วันศุกร์ที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐLogin
ให้ 'ที่ว่าง' กับ 'ที่รัก'

ให้ 'ที่ว่าง' กับ 'ที่รัก'

โดย ดีเจพี่อ้อย
6 มิ.ย. 2558 05:30 น.
  • Share:

นั่งว่างๆ อยู่หน้าจอ ว่างจริงๆ ค่ะ ไม่มีอะไรในหัวเลยว่าจะเขียนอะไรดี จนกระทั่งมีข้อความนี้ส่งมา ใน twitter djnapa @Greenwave

“แฟนหนู รักหนูมากเกินไป เขากลัวหนูจะทิ้ง บางทีต่อว่าเพื่อนหนูแรงๆเวลาชวนไปไหน บางครั้งหนูเจ็บตัว เพราะความที่เขาห่วงเรามากไป หนูอึดอัดมาก ขออยู่คนเดียว เขาก็ร้องไห้ฟูมฟาย ก้มกราบหนู ร้องไห้ต่อหน้าคนอื่นๆ ถ้าหนูจะไปจากเขาคงเป็นเพราะตัวเขาเอง หนูเริ่มกลัวแฟนตัวเองแล้วค่ะ ความรักที่มันมากเกินไป เราอึดอัด เขาเพิ่งเรียนจบทำงานเก็บตังค์จะขอเราแต่งงาน เขาจริงจังเกินความจริงไปมากทีเดียว”

น่ากลัวจริงๆ น้อง คนแบบนี้ รักมากเป็นเรื่องดี แต่ควรปล่อยให้มีพื้นที่ส่วนตัว อาการที่เขาเป็น อาจล้ำเส้นไปถึงขั้นป่วยเลยด้วยซ้ำ มันดูเกินจริง ยึดมั่นถือมั่น ร้องไห้ก้มลงกราบ จะบ้าหรือ? เอากราบนี้ไปใช้กับคุณพ่อคุณแม่ที่ให้ชีวิต ยังดูสมควรกว่ามาร้องไห้เสียใจกราบเท้าไม่ให้ผู้หญิงเดินจากไป

รักคือการทำให้คนที่เรารักมีความสุข แต่ถ้ารักแล้วทำให้เขาทุกข์ จับมัดแขนมัดขา อบอุ่นเริ่มกลายเป็นอึดอัด ไม่แน่ใจว่านี่คือรักจริงหรือเปล่า ดูเป็นความหลงงมงาย ผู้หญิงอยากได้ผู้ชายเป็นผู้นำ ไม่ใช่คอยแต่ร้องห่มร้องไห้ต่อหน้าคนอื่น จะเอาคนนี้ จะเอาคนนี้ ถ้าไม่ได้ ก็ฟูมฟายไร้สติต่อหน้าใครๆ นี่คือสิ่งที่ผู้ชายซึ่งเป็นผู้นำเขาทำกันหรือ? 

ในบัลลังก์เมฆ บอกไว้ว่า “รักเกินรักมักทำลาย” รักมากๆ ได้ แต่มันอยู่ที่รักยังไง แค่ไหนถึงจะพอดีทั้งคนที่รักและคนที่ถูกรัก คงต้องเปิดใจคุยกันดีๆ อย่างมีสติกันทั้งคู่ สิ่งที่เป็นอยู่ เรารู้สึกยังไง การดูแลรักษาเราให้อยู่ใกล้เขานานๆ ไม่ใช่กราบกรานให้อยู่ แค่ดูแลกันให้มีความสุขไปด้วยกัน รักกันควรมีให้กัน 3 โลก โลกส่วนตัว โลกส่วนเรา และโลกส่วนรวม ไม่ใช่ให้โลกส่วนเราเบียดทั้งโลกส่วนตัว และโลกส่วนรวมที่ควรจะมีเพื่อนๆ และครอบครัวที่สร้างเขาขึ้นมา คนในสังคมอื่นๆอีกมากมาย ไม่ใช่โลกทั้งใบจะอยู่ด้วยกันแค่ 2 คน มันน่าภูมิใจตรงไหนที่เขาเลือกเราเพียงเพราะไม่เคยเจอมนุษย์ใดๆ จะดีแค่ไหนถ้าเขาออกไปเจอใครๆ แต่สุดท้ายเขาก็ยังเลือกเรา รักเขาก็ต้องต้องปล่อยให้เขามีความสุขในทางที่เขาเป็น ถ้าสิ่งนั้นไม่ได้ทำความเดือดร้อนให้กับใคร ให้ต่างคนต่างมีเรื่องสุขใจของตัวเองบ้าง ไม่ใช่ผูกขาเดินไปไหนพร้อมๆ กันอยู่ตลอดเวลา แล้วบอกว่า นี่ล่ะคนรักกัน เราคงไม่ใช่ความสุขแต่เพียงสิ่งเดียวในโลกนี้ของเขาแน่ๆ คุยกันดีๆ ไม่ได้ตำหนิอะไร แค่หาวิธีที่รักของเรามันจะเจริญงอกงามขึ้น ไม่ใช่อึนๆ เซ็งๆ  เบื่อๆ หวงนิดๆ หน่อยๆ ก็ดูน่ารัก หวงเกินไปนัก คล้ายๆ จะดูถูกเรา  ว่าใกล้ใครเขาเมื่อไหร่เป็นต้องนอกใจแฟน เฮ้ย!! อย่าดูถูกกันขนาดนั้น 

เคยเจอค่ะ น้องรักคนหนึ่งเพิ่งจะมีแฟน หลังจากโสดมาหลายปี เจอคนนี้แทบจะสำลักความสุข แต่พักเดียวเริ่มทุกข์ เพราะเขาอยากมีเราอยู่ในสายตาแต่ปัญหาอยู่ที่ว่า ทั้งสองอยู่คนละจังหวัดกัน สิ่งที่ผู้ชายขอให้ทำคือเปิด face time แทบจะตลอดเวลา นอกจากน้องอึดอัด คนรอบตัวก็ชักไม่ไหว ไม่ว่าจะทำอะไรเหมือนต้องเดินอยู่ในฉาก มีกล้องถ่ายตามติดชีวิตเราตลอด เขาบอกว่าทำไปเพราะห่วง กลางคืนโทรศัพท์ไม่ยอมให้วางสาย น้องงานเหนื่อยแทบตาย ถึงขั้นต้องร้องไห้ เพราะคุยโทรศัพท์ไม่ไหวแล้วจริงๆ


อยากรักษาใครให้อยู่ใกล้ๆ เรา แค่ทำให้เขามีความสุข ไม่ใช่บังคับกดดันจนเขาทุกข์ แล้วหลอกตัวเองว่าเรามีความสุขเพราะคุมแฟนได้ คนไม่ใช่ของ เอาไปกองไว้ในตู้ใส่กุญแจ นานแค่ไหนของก็ยังอยู่ ใจคนเราใครจะรู้ อยู่ใกล้ๆ แต่ใจไปคิดถึงคนอื่นแล้วก็มี เราทำได้แค่  ดูแลใจของเขาให้ดี แบ่งปันความสุข แบ่งเบาความทุกข์ ฟังกันบ้างว่าสิ่งที่เราอยากให้ เขาอยากได้หรือเปล่า? ไม่ใช่น้อยอกน้อยใจ  “เขาห่วงแทบตาย แต่เรากลับไม่เข้าใจ” 

เข้าใจส่วนเข้าใจ แต่ยอมรับได้ไหมมันคนละเรื่อง รักเขาห่วงใคร ต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไข ก่อนเจอเราเขาก็อยู่ได้ เขาดูแลตัวเองได้ ตอนนี้มามีเรา เลยทำให้เขามีความสุขมากขึ้น ไม่ใช่ยิ่งเรามีกันและกัน ยิ่งทำให้เขาอยากหันไปโสด เพราะมันสุขและสนุกกว่า เขาถึงใช้คำว่าสละโสดไงคะ เจอคนที่เรารักและรักเรา เลยเลือกเขา เพราะน่ารักมากพอจะทำให้เราสละความสุขซึ่งความโสด

อย่าอยากอยู่ใกล้ จนลืมไปว่า พื้นที่หายใจเป็นเรื่องสำคัญ อย่าอยู่ใกล้จนอึดอัดเกินไป แต่ก็อย่าอยู่ไกลจนไม่เห็นหัวใจของกันและกัน เพลงที่ว่าง ของพอส เป็นอีก 1 เพลงรักที่บอกชัดถึงเรื่องนี้ คนแต่งเพลงนี้ ได้แรงบันดาลใจจากปรัชญาชีวิตของ คาริล ยิบราน ที่บอกว่า 

“จงเติมถ้วยของกันและกัน แต่อย่าดื่มจากถ้วยเดียวกัน
จงให้ขนมปังแก่กัน แต่อย่ากัดกินจากก้อนเดียวกัน
จงร้องและเริงรำด้วยกัน และจงมีความบันเทิง
แต่ขอให้แต่ละคนได้มีโอกาสอยู่โดดเดี่ยว
ดังเช่นสายพิณนั้น ต่างอยู่โดดเดี่ยว
แต่ว่าสั่นสะเทือนด้วยทำนองดนตรีเดียวกัน
จงมอบดวงใจ แต่มิใช่ต่ออีกฝ่ายหนึ่ง...
และจงยืนอยู่ด้วยกัน แต่อย่าใกล้กันนัก
เพราะว่าเสาของวิหารนั้นก็ยืนอยู่ห่างกัน
และต้นโพธิ์ ต้นไทรก็ไม่อาจเติบโตใต้ร่มเงาของกันได้...”

มันใช่ที่สุดค่ะ คนเรารักกันไม่ได้มีชีวิตเดียวกัน เราต่างมีชีวิตของตัวเองที่มีความสุขในการหายใจใกล้ๆ กันเท่านั้นเอง        

คุณอาจสนใจข่าวนี้

คุณอาจสนใจข่าวนี้