วันพฤหัสบดีที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

หมาป่ากับพ่อแกะ

อีสปเล่านิทาน...ไว้เมื่อราวๆกว่า 2,500 ปีที่แล้ว ในเมืองไทยรัชกาลที่ 5 ทรงแปลจากภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทยไว้ก่อนใครๆ

25 เรื่อง แต่ฉบับที่แพร่หลาย คือฉบับของมหาอำมาตย์โท พระยาเมธาธิบดี แปลไว้ 45 เรื่อง

ตามพระดำรัสแนะนำสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ เป็นหนังสือสอนอ่านนักเรียนชั้นมูลศึกษา เมื่อ พ.ศ.2454

(นิทานอีสปสำหรับเด็ก พลพงศ์ จันทร์อัมพร แปล ฟรีฟอร์มสำนักพิมพ์ พ.ศ.2555)

เป็นอันว่าคนไทยอ่านนิทานอีสปมากว่าร้อยปี เรื่องเอามาเล่าบ่อยๆ จนคุ้นหู คือเรื่องหมาป่ากับลูกแกะ

พลพงศ์ จันทร์อัมพร เรียบเรียงทั้งภาษาอังกฤษ ไว้ให้เด็กยุคประชาคมอาเซียนไว้ฝึกหัดเขียนอ่าน ส่วนภาษาไทย...ก็ใช้สำนวนเรียบงามอ่านง่าย...ลองอ่านกันดู

เช้าวันหนึ่ง ลูกแกะหลงฝูงยืนดื่มน้ำอยู่บริเวณริมฝั่งน้ำในป่า...เวลาเดียวกันนั้น หมาป่าหิวโซก็เดินลัดเลาะจากต้นน้ำย่างกรายเข้ามา ตามกฎแห่งหมาป่า เมื่อมันเห็นลูกแกะ มันจะต้องเขมือบเป็นอาหารโอชะทันที

แต่สภาพของลูกแกะก็ไร้เดียงสาเสียจนเจ้าหมาป่ารู้สึกว่า ก่อนจะกิน...มันสมควรต้องมีข้ออ้าง

“เจ้ากล้าดีอย่างไร ถึงย่ำไปทั่วลำธารของข้า กวนเอาโคลนขึ้นมาทำให้น้ำขุ่น”

หมาป่าตะโกนเกรี้ยวกราด “เจ้าสมควรจะต้องถูกลงโทษอย่างหนัก”

“แต่นายท่าน” ลูกแกะเสียงสั่นกลัว “อย่าโกรธข้าเลย ข้ากวนน้ำที่ท่านกำลังดื่มไม่ได้ ท่านอยู่ต้นน้ำ ข้าอยู่ปลายน้ำ”

“เจ้านี่แหละ ทำให้น้ำขุ่น” หมาป่าตะคอกใส่ “นอกจากนี้เมื่อปีกลาย ข้ายังได้ยินว่าเจ้ากุเรื่องนินทาข้า”

“ข้าเพิ่งเกิดปีนี้” ลูกแกะตอบซื่อๆ “จะไปนินทาว่าร้ายท่านได้อย่างไร” “ถ้าไม่ใช่เจ้า ก็ต้องเป็นพี่ชายของเจ้า”

“ข้าไม่มีพี่ชาย”

หมาป่าคำราม “เอ่อ ถ้าอย่างนั้น ก็ต้องเป็นใครสักตัวในครอบครัวเจ้า แต่ตอนนี้ข้าไม่สนใจแล้วว่ามันจะเป็นใคร เพราะเบื่อจะพูดจากับอาหารมื้อเช้าของข้าเต็มที”

ว่าแล้วหมาป่าก็กระโจนขย้ำแกะน้อยผู้น่าสงสาร...ทันที

พลพงศ์ จันทร์อัมพร คนแปลนิทาน...เปรียบเทียบสัตว์ทุกตัวในนิทาน เป็นสัญลักษณ์ของคน สิงโต คือผู้มากอำนาจ หนูหมายถึงผู้ต่ำต้อย สุนัขจิ้งจอก...คนเจ้าเล่ห์ ลา...คนโง่เขลา แกะ คนอ่อนแอ และหมาป่า นักเลงอันธพาล

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อันธพาล มักหาข้ออ้างให้กับการทำชั่วของตัวได้เสมอ

นิทานเรื่องต่อไป คนไทยไม่ค่อยได้อ่าน ถ้าเป็นชุดนิทาน ก็ภาคที่สอง หมาป่ากับ (พ่อ) แกะ

หมาป่าตัวหนึ่ง บาดเจ็บจากการต่อสู้กับหมี หลบไปนอนเลียแผลในพุ่มไม้ เคลื่อนไหวไม่ได้ หาอาหารและน้ำไม่ได้ มันหิวจนตาลาย... บังเอิญแกะตัวหนึ่งเดินผ่านมา

“ได้โปรด ป้อนน้ำให้ข้าสักอึก...” มันร้องขอ “น้ำคงพอช่วยให้ข้ามีกำลังพอที่จะออกไปหาของหนักท้องประทังชีวิต”

“ของหนักท้องยังงั้นรึ” แกะตัวนี้เจอบทเรียนอันธพาลของหมาป่าจนซึ้งใจ

“ข้าว่า...ของหนักท้องที่เจ้าว่านั่น หมายถึงข้า ถ้าข้าให้น้ำเจ้าดื่ม มันจะช่วยให้เจ้าจับข้ากลืนลงท้องได้คล่องคอ...”

พูดแล้วแกะยิ้มเย้ยใส่หน้าหมาป่า แล้วก็เดินหนีไป

บ้านเมืองสมัยอีสป...แต่ละบทบาท...หมาป่า หรือลูกแกะ เล่นกันชัดเจน...แต่บ้านเมืองสมัยใหม่...ยิ่งในสมัยออนไลน์ ทุกคนมีสื่อเป็นอาวุธในมือ เลือกบท หมาป่า-ลูกแกะได้ดังใจ

เอาแค่สองตัวอย่าง ตัวอย่างแรก งานโครงการ 30 บาท รักษาทุกโรค... สปสช.เคยรับรางวัลบริหารยอดเยี่ยม...7 ปีซ้อน วันนี้กำลังถูกฝ่ายรัฐเล่นบทหมาป่าไล่ต้อน...กฤษฎีกาชี้ว่า โน่นก็ไม่ถูก นี่ก็ไม่ใช่

ตัวอย่างที่สอง โครงการราชภักดิ์ งานง่ายๆไม่มีอะไรซับซ้อน มีเรื่องคอมมิชชั่นคนกลาง...สะดุดนิดเดียว สถานการณ์วันนี้ หมาป่าในคดีสปสช. กลายเป็นลูกแกะ...ถูกรุมไล่ขย้ำ

แทนที่จะเล่นบทสิงโต แต่มาเล่นบทหมาป่า เมื่อบทเปลี่ยนกลายเป็นลูกแกะไร้เดียงสา ความน่าสงสารจึงเปลี่ยนเป็นสมน้ำหน้า น่ารำคาญ ไปให้พ้นหน้าได้แค่ไหน ก็ไปๆเลย.

กิเลน ประลองเชิง

6 ม.ค. 2559 09:01 6 ม.ค. 2559 09:01 ไทยรัฐ