วันอังคารที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2562
บริการข่าวไทยรัฐLogin
ขุนนางข้างทำเนียบ

ขุนนางข้างทำเนียบ

  • Share:

แคว้นฉีสมัยชุนชิว นอกจากฉีอ๋อง ผู้ยิ่งใหญ่แล้ว ก็ยังมี เมิ่งฉางจุน คหบดีผู้ร่ำรวยมหาศาล เสียจนฉีอ๋องต้องตั้งเป็นขุนนางใหญ่

(สายธารแห่งปัญหา หงอิ้งหมิง คนสมัยราชวงศ์หมิง เขียน บุญศักดิ์ แสงระวี แปล สำนักพิมพ์ ก.ไก่)

ความยิ่งใหญ่ของท่านเมิ่งนั้น ล้นเหลือจนเลี้ยงดูผู้คน ทั้งมีฝีมือและไร้ฝีมือไว้ในบ้าน มากกว่าสามพันคน

คนเหล่านี้ถูกเลี้ยงดูตามความสามารถ บางคนแค่ออกความเห็นเล็กน้อย ช่วยให้ท่านเมิ่งดีขึ้น บางคนก็ไม่ช่วยอะไรเลย...แต่ก็อยู่กันได้

หนึ่งในจำนวนนั้น...ชื่อเฝิงฮวน เขาแต่งตัวปอนๆ ตอนมาสมัครอยู่ด้วย เมื่อมีคำถาม เขาเก่งทางไหน

เขาบอกว่าไม่เก่งอะไรสักอย่าง

คนที่ได้ยินต่างหัวเราะเยาะ แต่เมิ่งฉางจุน เจอแต่คนคุยโม้โอ้อวด เมื่อเจอคนอย่างเฝิงฮวน ก็พอดูออกว่าเป็นคนเก่งซ่อนคมงำประกาย จึงรับไว้

อยู่ไปๆ นอกจากไม่เคยแสดงความเก่งอะไรออกมาเลย เฝิงฮวน ยังเรียกร้องเงินทอง ขอรถม้าเวลาเดินทาง เมื่อยังไม่ได้ ก็กล่าวโจมตีเสียดสี

คนเหนือคน อย่างเมิ่งฉางจุนรู้เชิง ไม่ตอบโต้ ไม่รังเกียจทั้งยัง “จัดให้”

กิตติศัพท์ความใจใหญ่ ความมีน้ำใจของท่านเมิ่งยิ่งเลื่องระบือไกล... จนถึงขั้น ฉีอ๋อง ระแวงว่าวันหนึ่งข้างหน้า เมิ่งฉางจุนจะแย่งราชบัลลังก์ สั่งปลดเขาออกจากตำแหน่งมีอำนาจ

เมื่อไร้อำนาจ คนสามพันคนที่เขาเลี้ยงดู ก็ค่อยๆตีจากไปทีละคนสองคน

จนเหลือเฝิงฮวนคนเดียว

เวลานี้เอง ที่เฝิงฮวน ได้ใช้ความรู้ ช่วยวางกลอุบายมากมาย...จนทำให้ฉีอ๋องได้รู้ว่า ฐานะของเมิ่งฉางจุน เหมือนเสาหลักค้ำบัลลังก์สำคัญ ขาดท่านเมิ่งไป ฐานะของฉีอ๋อง จะยิ่งทรุดต่ำ

ไม่นาน ฉีอ๋อง ก็รีบคืนตำแหน่งขุนนางใหญ่ให้...ทั้งเพิ่มความนับถือ

ถึงเวลานั้น บรรดาผู้อาศัยสามพันคน ต่างก็ทยอยกันขอกลับมาอยู่ เมิ่งฉางจุน ผู้เคยเล่นบทพี่มีแต่ให้ โกรธมาก

“ข้าเป็นคนชอบคบค้าสมาคม ใครมาหาสู่ก็ไม่เคยปฏิเสธ (เขาปรับทุกข์กับเฝิงฮวน) แต่เมื่อข้าตกอับ คนพวกนี้กลับหนีหน้า ถ้าใครมาให้เห็นหน้า ต่อไปนี้ ข้าจะถ่มน้ำลายรดหน้ามัน จะขับไล่ไสส่งไปให้พ้นๆ”

แต่เฝิงฉวนกลับคิดต่าง เขาเตือนท่านเมิ่งว่า

ธรรมดาผู้สูงศักดิ์ เพื่อนฝูงก็ย่อมมาก คนยากจนเพื่อนฝูงก็ย่อมน้อย นี่เป็นสิ่งแน่นอน

ท่านเคยเห็นผู้คนไปจอแจกันในตลาดยามเช้า นั่นเพราะตลาดมีสินค้าให้พวกเขาซื้อ ยิ่งสินค้าดีก็ยิ่งมีคนเบียดเสียดแย่งกันซื้อ

แต่พอพลบค่ำ ตลาดไม่มีอะไรน่าสนใจแล้ว ใครจะยังมายัดเยียดกันอยู่อีกเล่า

คนไปตลาดฉันใด กับพวกที่มาพึ่งพาอาศัยท่านก็ฉันนั้น

“ท่านไม่ควรลงโทษพวกเขา ควรปฏิบัติต่อพวกเขาให้เหมือนในอดีต...จะเป็นประโยชน์เช่นเดียวกับที่ท่านเคยได้”

เมิ่งฉางจุน ฟังแล้วก็เข้าใจ รับคนพวกนั้นไว้ และเลี้ยงดูเหมือนเดิม เขาจึงรักษาฐานะยิ่งใหญ่ไว้ได้เช่นเดิม

หงอิ้งหมิง เขียนสรุปทิ้งท้ายเรื่องนี้ไว้ ว่า

หิวก็หาที่พึ่ง อิ่มก็ปลีกตัวหนี มั่งมีประจบ ยากจนตีจากคือปกติวิสัยของมนุษย์

ท่านผู้มีบารมีทั้งหลาย มองหน้าคนห้อมล้อมมากมาย ต้องแยกแยะ นั่นขุนนางในทำเนียบ โน่นขุนนางข้างทำเนียบ

ทำความเข้าใจให้ได้ มนุษย์ส่วนใหญ่เป็นอย่างนี้ แต่ที่ทั้งเก่งทั้งดี พึ่งได้ทั้งยามสุขยามทุกข์อย่างเฝิงฮวนนั้น...มีอยู่น้อยคนนัก

เวลาตกอับถูกบริวารตีจาก จะได้ไม่ทุกข์ใจมาก...เหมือนใครผู้เคยยิ่งใหญ่...บางคน.

กิเลน ประลองเชิง

อ่านเพิ่มเติม...

คุณอาจสนใจข่าวนี้

คุณอาจสนใจข่าวนี้