วันเสาร์ที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐLogin
กินน้อยตายยาก

กินน้อยตายยาก

  • Share:

เรื่องน่ารู้สารพัดรสจากรอบๆสำรับ...ในหนังสือ กระยานิยาย (สำนักพิมพ์มติชน พิมพ์ครั้งที่ 2 พ.ศ.2548) ขึ้นต้นหัวข้อ กินน้อยตายยาก กินมากตายง่าย แล้ว อาจารย์ ส.พลายน้อย ก็บอกว่ากินมากน้อยไม่ใช่เรื่องสำคัญ

เพียงแต่คนกินมาก หรือกินจุนั้น มักไม่ใช่พระเอก ค่อนไปทางเป็นผู้ร้าย

คนกินมาก หรือคนกินจุ ในวรรณคดีไทยมีสองคน คนแรก ชูชก

“ส่วนว่าเฒ่าทลิททก ชูชกพฤฒาจารย์ บริโภคโภชากระยาหารเหลือขนาด เตโชธาตุมิอาจจะผลาญเผา เฒ่าก็ถึงแก่กาลกิริยา”

สำนวนวัดในพระเวสสันดร ฟังไพเราะ สำนวนชาวบ้าน พูดง่ายๆ ชูชกกินจนท้องแตกตาย

อีกคน ขุนช้าง เศรษฐีใหญ่เมืองสุพรรณ ในงานแต่งพระไวย มีคำบรรยายการกินเอาไว้ดังนี้

ปะหมูไก่ใสลิ้นกินออกซน กระดูกกระเดี้ยวเคี้ยวป่นเป็นแป้งไป

ขุนช้างนอกจากจะกินจุแล้ว ยังกินแบบมูมมาม

ไม่น่าเชื่อว่า กระทั่งพระเถระผู้ใหญ่ ก็มีชื่อเสียงในทางฉันจุ ...ในสมัยรัชกาลที่ 3 โปรดให้นิมนต์พระที่มีชื่อเสียงในฉันจุ ไปฉันในพระราชวัง ผลปรากฏว่า พระศีลพรหมจรรย์ ชาวเมืองนครศรีธรรมราช แต่มาจำพรรษาที่วัดบางลำพูด (วัดสังเวช) ทำคะแนนฉันจุเป็นที่หนึ่ง

สถิติท่านฉันเป็ดถึง 7 ตัว ยังไม่มีพระรูปไหนทำลายได้จนถึงบัดนี้

คำให้การของชาวกรุงเก่า เล่าเรื่องแปลกๆไว้เรื่องหนึ่ง เมื่อพระเจ้าอู่ทองจะเลือกหนองโสน สร้างกรุงศรีอยุธยานั้น เกิดมีเจ้าที่...มาเข้าฝันบอก คนที่จะเป็นพระเจ้าแผ่นดิน สร้างกรุงใหม่ได้ ต้องมีบุญบารมี กินเหล็กเป็นอาหาร

พระเจ้าอู่ทองท่านทรงปัญญา เมื่อเจ้าที่ว่า...ท่านก็ไม่ขัด สั่งให้ตะไบเหล็กเป็นผง...ผสมในพระกระยาหาร เสวยทุกวัน...ท่านจึงเป็นพระเจ้าแผ่นดินสร้างวงศ์กษัตริย์ครองกรุงศรีอยุธยามาได้กว่า 300 ปี

ยังมีความเชื่อเกี่ยวด้วยเรื่องกิน เช่น ความเชื่อเรื่องทิศ คนไทยสมัยก่อน เคยถือทิศ เวลากินต้องนั่งให้ถูกทิศ

มีหนังสือเก่าแต่งไว้เป็นหลักฐาน “บริโภคผันหน้าทางทิศประจิณ (ปราจีน) จะมีอายุ บริโภคผันหน้าทางทักษิณจะมีทรัพย์ บริโภคผันหน้าทางทิศประจิม (ตะวันตก) จะมียศ

ไม่ควรบริโภคบ่ายหน้าไปทางทิศอุดรเลย

เมื่อกินอิ่มแล้ว ตำราเล่มเดียวกันบอกว่า บริโภคแล้วนั่งร่างกายอ้วน บริโภคแล้วยืนร่างกายแข็งแรง บริโภคแล้วเดินอายุยืน บริโภคแล้ววิ่งโรคกระสายคลาย

ความเชื่ออีกเรื่อง เวลาอ้าปากกินอาหารนั้น ถือว่าทวารเปิด คนที่หนังเหนียวอยู่ยงคงกระพัน จึงต้องแอบฆ่ากันตอนนั่งกินอาหาร เพราะเวลากินหนังจะเลิกเหนียวชั่วคราว

ความเชื่อที่แรงกว่า พวกชาวเกาะ ชาวป่าบางพวก ถือกันนัก เวลาอ้าปากกินอาหาร ถ้าให้ใครเห็น วิญญาณจะหนีออกทางปาก...ถึงตาย

ชาวซาฟิเนโร ในเกาะมาดากัสการ์ ในมหาสมุทรอินเดีย เวลากินอาหารต้องปิดประตูลั่นดาลกันเลยทีเดียว

บางถิ่นถือเคร่งไปกว่านั้น กษัตริย์โลอังโก (น่าเสียดาย อาจารย์ส.พลายน้อยไม่บอกว่า บ้านเมืองไหน) ขณะเสวยนั้น บังเอิญสุนัขตัวโปรดหลุดเข้าไป โทษของสุนัขถึงประหารทันที

ยังมีเรื่องบีบหัวใจยิ่งไปกว่า กษัตริย์พระองค์เดียวกัน วันหนึ่งพระโอรสวัยเพียง 12 ชันษา โผล่เข้าไปในห้องเสวยโดยไม่ตั้งใจ โทษประหารทันทีไม่มียกเว้น

แถมก่อนประหาร ท่านให้เอาตัวไปตระเวนประจาน บอกชาวบ้านให้รู้กันทั่วๆ

อาจารย์ ส.พลายน้อย เล่ามาถึงเรื่องนี้ แสดงว่า เรื่องกินน้อยตายยาก กินมากตายง่าย ไม่ใช่เรื่องสำคัญ เท่ากับใครกิน กินอะไร กินที่ไหน กินเวลาไหน

เรื่องการกินผิดที่ผิดเวลา...มีโทษถึงตาย...เกิดขึ้นแล้วเกิดขึ้นเล่า มาแต่โบราณดึกดำบรรพ์ เพียงแต่เราไม่เคยรู้กันมาก่อน จึงเห็นเป็นเรื่องแปลกมหัศจรรย์กันไปเอง.

กิเลน ประลองเชิง

คุณอาจสนใจข่าวนี้

คุณอาจสนใจข่าวนี้