วันศุกร์ที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

แรงงานเขมรกลับบ้าน

โดย ซูม

ข้างๆบ้านผมมีสวนสาธารณะเก่าแก่สวนหนึ่งเป็นสวนที่มีประวัติยาวนานมาเกือบ 50 ปีแล้ว วันไหนว่างๆผมจะเขียนคอลัมน์ซอกแซกบอกกล่าวให้ทราบถึงความเป็นมาสักครั้ง

แต่วันนี้อยากจะเล่าถึงเรื่องราวที่ผมเพิ่งประสบ ซึ่งสอดคล้องกับข่าวใหญ่ข่าวหนึ่งที่เกิดขึ้นในยุค คสช.ของเรานี่เอง

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า เนื่องจากสวนสาธารณะใกล้ๆบ้านผม ซึ่งอยู่ด้านหลัง การเคหะแห่งชาติ ที่ถนนนวมินทร์ บางกะปิ เป็นสวนที่เก่าแก่มากแล้ว ทางราชการที่ดูแลรับผิดชอบอยู่ จึงจัดงบประมาณก้อนหนึ่งมาปรับปรุงขนานใหญ่

จะเป็นราชการส่วนไหน หน่วยงานไหนไม่ทราบได้...ทราบแต่ว่ามีการทุบโน่นทุบนี่รื้อโน่นรื้อนี่ อาทิ เปลี่ยนรั้วใหม่ สร้างสะพานข้ามคลองใหม่ และก่อสร้างเขื่อนปูนรอบๆสระน้ำใหม่ เป็นต้น

ทำมาได้ 5-6 เดือนแล้วครับ มีบริษัทรับเหมาระดมรถขุด รถตัก รถยก มาหลายสิบคัน และคนงานร่วมๆร้อยคน

ปกติแล้วผมจะใช้สวนแห่งนี้เป็นที่เดินออกกำลังและจะไปเดินวันละ 5-6 รอบ (ประมาณ 4-5 กิโลเมตร) วันเว้นวันอยู่เสมอ

เนื่องจากเขายังใช้วิธีสร้างไปแต่ก็ยังเปิดให้ใช้ไป ผมจึงยังไปเดินอยู่เป็น ประจำจนคุ้นเคยกับบรรยากาศระหว่างก่อสร้างอย่างดียิ่ง

เดินผ่านบ้านพักคนงานที่หอบลูกเต้ายั้วเยี้ยมาเลี้ยงดูด้วย จนมีความรู้สึกคุ้นเคยทั้งคนงานที่เป็นพ่อเป็นแม่และเด็กๆที่เป็นลูกๆของคนงาน

คนงานทั้งหมดเป็นเขมรครับ มีแต่หัวหน้างาน เช่น นายช่าง หรือวิศวกรเท่านั้นที่เป็นคนไทย...ผู้ใช้แรงงานทั้งหมด แม้แต่คนขับรถยก รถเครน ก็เป็นคนเขมรทั้งสิ้น

ทุกครั้งที่ผมเดินทอดน่องออกกำลังไปนั้นผมจะนึกขอบคุณแรงงานเขมรหลายสิบคนที่กำลังตากแดดเปรี้ยงปร้าง ขนเหล็ก ขนปูน อยู่ในสวนสาธารณะแห่งนี้อยู่เสมอๆ

ขอบคุณที่เขามาช่วยทำงานหนักแทนคนไทยเรา ซึ่งบัดนี้เราแทบไม่มีคนไทยทำแล้วครับ พวกงานก่อสร้างต่างๆ ไม่ว่าที่สวนนี้หรือในการก่อสร้างอื่นๆ

เมืองไทยเรายังต้องเดินหน้าต่อไป ยังคงต้องสร้างโน่นสร้างนี่ ผลิตโน่นผลิตนี่อยู่ตลอดเวลาและยังต้องการคนแข็งแรงคนอดทนสู้แดดสู้ฝนมาทำงานที่ว่านี้

ด้วยเหตุนี้ แม้ผมจะรู้สึกไม่สบายใจที่เห็นคนเขมรเต็มสวนสาธารณะ ของผมไปหมด จนไม่แน่ว่าจะเกิดปัญหาความมั่นคงใดๆในอนาคตอย่างที่เคยมีผู้แสดงความห่วงใยไว้บ้างหรือไม่

แต่ขณะเดียวกัน ก็รู้สึกขอบคุณที่เขามาช่วยสร้างบ้านสร้างเมือง หรือนัยหนึ่งก็คือมาสร้างสวนสาธารณะแห่งนี้ เพื่อที่จะให้ผมเดินอย่างมีความสุข เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างเสร็จแล้วในวันข้างหน้า

เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นพร้อมๆกันอยู่เสมอระหว่างเดินออกกำลัง

จนกระทั่งเมื่อวันพฤหัสบดีที่แล้วนี่เอง...ผมเดินเข้ามาในสวนแล้วก็ตกใจ เมื่อพบว่าการก่อสร้างหยุดหมด และบ้านพักคนงานก็ปิดหมด

สักครู่หนึ่งค่อยมีแรงงานเขมรออกมานั่งบ้าง 2-3 คน เผอิญเป็นแรงงานที่พอพูดไทยได้ ผมก็เลยถามเขาว่าทำไมเงียบหมดล่ะวันนี้

เขาก็เล่าให้ฟังเป็นภาษาไทยตะกุกตะกัก แต่ฟังรู้เรื่องว่า มีข่าวว่าทหาร (ขอประทานโทษ เขาเชื่อและเล่ากันอย่างนั้นนะครับ) ออกกวาดจับแรงงานเขมร ไม่ว่าเถื่อนหรือไม่เถื่อนโดนหมด

แรงงานเขมรจึงไม่กล้าออกมาทำงาน แม้พวกเราจะมาอย่างถูกต้อง แต่ก็กลัวมาก ขอหยุดดูท่าทีก่อน

ผมก็เลยถึงบางอ้อ และเมื่อกลับเข้าโรงพิมพ์ จึงทราบว่าเหตุการณ์เช่นว่านี้เกิดขึ้นในหลายๆจุดของประเทศไทย และแรงงานเขมรต่างแย่งกันหนีกลับประเทศอย่างชนิดโกลาหลอลหม่านจากข่าวลือต่างๆ

ผมเห็นด้วยว่าเราต้องจัดระเบียบในเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเพราะเราปล่อยปละละเลยจนมีแรงงานเถื่อนเต็มบ้านเต็มเมืองไปหมด แต่ก็ขอให้จัดดีๆ จัดอย่างรวดเร็ว เพื่อให้ทุกสิ่งทุกอย่างลงตัวโดยเร็วเถิด

ก็อย่างที่ผมกราบเรียนนั่นแหละ ประเทศของเรายังจะต้องเดินหน้าต่อไป และยังต้องการคนงานมาช่วยทำงานที่หนักหนาสาหัสต่อไป แทนคนไทยเราที่เดี๋ยวนี้คงไม่พร้อมแล้วที่จะทำงานในลักษณะนี้

แก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้รอดไปก่อนครับ...สำหรับปัญหาระยะยาวค่อยมาคิดกันอีกทีว่าเราจะพัฒนาประเทศต่อไปอย่างไร...ถ้ายังเดินในแนวเดิมลำบากแน่นอนครับ เพราะอีกหน่อยเมื่อชาติอื่นเขาก็ดีขึ้น เจริญขึ้น จะมีใครที่ไหนมาทำงานหนักๆแบบนี้ให้พวกเราล่ะครับ.

“ซูม”

15 มิ.ย. 2557 11:20 ไทยรัฐ