วันอาทิตย์ที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐLogin
ตัวเลือกบูชายัญ

ตัวเลือกบูชายัญ

  • Share:

ที่ปราสาทวัดภู แขวงจำปาศักดิ์ ของลาว มีร่อง–หลุม เซาะเป็นรูปร่างจระเข้ ขนาดพอดีกับร่างคน ผู้รู้บอกว่า นี่คือหลักฐานยืนยัน ครั้งหนึ่ง ครั้งเมื่อลัทธิดึกดำบรรพ์จากอินเดีย...มาถึง เคยมีการใช้คนบูชายัญเทพเจ้า

นิทานอีสป นิทานที่เล่าขานต่อๆ...ใช้สัตว์เป็นตัวละครเดินเรื่อง ก็มีเรื่องบูชายัญ แสดงว่าการบูชายัญมีขึ้นเนิ่นนานอย่างน้อยก็กว่า 2500 ปีแล้ว

(นิทานอีสปสำหรับเด็ก พลพงศ์ จันทร์อัมพร แปล ฟรีฟรอมสำนักพิมพ์)

กาลครั้งหนึ่ง เกิดโรคระบาดร้ายแรงในหมู่สัตว์ หลายตัวตายไปส่วนที่ยังไม่ตายก็ป่วยหนัก ลากสังขารไปมาอย่างเซื่องซึม ไม่สนใจอาหารและน้ำ แม้แต่ไก่สาวอ้วนพี ก็ยังไม่อาจยั่วน้ำลายเพื่อเป็นมื้อเย็นของเจ้าจิ้งจอก

ลูกแกะเนื้อนุ่มก็ไม่กระตุ้นต่อมอยากอาหารของหมาป่าจอม ตะกละ

สถานการณ์คับขัน จนท่านผู้นำ สิงโต ต้องเรียกสมาชิกสภา เอ๊ย... สัตว์ทุกตัวมาประชุม

“เพื่อนรักทั้งหลาย” ตามวิสัยผู้นำสิงโตเริ่มคำหวาน “ข้าเชื่อว่าพระเจ้าส่งโรคระบาดมาลงโทษในบาปของพวกเรา ดังนั้นสัตว์ที่ทำผิดพลาดที่สุดในหมู่เราจะต้องถูกนำไปบูชายัญ

ข้าเชื่อว่า การบูชายัญ จะทำให้เทพเจ้าให้อภัย นี่เป็นวิธีเยียวยาสัตว์ทุกตัว”

ในสังคมสัตว์ ก็เช่นเดียวกับสังคมเผด็จการทั่วไป เชื่อผู้นำ ชาติพ้นภัย ขณะสัตว์ทั้งหลายนิ่งฟัง...สิงโตก็เริ่มสารภาพบาปเป็นตัวแรก

“ข้ายอมรับ ข้าทำบาปมาก ข้าตะกละเคยสวาปามแกะไปมากมาย ทั้งๆที่พวกมันไม่เคยเป็นภัยแก่ข้าเลย ข้ากินแพะ วัวป่าและกวาง และหนักหนายิ่งนั้น บางคราวบางครั้งข้าก็เคยกินคน”

เกริ่นนำเรียกความศรัทธาแล้ว สิงโต ก็เข้าเป้าหมาย

“ถ้าบาปของข้า ถูกสรุปว่ามากที่สุด ข้าก็พร้อมจะถูกบูชายัญ แต่ข้าคิดว่าจะดีกว่า หากสัตว์ทุกตัวจะสารภาพบาปออกมา แล้วที่ประชุมนี้จะช่วยกันตัดสินให้ยุติธรรมว่า ใครคือผู้ทำบาปมากที่สุด”

“ท่านผู้สูงส่ง” หมาจิ้งจอก ผู้ตามที่แสนดี อภิปราย “ท่านผู้นำดีเกินไป การกินแกะกินแพะหน้าโง่ จะเป็นอาชญากรรมไปได้ยังไง ไม่...ไม่เลยขอรับ การกินของท่าน ให้เกียรติพวกมันด้วยซ้ำ”

“ส่วนเรื่องคน คนเลี้ยงแกะที่ท่านเผลอกินเข้าไป พวกเราต่างก็รู้ดี พวกคนก็แค่เผ่าพันธุ์เล็กกระจ้อยร่อย ที่แสร้งทำตัวเป็นเจ้านายพวกเราเท่านั้น”

เป็นคำอภิปรายที่ถูกใจมวลสมาชิกสภา สัตว์ทุกตัวปรบมือให้หมาจิ้งจอก

ต่อจากนั้น เสือ หมี หมาป่า และสัตว์ดุร้ายทั้งหลาย ต่างก็ดาหน้าออกมาพรรณนาถึงความเลวร้ายที่มันได้ทำ

และความเลวร้ายเหล่านั้น ก็ได้รับการให้อภัย เรื่องบาปทั้งหลาย ดูเป็นเรื่องบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ราวกับการกระทำของนักบุญด้วยซ้ำไป

คิวสารภาพบาปของสัตว์ดุร้ายหมดไปแล้ว คราวนี้ก็ถึงคิวสารภาพ ของเจ้าลา

“ข้าจำได้ดี” สุ้มเสียงของลาเศร้าสร้อย แสดงความสำนึกผิดเต็มที่ “วันหนึ่ง ข้าเดินผ่านทุ่งหญ้าซึ่งเป็นของนักบวช...หญ้านุ่มๆและความหิวโหย เชิญชวนข้าอดใจไม่ไหว ต้องและเล็มหญ้านั้นเข้าไปเล็กน้อย

ข้าขอสารภาพ ข้าไม่มีสิทธิเลย ที่จะทำอย่างนั้น”

ต่อหน้าสิงโตผู้นำ หมาป่าทำหน้าที่ผู้ตามที่แสนดี...กระโจนเข้าใส่เจ้าลา ตามด้วยสัตว์ป่าฝูงใหญ่ ทุกตัวเข้ากลุ้มรุมเจ้าลา ร่างของมันถูกบูชายัญพระเจ้าในเวลาอันรวดเร็ว รวดเร็วจนลืมว่าการบูชายัญที่ถูกวิธีจะต้องมีแท่นบูชา...ด้วย

นิทานเรื่องนี้ คนแปลตั้งชื่อว่า สรรพสัตว์กับโรคระบาด และมีคำสอนทิ้งท้าย ให้รู้ว่าผู้อ่อนแอมักถูกลิขิตมาให้เจ็บปวดจากการกระทำอันเลวทรามชั่วช้าของผู้มีอำนาจ

ผมอ่านแล้ว ก็ได้สงสารเจ้าลา ความผิดที่กินหญ้าในสนามของนักบวชนั้น...มีโทษมหันต์ เหมือนเจ้าลาอีกตัว ที่อยากมีเสียงไพเราะเหมือนจิ้งหรีด จนต้องกินแต่น้ำค้าง แล้วก็หิวตาย มิน่า! คำเรียกลา จึงมักต่อท้ายด้วยคำว่า “โง่”

ส่วนท่านสิงโตผู้นำและผู้ตาม กระทิง แรด หมาจิ้งจอก หมาป่า ฯลฯ ทั้งหลาย...นั้น ล้วนแต่เป็นสัตว์ที่ฉลาด และแสนดี...ในฐานะสัตว์ มันทุกตัวมีสิทธิในทุกทางทุกที่ ที่จะกินและกิน.

กิเลน ประลองเชิง

คุณอาจสนใจข่าวนี้

คุณอาจสนใจข่าวนี้