วันจันทร์ที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2562
บริการข่าวไทยรัฐLogin
อะไรเอ่ย … นิรภัยแต่ไม่เซฟ

อะไรเอ่ย … นิรภัยแต่ไม่เซฟ

โดย น้าเน็ก
3 ต.ค. 2557 06:58 น.
  • Share:

มันคงฟังดูประหลาดนิดหน่อย ถ้าพูดว่าผมเคยนั่งนึกเล่นๆ สมมติวันนึงโจรขึ้นบ้าน (กรณีตัวอย่างมึงมงคลมากครับ) มุมไหนในบ้านเราบ้างที่สามารถใช้ซุกหลบกบดาน เอาตัวรอดจากกลุ่มผู้ไม่ประสงค์ดีเหล่านี้ได้ เป็นการคิดโดยตั้งอยู่บนสมมติฐานว่าโลกนี้ไม่มีปืน และเจ้าของบ้านไม่มีสิทธิ์ลุกขึ้นต่อสู้ปกป้องทรัพย์สินตัวเอง กระจอกงอกง่อยด้อยศักยภาพให้ถึงที่สุด … อืม

พบว่ามีหลายแห่งเข้าวินและน่าสนใจทีเดียว เช่น ใต้เตียงนอน ใต้ราวตากผ้ารกๆ ในห้องแต่งตัว ซิงก์เก็บของในห้องครัวก็ไม่เลว ตู้เสื้อผ้าถ้ายังพอมีพื้นที่ว่างเหลือก็เบียดเข้าไป หรือคลาสสิกอิงละครหน่อยก็มุดใต้โต๊ะทำงาน ซอกหลังตู้หนังสือ สังเกตว่าตรงไหนก็ได้ที่เล็ก แคบ พอดีตัวจะให้ความรู้สึกปลอดภัย อย่าเลือกในตุ่ม จำไว้เราหลบโจรอยู่ ไม่ใช่ผีปอบ และอย่าซุกตามพุ่มไม้ใบหญ้า เดี๋ยวรอดจากโจรมาโดนงูกัดตายก็ควายง่าวพอกัน

ลองคิดแบบไม่แคร์ตรรกะดูบ้างสนุกดีครับ คล้ายๆ มโนว่าเล่นซ่อนแอบขณะที่นั่งเฉยๆ ทว่าสุดท้ายก็ยุติความฟุ้งซ่านทั้งปวง เพราะช่างไร้ประโยชน์ สติส่วนที่หลงเหลือช่วยเตือนว่าเอาเวลาไปหาทางรับมืออื่นมั้ยแก แบบใกล้เคียงชีวิตจริงนิดนึง ตื่นหน่อยไรหน่อย เออ กระนั้นก็อย่าเพิ่งด่วนดูแคลนล่ะทุกคน รู้กันใช่ไหมว่าพฤติกรรมหลายสิ่งมันต้องมีการจุดประกายในเบื้องต้นก่อน ซึ่งบางทีเราเองไม่ทันคิดหรอกว่าอีตัวจุดประการนั้นคืออะไร เพราะหนึ่ง อาจจะทำมานานแล้ว จำไม่ได้แล้ว หรือสอง ไม่เคยสังเกตสังกาเลย (จึ๊กปาก)

จากสถานการณ์ดังกล่าว ช่วยจุดประกายให้สำนึกขึ้นมาได้ว่าจริงๆ บ้านเรามีพื้นที่ (น่าจะ) นิรภัยไว้พึ่งพายามฉุกเฉินเยอะมาก เหตุนั้นรึเปล่าไม่รู้ นำมาสู่นิสัยชอบซุกข้าวของไว้ตามซอกหลืบ เพราะเห็นว่ามันปลอดภัย ไกลหูไกลตาผู้ไม่พึงประสงค์ จนต้องพลิกกระเบื้องหลังคาหาในเวลาต่อมา เพราะลืม เก็บเองกูก็ลืมเอง สัด แหล่งเก็บมันมีเยอะไป!

แต่เชื่อสิ นั่นไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดหรอก … คืองี้ โลกมีสิ่งประดิษฐ์ที่เรียกว่าตู้เซฟ แทบทุกบ้านล้วนมีในครอบครอง ด้วยขนาดบวกน้ำหนักราวกับค้อนเทพเจ้าธอร์ตกจากฟากฟ้า เราจึงกล้าฝากความศรัทธาไว้กับมัน หากสุดท้ายอีตู้เซฟนี่ก็ยังวางใจไม่ค่อยได้ด้วยหลายกรณี มันเป็นวัตถุมหัศจรรย์ครับ มีทรัพย์สินอยู่ด้านใน และมีตัวเซ่ออยู่ด้านนอก เซ่อแซะทุกทีที่จะเปิดตู้ รหัสอะไรนะ รหัสอ่ะ ครั้งล่าสุดนี่ใครตั้ง ลืมอีกละ! ถ้าตู้รุ่นเก่าหน่อย ต้องหมุนซ้ายกี่หน หมุนขวากี่ทีเนี่ย เลยไปขีดเดียวแม่งเริ่มแกะใหม่หมด ผิดกับตอนโจรเปิดสิ้นเชิง แป๊บๆ ตู้แหกเป็นสองเสี่ยง ทำไมง่าย (ร้องไห้) 

มิหนำซ้ำ ระยะหลังๆ ตู้เซฟยังกลายเป็นตัวดึงดูดมิจฉาชีพเสียเองอีก เอ๊า ไหวป่ะ … หมุดหมายแรกที่โจรจะถลันไปหาคล้ายมีเรดาร์เรียกกันคือตู้เซฟนั่นแหละ เลยไม่ค่อยมีใครกล้าเอาเพชรนิลจินดานาฬิกาเลี่ยมทองไปเก็บในนั้นแล้ว กลัวโจรรู้ทัน อาศัยหมกตามก้นถังข้าวสาร ตู้กับข้าว ตะกร้าผ้าแทน (ว่าแต่บอกลายแทงออกสื่อทำไม) ที่เหลืออยู่ในตู้จึงมีแค่เอกสารเก่า สำเนาทะเบียนบ้าน โฉนดที่ดินห้าพันไร่ทำนองนี้ โจรระดับงัดตู้เซฟไม่ค่อยสนใจกระดาษกัน

แม่ผมก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่ค่อยเชื่อใจตู้เซฟตัวเองครับ ขนาดว่าพ่อซื้อให้นะ คุณนายดวงเดือนเลือกกระจายความเสี่ยง ซ่อนสมบัติมีค่าทั้งหลายไว้ทั่วทุกแห่งหน ชนิดไม่คิดบอกกล่าวลูกเต้าอีกต่างหาก สืบดีๆ อาจพบแหวนทองใต้ฝ้าเพดาน เจอต่างหูเพชรในกระปุกน้ำตาลก็ได้ ผมไม่เคยรู้ว่าแม่มีไอเดียสร้างสรรค์ในการเก็บของแค่ไหน กระทั่งวันหนึ่งเผลอแยงมือเข้าไปในซอกโซฟารับแขก และเจอสมุดบัญชีธนาคารครบถ้วนทุกยี่ห้อ! สมุดที่ยังไม่หมดเล่มด้วยเออ

นอกจากชอบสลับสับเปลี่ยนกรุสมบัติส่วนตัว แม่ยังถนัดการหยิบของคนอื่นไปช่วยเก็บแบบไม่ถงไม่ถามซักคำ น้องสาวคนเล็กเคยเดินวนรอบบ้าน หงุดหงิดเกือบชั่วโมงเพราะหากุญแจรถไม่เจอ จนแม่ผ่านมาเห็นเข้าเลยบอก อ๋อ … แม่เก็บเองแหละ ว่าแต่เก็บไว้ตรงไหนน้อ ลืมเหมือนกัน (จากนั้นก็หาต่ออีกครึ่งชั่วโมง … - -“ )

และอีเหตุการณ์คล้ายๆ แบบนั้นน่ะครับ มันยังเกิดขึ้นอีกหลายหน (นึกเหรอว่ามีแม่แบบนี้แล้วชีวิตจะสงบสุข) ที่กลียุคไปทั้งบ้าน เรียกว่าเป็นปัญหาของทุกภาคส่วนต้องร่วมรับผิดชอบ ก็น่าจะวันที่แม่โทรมาพูดว่า 

“เน็ก … แม่หาโฉนดที่ดินไม่เจอ”
เราไม่ได้ทำโฉนดที่ดินหายบ่อยๆ ถูกไหมครับ ดังนั้นเราจะไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไง ผมควรเริ่มจากตรงไหนวะ
“แม่หาหมดทั้งบ้านแล้วนะ ในกล่อง บนชั้น ในตู้เซฟก็ไม่มี มันหายไปไหนไม่รู้”

ในตู้เซฟก็ไม่มีเหรอครับ! … ความหวังจะทำให้มันเป็นปัญหาเล็กมลายสิ้น เมื่อรู้ว่าขนาดตู้เซฟที่ใช้เก็บสารพัดกระดาษยังไม่มี มหกรรมพลิกแผ่นดินตามหาโฉนดเกิดขึ้น ณ บัดนาว ไม่สำคัญว่าจะกี่ไร่กี่แปลง ต่อให้เท่าแมวดิ้นตาย ถ้าแม่ว่าหายหมายถึงต้องหาให้เจอ บ้านทุกหลัง ออฟฟิศทุกแห่ง ผู้น่าจะเกี่ยวข้องทุกราย วุ่นวายตีนขวิด เหมือนโฉนดดังกล่าวได้แนบติดกับพินัยกรรมเจ้าคุณปู่ ถ้าหาไม่เจอ มรดกจะมิสามารถแบ่งสันปันส่วน

การรื้อบ้านทั้งหลังเพื่อหาบางอย่างที่เราไม่มีชุดความจำสุดท้ายเกี่ยวกับมันเลยซักนิดเดียว ไม่ใช่เรื่องสนุกแบบตอนเล่นซ่อนหาครับ กูหาจนประสาทเสีย พานโทษผีลักซ่อนละครับ ระดมแรงงานลูกน้องทุกชีวิต ปูพรมรื้อแม่งทุกหลืบรู ปฏิบัติเช่นนั้นอยู่ราวสองเดือน จนเป็นกิจวัตร ภารกิจตามหาโฉนดที่ดินเชียวนะแก ไม่เจอไม่เลิก

กระทั่งวันเวลาผ่านไป พอแน่ใจว่าหายชัวร์ (หมดไฟ ขี้เกียจละก็บอก) จึงคิดแผนขั้นต่อมา … แจ้งความ! ต้องแจ้งความตำรวจ เพื่อเอาเอกสารจากตำรวจไปแสดงกับที่ดิน ขอคัดลอกโฉนดแผ่นใหม่ ซึ่งประเด็นมันอยู่ตรงนี้ … ผมถามแม่ ยืนยันอีกทีว่าสรุปมันหายแน่ใช่ไหม จะแจ้งความแล้วนะ จากนี้จะเป็นเรื่องใหญ่ละนะ คุณนายนิ่งซักพัก เดินกลับหลังหันเข้าบ้าน ตรงไปห้องนอน ราวแปดอึดใจก็โผล่หน้าออกมา หัวเราะแหะๆ และพูดว่า

“ไม่ต้องแจ้งละ … เจอโฉนดละ อยู่ใต้ที่นอน”
อยู่-ใต้-ที่-นอน … กรุณานึกภาพตามว่า นอนทับโฉนดที่ดินตัวเองทุกวัน ตลอดสามร้อยหกสิบห้าวัน
“จำไม่ได้ว่าทำไมเอาไปใส่ไว้ในนั้น แต่โฉนดก็งี้ ไม่ค่อยมีเรื่องต้องใช้เนอะ เก็บลืม สงสัยต้องหยิบมาหาเรื่องใช้บ่อยๆ มั้ง”
ยังจะตลก …. ทำชาวโลกวุ่นวายโกลาหลตั้งแต่ลูกเต้ายันลูกน้อง ขณะที่อีโฉนดนี่นอนเงียบเรียบกริ๊บอยู่ใต้ที่นอน เรียบร้อยปราศจากรอยยับย่น ทีนี้เราเลยยืนเป็นสัขขีพยานให้ครบทั้งสามคนพี่น้อง เพื่อช่วยกันจำว่าแม่กำลังจะเก็บโฉนดที่ดินอีกรอบ ไว้ค่อยลืมใหม่ หาใหม่ประหนึ่งเดจาวูในสองปีให้หลัง (เดี๋ยว! ยังไม่คิดจะเก็บในตู้เซฟอีกเหรอ)

มนุษย์ไม่ค่อยรู้ตัวกันหรอกว่าการใช้ของไม่ถูกประเภทเนี่ยมันสร้างปัญหา … นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

1. อย่าเชื่อสิ่งที่เห็นรอบตัว โซฟา หน้าต่าง ผ้าม่าน กรอบรูป อาจมีบางสิ่งซ่อนอยู่
2. ตู้เซฟใช้ป้องกันได้เฉพาะตัวเอง คนในบ้าน แต่ไม่กันขโมย
3. จะเก็บอะไรไว้ที่ไหน บอกคนรอบข้างบ้าง ยกเว้นต้องการเก็บให้พ้นคนรอบข้าง อันนี้ก็แล้วแต่
4. เดี๋ยวนี้โจรไม่โง่แล้วนะ

ด้วยรักและปรารถนาดี ….

น้าเน็ก

อ่านเพิ่มเติม...

คุณอาจสนใจข่าวนี้

คุณอาจสนใจข่าวนี้