วันอังคารที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ


(Not) Marry Is Happy

โดย น้าเน็ก

ที่มาภาพจาก เฟซบุ๊ก เต๋อ นวพล

1. กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ผมมีน้องสาวหนึ่งคน (ปัจจุบันก็มีอยู่ ยังไม่ได้หายไปไหน)

ชื่อเนิฟ …

เนิฟ ณ เวลานั้นก็เหมือนเด็กสาววัยรุ่นทั่วไป …

ชอบฟังเพลง เพราะโตมากับช่องเอ็มทีวี เลยชอบเพลงมากกว่าการ์ตูนดิสนีย์ แต่เนิฟเป็นเด็กมีกรรม …

คือปกติคนเรา ช่วงไหนอินกับเพลงใดเป็นพิเศษ ก็มักฟังเพลงเดิมซ้ำๆ ใช่ไหมครับ น้องผมก็เป็นครับ ตอนนั้นเป็นยุคดูโอ้ M2M กำลังดัง และ The day you went away คือเพลงชาติ ไม่ว่าจะอ่านหนังสือ ทำการบ้าน กิจกรรมใดๆ จะได้ยินเพลงนี้ตลอด ทุกคนในบ้านชิน ธรรมชาติวัยรุ่นก็งี้แหละ รับได้ โอเค

ยกเว้นมนุษย์พ่อ … ซึ่งไม่โอเค และไม่เข้าใจ (เวรมาก)

ไม่เข้าใจไม่ว่า ยังรำคาญอีก เดินผ่านทีไร ได้ยินมันฟังเพลงเดิมทุกที อะไรวะ ซอกแซกบ้านกู (โซแซดบัททรู -_-“) ขัดหูสิ้นดี ถ้าเป็นเทปนี่ยานถึงน่องแล้วไหม ฟังหลากหลายหน่อยสิ ซีดีแผ่นหนึ่งมีตั้งหลายเพลง

ผมจะได้ยินพ่อบ่นใส่เด็กอยู่เสมอ ลงท้ายด้วยการไล่ไปหยิบแผ่นอื่นมาใส่แทน ซึ่งปรากฏว่าเป็นเจมส์ ดีน ไม่ก็สั่งปิดซะ … เวทนาน้องจริงๆ น้ำตาจะไหล (แต่อย่านึกว่าจะช่วยอะไรได้ – ไม่เลย)

จนกระทั่งวันหนึ่งที่เทพเจ้าไอพอดกับเทพเจ้าหูฟังเข้ามาช่วยชีวิต สามารถบันเทิงแบบส่วนตัวได้โดยไม่ต้องรบกวนใคร จะลูปแทร็คเดิมยาวไปอีกปีนึงก็เอา พ่อไม่ได้ยิน เมื่อนั้น เนิฟจึงได้ความสุขของมันกลับคืนมา

พี่เข้าใจน้องนะ … เพลงไหนฟังแล้วมีความสุข เราก็อยากได้ยินบ่อยๆ เคยคิดถึงขนาดว่า ทำไมไม่ยาวสักชั่วโมงนึงไปเลยวะ ผมเองก็มีภาพยนตร์ที่ชอบ หนังสือที่รัก ดูซ้ำ อ่านซ้ำเป็นสิบตลบ ไม่ใช่เพื่อติดตามเนื้อหา เพราะยังไงเราก็รู้ตอนจบจนจำขึ้นใจหมดแล้ว แต่เพราะยังชอบที่ได้ซึมซับความประทับใจตอนนั้นอยู่ นึกเล่นๆ ว่าน่าจะอัพไซส์จากสองร้อยเป็นห้าร้อยหน้า หนาเป็นเขียงก็ไม่เกี่ยงที่จะอ่าน

ส่วนตำราเรียนพวกนี้ไม่นับนะ ห้าสิบหน้าก็ตาลายละ อือ อ่านเป็นปีๆ ยังไม่จบ


2. พีร์เป็นนักดนตรี ผู้ชายวัยต้นสามสิบคนนี้สังกัดวงออร์เคสตรา ในตำแหน่งไวโอลิน

อาชีพหลักเป็นนักดนตรีคลาสสิก อาชีพรองแปลงร่างเป็นครูสอนไวโอลินเด็กประถม กิจวัตรประจำวันนอกจากการสอนลูกชาวบ้านสีซอฝรั่ง ก็คือการซ้อมเพลงโชแปง ไชคอฟสกี โมสาร์ท อาจมีเพลงไทยที่ถูกนำมาดัดแปลงเป็นแนวออร์เคสตราบ้าง ไล่เรียงกันไป

ผมรู้จักครูพีร์ในฐานะรุ่นน้องที่คุ้นเคยกันมานาน ขยันเอาเพลงที่เล่นเองอัดใส่แผ่นมาให้เสมอ เขาเล่าว่าในความเห็นส่วนตัว เสน่ห์ที่ทำให้ดนตรีคลาสสิกพิเศษกว่าดนตรีสากลทั่วไป ไม่ใช่แค่อุปกรณ์ แต่มันอยู่ตรงระยะเวลา เพลงสากลส่วนใหญ่ไม่ค่อยเกินสี่หรือห้านาที ก็ถือว่านานแล้ว แต่เพลงคลาสสิกหนึ่งบท อาจยาวถึงห้าสิบนาที บางเพลงซัดไปชั่วโมงกว่าก็มี เรียกว่าใครไม่ค่อยคุ้น คงเบ้หน้าอย่างเมื่อยใจ มาราธอนเกิ้น ถ้าต้องนั่งฟังเพลงเดียวนานขนาดนี้ มีหวังหลับตั้งแต่ห้านาทีแรก ทว่าความฟินของคนเป็นนักดนตรีก็คือจุดนี้ล่ะ

ยิ่งเพลงยาวขึ้นเท่าไหร่ ความสุขที่เกิดจากการได้ใช้เวลากับสิ่งที่รักก็นานขึ้นเท่านั้น

“ไม่เคยรู้สึกเหนื่อยหรือลำบากอะไรนะ ถ้าต้องเล่นเพลงยาวๆ มันมีจังหวะผ่อน จังหวะเร็วสลับกันไปตลอด ดีซะอีก เหมือนหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่ง ถ้าคนฟังเค้าชอบเหมือนเรา ก็คงรับรู้ได้แบบเดียวกัน” คุณครูไวโอลินพูดถึงงานหลักของตัวเองด้วยสีหน้าสดชื่น

“เด็กบางคนที่ผมสอน เค้าก็ไม่ได้ชอบ แต่พ่อแม่อยากให้เรียน เราจะรู้ เค้าไม่แฮปปี้ ไม่ถึงชั่วโมงก็บ่น แต่บางคนชอบจริงๆ สามชั่วโมงไม่เดินไปไหนเลยก็มี ของแบบนี้แล้วแต่ใจ อย่างผมรักดนตรี ก็ดีใจที่เป็นงานด้วยในตัว อยู่กับมันก็มีความสุข … ผมว่าความสุขที่ได้จากการทำอะไรที่ชอบมันมีผลกับชีวิตในนาทีถัดไป”

พูดจบก็รื้อแผ่นซีดีคลาสสิกโวลุ่มวันยันโวลุ่มทรีมายัดใส่มือ แพร่ลัทธิบีโธเฟ่นมาให้เช่นเคย แนะนำเสร็จสรรพว่าฟังตอนทำงานจะช่วยสร้างไอเดีย คือบางเพลงก็แอบรู้สึกว่าทำนองเหมือนเครื่องบินรบจะขึ้น แต่นั่นแหละ เขารักของเขาจริงๆ

3. คนที่ค้นพบว่าตัวเองรักจะอยู่กับอะไร มีความสุขได้เพราะสิ่งไหน น่าอิจฉานะครับ เพราะนั่นเป็นเรื่องที่มนุษย์ปัจจุบันพยายามตามหากัน เพื่อสุดท้ายจะได้ไม่ต้องผจญกับคำว่าอดทนที่ยาวนานแสนทรมานอีก

แต่บางครั้งในโลกความจริงก็ทำยากด้วยข้อจำกัดมากมาย อย่างเดียวที่จะเป็นตัวกำหนดวิธีรับมือคือเราเอง

ว่ากันว่าสั้นยาว ช้าเร็วไม่ได้ขึ้นกับระยะเวลาตามจริง มันอยู่ตรงทัศนคติ

ทุกนาทีที่ใช้กับสิ่งที่รัก ใส่ใจ จะผ่านไปไวมาก นานแค่ไหนก็ไม่มีคำว่าเบื่อหน่ายหรือฝืนทน ทางกลับกัน หากนั่นเป็นเรื่องจำยอม หลีกเลี่ยงไม่ได้ต่างๆ นานา เอาเป็นว่าไม่ชอบ ช่วงเวลาเท่ากันก็จะกลายเป็นทุกข์หมื่นปีแสง การพยายามขยับแนวคิดต่อสิ่งที่ไม่ค่อยชอบดู ระหว่างที่ยังไม่สามารถเปลี่ยนอะไร บางทีอาจช่วยให้อยู่สบายขึ้น โบราณสอนว่าคนฉลาดต้องรู้จักจัดการอารมณ์ตัวเอง (โบราณไหนของแกสอนแบบนี้ครับ)


4. อยู่ด้วยนานๆ แล้วยังมีความสุข นั่นคือสิ่งที่ใช่

สิ่งที่ใช่ คืออะไรก็ตามที่เราอยากตื่นมา เพื่ออยู่กับมันตลอดไป

นั่นอาจหมายถึงเพลง หนังสือ งาน แฟน ของเล่น หมา แมว กระบองเพชร หมวก รองเท้า ฯลฯ

ไม่ใช่แมรี่ก็แฮปปี้ (ไปยุ่งกับหนังเค้าทำไม)

น้าเน็ก

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ผมมีน้องสาวหนึ่งคน (ปัจจุบันก็มีอยู่ ยังไม่ได้หายไปไหน) 30 มิ.ย. 2558 12:29 4 ก.ค. 2558 09:56 ไทยรัฐ