วันจันทร์ที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

มาดูกับมาดาม: คิดถึง…วิทยา

สวัสดีค่ะคุณผู้อ่านทุกท่าน ขอต้อนรับเดือนโปรดของใครหลายคน โดยเฉพาะเหล่ามนุษย์เงินเดือน เพราะเดือนนี้มีช่วงวันหยุดยาวประจำปีที่หลายคนตั้งตาคอยค่ะ และเพื่อต้อนรับเดือนแห่งความสุข มาดามจะขออนุญาตนำเสนอภาพยนตร์ไทยดีๆ สักเรื่องที่มีโอกาสไปชมเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา

ก่อนเข้าไปชม...มีหลายเสียงวิพากษ์วิจารณ์พูดให้ฟังกันอย่างหนาหูถึงเรื่องนี้ หลายคนก็บอกว่าผิดความคาดหมาย แต่เป็นในทางที่ดีนะคะ เพราะส่วนใหญ่จะบอกว่า “ต้องดู” และ “อย่าพลาด”

ใช่แล้วค่ะ...เรื่องที่มาดามจะนำเสนอวันนี้คือ “คิดถึงวิทยา” หนังไทยจากค่ายดัง “GTH” ที่เคยทำให้ “พ่อมากพระโขนง” โด่งดังเป็นที่เลื่องลือจนถึงวันนี้ ขอบอกว่าใครที่ยังไม่เคยหรือไม่คิดจะดู น่าจะต้องเปลี่ยนใจหรือลองพิจารณาเข้าไปดูนะคะ เพราะขนาดคอหนังเทศหลายคนรอบตัวมาดามยังถึงกับอึ้งและบอกว่าควรไปดูเพราะคุ้มค่าตั๋วมาก

มาดสาวพลอยที่ดูแปลกตา ไม่เหมือน "กะรัต" ที่กำลังโด่งดังในตอนนี้เลย

เอาล่ะค่ะ...ก่อนจะอวยจนเกินงาม ที่ว่าดีงามและคุ้มค่าตั๋วมันเพราะอะไร เริ่มที่การแสดงของนักแสดงนำทั้งสองเลยดีกว่า คนแรกที่มาดามประทับใจมากคือ คุณพลอย-เฌอมาลย์ ลองนึกภาพความเป็น “กั้ง” หรือ “กะรัต” สาวไฮโซ รวยและสวยมาก แต่วีนและเหวี่ยงแบบสุดๆ เพราะความหึงหวง “สามีตีตรา” ที่กำลังโด่งดังตอนนี้นะคะ...แล้วลบทิ้งให้หมด เพราะเรื่องนี้สาวพลอยมาในมาดครูสาวสุดเซอร์และหัวอุดมการณ์สุดๆ ชื่อว่า “ครูแอน” แต่เห็นห้าวแบบนั้น ก็มีเสน่ห์มากพอให้ “ครูสอง” (บี้-สุกฤษฎิ์) คิดถึงตลอดเกือบปีที่ไปสอนหนังสือแทนเธอ

"ครูสอง" รับบทโดย บี้-สุกฤษฎิ์... อดีตนักมวยปล้ำที่ผันตัวเองมาเป็นครู

“ครูสอง” ซึ่งนำแสดงโดยซุปตาร์ยอดนิยมอย่าง “บี้-สุกฤษฎิ์” ก็สวมบทบาทครูฝึกหัดได้ดีค่ะ โดยเฉพาะความโก๊ะกังต่างๆ ของคนที่ยังไม่รู้ว่า “จิตวิญญาณความเป็นครู” ต้องใช้อะไรบ้าง บวกกับนักแสดงเด็กๆ ตัวเล็กตัวน้อยที่สร้างสีสันให้แก่เรื่องเป็นอย่างดี ทำให้การรับชมเรื่องนี้เป็นไปอย่างราบรื่นและสนุกสนานไม่แพ้เรื่องอื่นๆ เลยทีเดียว

สภาพห้องเรียน กระดานดำและโต๊ะนักเรียน...ทำให้ย้อนนึกถึงวัยเด็กอย่างช่วยไม่ได้

จะว่าไปเรื่องนี้ถือเป็นของแปลกใหม่สำหรับมาดามค่ะ เพราะโดยส่วนตัวไม่ค่อยเห็นหนังไทยแบบที่เนื้อเรื่องเพื่อสร้าง “แรงบันดาลใจ” ถ้าไม่เป็นหนังรักหวานแหวว แนวๆ ก็เป็นหนังผีแบบสยดสยองไปเลย เรื่องนี้ดูก้ำๆ กึ่งๆ จะว่าเป็นหนังรักก็ไม่เชิง เพราะไม่ได้มีปมหรือเนื้อเรื่องหลักเกี่ยวกับความรักเท่าไหร่ โดยส่วนตัวคิดว่าปมเรื่องความ “คิดถึง” ดูจะเป็นแค่ “สีสัน” ของเรื่องที่ทำให้ผู้ชมคนไทยอยากชมเท่านั้น แต่ที่แน่นกว่าคือเรื่องของการตั้งคำถามของ “ความเป็นครู” ว่าคืออะไรและต้องใช้อะไรบ้างถึงจะถือว่าเป็นครูอย่างแท้จริง

 

โรงเรียนเรือนแพที่ว่าค่ะ เป็นไงคะ...ไกลปืนเที่ยงพอไหม?

หลักฐานก็มีเยอะแยะตั้งแต่ต้นเรื่อง “เพราะดาวสามดวงแท้ๆ ที่ทำให้มาไกลขนาดนี้” เป็นบทพูดของ “ครูแอน” เจ้าของรอยสักรูปดาวสามดวงที่ข้อมือ ที่ทำให้เธอถูกทำโทษจากครูใหญ่ให้ไปสอนเด็กๆ ที่โรงเรียนสาขาเรือนแพ...สาขาที่ไกลปืนเที่ยง ห่างไกลความเจริญแบบสุดๆ ทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกและอุปกรณ์อุปโภคบริโภคก็ดูจะขาดแคลนจนเหมือนอาศัยอยู่นอกโลก แต่สัญชาตญาณความเป็นครูก็ผลักให้เธอเดินหน้าและปรับตัวจนสามารถสอนที่นั่นได้อย่างราบรื่น แม้จะต้องฝ่าด่านอรหันต์อย่าง “ความเหงา” ที่บั่นทอนความคิดและความตั้งใจของเธอลงทุกวัน

ใครว่าความเหงาไม่ใช่เรื่องใหญ่?!?

และเพราะความเหงานี่เองคือที่มาของ “สมุดบันทึก” เจ้าปัญหา ครูแอนระบายทุกอย่างบนนี้จริงๆ จนกระทั่งวันหนึ่ง “ครูคนใหม่” มาพบเข้าโดยบังเอิญ...ครูคนใหม่ที่ว่าก็คือ “ครูสอง” ที่ถูกเนรเทศมาที่นี่เพราะไม่มีตำแหน่งว่างในโรงเรียน แถมเขายังต้องพิสูจน์ตัวเองว่าจะสามารถเป็น “ครู” ได้จริงๆ หรือว่าทำเพราะไม่มีอย่างอื่นให้ทำ

สมุดบันทึกเจ้าปัญหา...ขนาดแอบซ่อนอยู่เหนือกระดานดำยังมีคนหาเจอ

สารภาพตามตรงว่าดูจากเรื่องแล้วคิดถึงครูสมัยวัยละอ่อนมากๆ ค่ะ หากไม่มีครูในวันนั้น เราคงไม่มีตัวตนในวันนี้ รวมถึงวิชาความรู้และทัศนคติต่อเรื่องต่างๆ รอบตัวที่ครูหลายท่านให้มา จนหล่อหลอมให้เราเป็นคนแบบนี้ จะว่าไปหนังเรื่องนี้ก็มีกลิ่นของ “retro” หรือกระแสย้อนอดีตที่ทำให้เรายิ้มได้เมื่อนึกถึงวันวานไม่น้อย อย่างน้อยๆ ก็ได้ “คิดถึง” ความรู้สึกตอนไม่เข้าใจบทเรียนหรือสมการเลขต่างๆ แค่ “คิดถึง” ก็มึนแล้วค่ะ

สุดท้ายของความประทับใจ ได้แก่ “ชื่อเรื่อง” ตอนแรกคิดว่าคงมีตัวละครชื่อ “วิทยา” แน่เลยต้องมีคนคิดถึง แต่เปล่าเลยค่ะ แท้ที่จริงกลับเป็นเรื่องราวความ “คิดถึง” ของตัวละครเอกสองตัว และที่ใช้คำว่า “วิทยา” นอกจากจะล้อกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโรงเรียน ตัวละครเอกที่เป็นครูทั้งสองคน ซึ่งต้องสวมบทบาทสอนนักเรียนจริงๆ แล้ว ทั้งสองยังต้องรับบทเป็น “นักเรียน” ที่ต้องทรมานและสัมผัสกับความ “คิดถึง” ใครบางคนที่ไม่เคยเห็นหน้ากันอีกด้วย

หากคุณผู้อ่านอยากรู้ว่าโรงเรียนแห่งความ “คิดถึง” เป็นอย่างไร ก็ลองไปดูกันได้ รับรองว่าเบาสมอง ไม่ต้องน้ำตาไหลพรากออกจากโรงแน่ๆ ค่ะ

ตัวอย่างภาพยนตร์ "คิดถึงวิทยา" (2014) 

จนกว่าจะพบกันใหม่สัปดาห์หน้า

มาดามอองทัวร์
Twitter: @MadamAutuer

ความ "คิดถึง" ฆ่าคนไม่ได้ แถมมีโรงเรียนด้วย...รู้ยัง? 2 เม.ย. 2557 17:24 ไทยรัฐ