วันจันทร์ที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

ข้า! คือ...คน

ชื่อเรียก ชนเผ่า ไท หรือ ไต หรือกระทั่ง ไทย มีความหมายเดียว กัน คือ ความเป็นอิสระ เสรี นี่เป็นความหมายของผู้คนยุคใหม่

หากย้อนไปสมัยดึกดำบรรพ์ ไม่ต้องไกลไปถึงยุคที่อยู่ภูเขาอัลไต เอาแค่อยู่แถวกวางสี กุ้ยโจ คนไทเป็นเผ่าใหญ่ อยู่ปะปนกับคนชนชาติจีน...เผ่าฮั่น

คนฮั่น ถือตนมีอารยธรรมเหนือกว่าชนชาติใด เรียกตัวเองว่า “ต้าฮั่น” แปลว่า มหาอำนาจ

และเรียก คนไท ทั้งหลายทั้งปวงชื่อหนึ่งว่า ไป่อี๋ แปลว่า คนป่าขาว และอีกชื่อ ไปเย่ว์ ซึ่งแปลว่า คนป่า (เถื่อน) ร้อยเผ่า ความที่เห็นว่า เป็นชนเผ่าไร้อารยธรรม ดุร้ายเยี่ยงสัตว์

จึงไม่แปลก หากมหาอำนาจ จะใช้นโยบาย ชักบังเหียนสนตะพายกับคนไท

ศ.ยรรยง จิระนคร ดร.รัตนาพร เศรษฐกุล เขียนไว้ในหนังสือ ประวัติศาสตร์สิบสองปันนา (มูลนิธิวิถีทรรศน์ พ.ศ.2542)...ว่าราชสำนักจีนถือตัวเป็นศูนย์กลาง ปฏิบัติต่อชนชาติหัวเมืองชายแดน ด้วยการใช้กองทัพปราบปราม

สมัยราชวงศ์ฮั่น สองพันปีที่แล้ว ประกาศใช้นโยบาย “จิ๊หมี”

จิ๊...คือขลุมม้าที่ล่ามโยงกับสายบังเหียน หมี...คือเชือกสนตะพายวัวควาย

นโยบายจิ๊หมี ขยายความว่า เป็นการปกครองลักษณะสวมขลุมม้า และสนสายตะพายแก่ชนเผ่าส่วนน้อย เยี่ยงการล่ามสัตว์เลี้ยง เพื่อให้ อยู่ในโอวาท

ต่อมาสมัยราชวงศ์ถัง กว่า 1200 ปี พระเจ้าถังไทจง ก็ยังใช้ นโยบายจิ๊หมี ตั้งหัวเมืองถิ่นฐานคนป่าร้อยเผ่า เป็นแว่นแคว้นจิ๊หมี รวม 850 หัวเมือง

เมืองใหญ่ตั้งเป็นแคว้นจิ๊หมี เมืองเล็กเป็นอำเภอจิ๊หมี ตั้งหัวหน้าชนเผ่าเป็นเจ้าแคว้น เจ้าเมือง หรือนายอำเภอ ราชสำนักจีนไม่ยุ่งเกี่ยวกิจการภายใน เพียงขอให้จงรักภักดีและส่งส่วยจิ้มก้อง

คนไท...อยู่ใต้นโยบายจิ๊หมี ต่อมา ราว 700 ปีที่แล้ว ถึงสมัยราชวงศ์หยวน

นโยบายจิ๊หมี นโยบายที่จงใจใช้กับสัตว์เลี้ยง เปลี่ยนเป็นนโยบาย แซวนเว่ย...แซวน (เป่าร้อง เผยแพร่) เพี้ยนเป็น แสนเว่ย หมายถึงการปลอบโยน เพี้ยนเป็น หวี

จีนตั้งผู้นำไท...ตำแหน่งใหญ่ที่สุด เป็นข้าหลวงแสนหวี ข้าหลวงแสนฟู ข้าหลวงรองแสนฟู และข้าหลวงอานฟู ฟูเพี้ยนจากคำจีน ที่ออกเสียง ฝู่ หมายถึง การเอาอกเอาใจ อาน คำจีน หมายถึง สงบ ร่มเย็น

สรุป ตำแหน่ง แสนหวี แสนฟู อานฟู หมายถึงข้าหลวงต่างพระเนตรพระกรรณของฮ่องเต้ มีหน้าที่ปลอบโยน เกลี้ยกล่อม คนไท ให้สวามิภักดิ์ต่อราชสำนักจีน

แต่ในทางปฏิบัติ คนไทในยูนนาน เปลี่ยนคำว่า ข้าหลวง เป็นเจ้า ตำแหน่งดังกล่าว จึงเป็น เจ้าแสนหวี

ในสมัย 14 ตุลาฯ 2516 ถึง 6 ตุลาฯ 2519 งานนักข่าวผมเคยได้ ฟังประโยคหนึ่ง จากเวทีปราศรัย

ฝูงชนต้องนำ ฝูงสัตว์ต้องต้อน

ในสมัยที่คนไทย อยู่ใต้นโยบายจิ๊หมี จิตร ภูมิศักดิ์ (ความเป็นมาของคำสยาม ไทย ลาวและ ขอม) อธิบายความหมายแท้จริง...ของคำว่า ไท เมื่อมหาอำนาจฮั่น เหยียดหยามกันนัก คำ “ไท” จึงเป็นปฏิกิริยาตอบโต้ ซึ่งแปลว่า “คน”

เมื่อถูกเรียกว่าสัตว์ คนไท จึงยืดอกประกาศว่า “ข้า...คือ...คน”

คนไท...ผ่านเลยจากยุคที่ถูกเรียก “สัตว์” ปลดสายบังเหียน ปลดสายสะพาย...และปลดแอก ความเป็นทาส ...อยู่มาได้เนิ่นนาน เพราะยืนหยัดมั่นคง ในความเป็นคน

การจัดการกับคน ยังหนีไม่พ้น ยุคแสนหวี...ใช้คำหวานพูดจา ยุคสมัยของการไล่ต้อน...เหมือนวัวเหมือนควาย...ไม่ว่าจะเป็นการปกครองแบบใด ในวันนี้ ไม่น่าจะมีอีกแล้ว.

กิเลน ประลองเชิง

8 มิ.ย. 2559 10:48 ไทยรัฐ