมาค่าชั่วโมงเด็กเป็นเงินก้อนเดียว แล้วเขาก็ต้องนั่งกับเราจนกว่าจะกลับ ซึ่งร้านจะนับตามชั่วโมงที่แขกเข้ามาจนถึงชั่วโมงปิด เช่น หากเข้ามานั่งห้าทุ่ม ร้านปิดตีสี่ ก็ตีไปราวหกชั่วโมง จ่ายเหมาหกดริงค์

คุณหนูบ้านนอกและเด็กอ่างสู้ตาย

ห้าทุ่มกว่า นักเที่ยวกลางคืนหญิงเริ่มทยอยเข้าร้านมาเรื่อยๆ หลายคนร้องทักกัปตันและเด็กหนุ่มอย่างสนิทสนม ย่านรัชดาเป็นที่รู้กันว่าผู้หญิงมาเที่ยวคือผู้หญิงที่ทำงานอยู่แถวนั้น “ก็เด็กอ่างนี่แหละ พอหมดเวลาทำงานของตัวเองก็มาปลดปล่อย จ่ายเงินให้ผู้ชายบริการตัวเองบ้าง ผู้หญิงพวกนี้เขาเงินเยอะ”

เด็กหนุ่มปฏิบัติต่อสาวอาบอบนวดด้วยความสุภาพ ไม่ใช่เป็นวัตถุทางเพศเหมือนที่ถูกกระทำมาตลอดในอาชีพของเธอ ในโลกที่ทุกคนเป็นแค่คนแปลกหน้า แต่ทุกคนก็ยังต้องการความรัก ผู้หญิงหากินควักเงินซื้อผู้ชายหากิน แล้วในทางกลับกัน ผู้ชายหากินจะซื้อผู้หญิงหากินไหม เจ๊หมอส่ายหน้า “ไม่ค่อยมี แต่จะได้ผู้หญิงหากินเป็นเมียไปเลยไง บางทีเขาก็เข้าใจกันดีนะ บางคู่เป็นผัวเมียกันแล้วก็หันไปทำอย่างอื่นเลยก็มี”

เด็กสาวมีฐานะก็นับเป็นลูกค้ารายสำคัญของธุรกิจ Male Escort เพราะมีพฤติกรรมส่งเสริมให้ธุรกิจคึกคัก “พวกลูกเศรษฐีบ้านนอกนี่ชอบมาแข่งกับพวกหมอนวดนะ แข่งกันเลี้ยงผู้ชาย ใครใจถึงกว่ากัน อีหมอนวดก็ยอมแพ้ซะที่ไหน แล้วไอ้ผู้ชายพวกนี้ส่วนมากมันก็ฉลาด หัวหมอ มันก็จะชอบยุว่า แขกเก่าผมให้เท่านั้นเท่านี้ ให้คอนโด ให้บิ๊กไบค์ ให้รถ ให้แขกที่คุยอยู่เกิด ‘มีมานะ’ (แปลว่าเกิดอีโก้ อยากเอาชนะ) จะได้จ่ายหนักๆ เพื่อเอาชนะแขกเก่า แต่การเปรียบเทียบยุยงแบบนี้ก็ต้องดูอารมณ์แขกดีๆ ขืนพูดสุ่มสี่สุ่มห้า อาจโดนไล่ตะเพิดออกมา หรือโดนเอาไปฟ้องกัปตันก็กลายเป็นปัญหาใหญ่ได้ แขกบางคนเขาหักหน้ากลับ เหวี่ยงกลับง่ายๆ ‘...พี่จะให้เท่านี้ มีปัญหาไหม’” เจ๊หมอเล่าไปขำไป

“แต่ถ้าเป็นลูกคุณหนูกรุงเทพฯ บ้านรวย พ่อแม่ดัง พวกนี้เขาไม่เดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าบาร์โฮสต์หรอก เขาจะจัดปาร์ตี้ที่บ้านตัวเอง แล้วจ้างโฮสต์ไปเอ็นเตอร์เทน ซึ่งก็ต้องคุยกันว่าจะเอาถึงระดับไหน อยากได้ฝรั่ง ลูกครึ่ง หรือคนไทย หรืออีสาน แล้วแต่รสนิยมนะ ถ้ายังเป็นเด็กสาวหน่อยก็ชอบรีเควสต์นายแบบฝรั่ง เพราะบางทีพวกนี้เขาจะพูดภาษาอังกฤษกัน แต่คุณนายบางคนก็ขอดำๆ เข้มๆ มาเลย เด็กมหา’ลัยบางคนแค่อยากจัดปาร์ตี้ให้เพื่อนๆ กรี๊ดกร๊าด ก็จะจ้างนายแบบไปแก้ผ้า ถอดเสื้อ เต้นโชว์ บางทีก็แค่นั้น บางที ‘ล้างพรม’ ให้ก็มีนะ (ออรัลเซ็กซ์) เล่นอะไรเสียวๆ กันไป”

“แล้วบริการร่วมเพศเลยล่ะ?”

“ส่วนมากถ้าเลยเถิดจนได้กัน ก็จะเป็นความพอใจของทั้งคู่ เขาตกลงกันเอง ตรงนี้เราก็ไม่เกี่ยวแล้ว”

“เราไม่มองว่ามันต่ำ มันก็ไม่ต่ำ”

บาร์โฮสต์ย่านรัชดาแห่งนี้มีหนุ่มๆ ให้บริการอยู่ประมาณ 30-40 คน เราเลือก ‘โจ’ มานั่งคุยด้วย ซึ่งเป็นนามสมมติที่เบสิกที่สุดเท่าที่เราจะคิดออก เพราะเด็กพวกนี้แต่ละคนจะมีชื่อประหลาดแบบที่เรามั่นใจว่าพ่อแม่คงไม่ได้ตั้งให้ตั้งแต่เกิด

“ให้แขกจำเราได้ไงครับ” โจอธิบายที่มาของชื่อแปลกๆ “แขกก็ไม่ได้อยากบอกชื่อจริงเขาเหมือนกัน และผมก็ไม่ได้อยากรู้” โจหมายถึงหลายคนมีหน้าที่การงานเป็นที่นับหน้าถือตา มาจากตระกูลผู้ดี หรือไม่ก็ทำงานในองค์กรใหญ่ๆ “ผมเป็นพวกไม่ชอบเล่าเรื่องตัวเอง แต่มันมีคนกลางคืนบางประเภทนะพี่ จะโอดครวญชีวิตตัวเองให้แขกทุกคนฟัง ว่าชีวิตยากลำบากยังไง ส่งเสียพ่อแม่ขนาดไหน จริงมั่งแต่งมั่ง เผื่อได้ทิปเพิ่ม พวกผู้หญิงจะขี้สงสาร”

ความที่ไม่ชอบเล่าเรื่องแต่ง เรื่องจริงในชีวิตเรียบง่ายของโจมีอยู่ว่า เขามาจากครอบครัวฐานะปานกลาง เรียนจบปริญญาตรีด้านการออกแบบจากสถาบันชื่อดัง ได้ใช้ความรู้ที่เรียนมาทำมาหากินเหมือนคนอื่น แต่เพียงแค่ช่วงสั้นๆ เพราะรู้สึกว่าเงินไม่พอใช้ เมื่อได้รู้จักคนทำอาชีพโฮสต์ และได้ชวนให้เขาลองทำเพื่อหารายได้พิเศษ เขาก็ลองดู และในที่สุดก็เลิกทำงานประจำตอนกลางวัน กลายเป็นโฮสต์เต็มตัวจนถึงทุกวันนี้ เพราะได้เงินง่ายและไม่เปลืองตัว

“คนกลางคืนมันไม่เหมือนเมื่อก่อนหรอกพี่ ที่เป็นคนไม่มีทางเลือกในชีวิตอะไรแบบนั้น ส่วนมากเพื่อนผมก็เหมือนผม เราเป็นผู้ชายธรรมดาที่คิดว่า เออ ทำงานตรงนี้หาเงินได้ดีและง่าย เด็กที่นี่จบมหา’ลัยกันเยอะนะครับ เด็กยังเรียนอยู่ก็มี รายได้มันอาจจะไม่สม่ำเสมอ แล้วแต่แขก แต่โดยรวมก็ดีกว่าทำงานกินเงินเดือนทั่วไปเยอะ”

“หน้าที่ที่ต้องทำจริงๆ มีอะไรบ้าง”

“ก็ไม่ได้มีอะไรเยอะนะพี่ แขกมาก็นั่งกินเหล้ากับแขก คุยโน่นคุยนี่ ชวนเขาเล่นเกม เขาอยากเต้นก็ไปเต้นกับเขา บางทีเห็นเขาเบื่อก็ชวนเขาออกไปเต้น มันจะมีช่วงเวลาแนะนำตัวคือให้เด็กบาร์โฮสต์แต่ละคนเดินแบบแล้วแนะนำชื่อ บางที่เขาจะให้เต้น ถ้าเป็นวันเที่ยวอย่างวาเลนไทน์หรือตรุษจีนก็จะมีธีมในการแต่งตัวเข้ามาด้วยหน่อย พอเดินเสร็จก็กลับมากินเหล้า คุยกับเขา แขกผู้หญิงเขาชอบให้เราเทคแคร์เวลาเขาดื่มเมาๆ แต่ไม่ใช่ถึงเนื้อถึงตัวอะไรนะ”

“แล้วเซ็กซ์ล่ะ?” เราถาม โจส่ายหน้า “ระบบโฮสต์เขาห้ามมีอะไรกับแขกพี่ มันมีกฎ ถ้าจับได้ร้านไล่ออกเลยนะ แต่มันเหมือนกับเป็นกฎที่รู้กันไปอย่างนั้นแหละ เพราะสุดท้ายเด็กก็ไปต่อกับแขกได้ แล้วแต่จะตกลงกัน เรื่องปกติจะตาย ผมก็รับแขกนะ แต่บอกกันไว้เลยว่าต้องมารับผมหลังร้านเลิก แล้วก็ไป ‘ที่กลาง’ หมายถึงต้องไม่ไปทั้งบ้านผมหรือบ้านเขา แต่ให้เลือกโรงแรมที่ไหนที่หนึ่ง คือต้องชัวร์ว่าจะไม่เจอผัวเขา เพราะเคยมีครับ เจอผัวเขาหึงโหด ต้องหนีออกทางระเบียง ตังค์ก็ไม่ได้ เกือบตายอีก”

“ถ้าได้ตังค์ ได้เท่าไร”

“พันสองพัน ไม่เกินนี้ บางทีเราถูกใจแขกก็ขอมีอะไรกับเขาเองก็มีครับ แล้วเขาก็สนอง บางทีแขกสวยๆ เราเป็นฝ่ายเสนอตัวเองก็ได้ แขกต่างชาติที่มาเที่ยวบาร์โฮสต์ส่วนมากเป็นพวกจีน ญี่ปุ่น อย่างสวยเลยนะครับ แล้วอย่าคิดว่าแขกผู้หญิงเป็นประเภทขี้อาย นอนให้เราทำอย่างเดียว แขกผู้หญิงบางคนเรียกเด็กไปสามสี่คนเอาไปสวิงกิ้งก็มี”

“แล้วผู้หญิงที่ขอมีเซ็กซ์กับเราแต่ไม่จ่ายตังค์ เพราะถือว่าเป็นความพอใจสองฝ่าย มีไหม”

“มี้ (เสียงสูง) บางคนยังบอกเลยว่า ดีกว่าพวกเธอไปเอาเกย์ตั้งเยอะ ได้เอาของจริงฟรีๆ ควรจะดีใจด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอ ทำหน้ามึนจะไม่ให้ ไอ้แบบนี้ก็ต้องทวงนะพี่ ผมทำตรงนี้ผมถือว่าทำงาน การได้เอามันอีกเรื่อง ได้เอาแล้วผมอิ่มซะเมื่อไหร่ล่ะ” โจหัวเราะและไม่อธิบายต่อ “สรุปคือแล้วแต่นะพี่ มันวัดกันที่ความพอใจนั่นแหละ”

ที่มา - GQ Thailand
www.gqthailand.com

ถ้าต้องการแค่นั้น ผู้หญิงเดินเข้าไปในบาร์ที่ไหนก็ได้ ซัดวิสกี้หนักๆ แล้วเลือกที่ดูไม่ชั่วนัก เซ็กซ์เป็นอะไรที่เธอคงจะได้แน่ๆ โดยไม่ต้องจ่ายเงินสักบาท.. 8 มิ.ย. 2559 18:55 13 มิ.ย. 2559 15:17 ไทยรัฐ