วันจันทร์ที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

ไม่เห็นหน้า... แต่ว่ารักกัน

เธอเคยได้เห็นหรือเปล่าว่าความรักเป็นเช่น­ไร ฉันไม่เห็นหรอก แต่ฉันก็รู้สึก
รู้ไหมว่าความคิดถึง มันหน้าตาเป็นเช่นไร ฉันไม่รู้หรอก แต่ฉันก็รู้สึก ….

กำลัง หลงรักเพลงนี้ค่ะ เปิดฟังแล้วฟังอีก 25 hours ทำเพลงนี้ประกอบหนังเรื่อง คิดถึงวิทยา หนังอบอุ่นเรื่องล่าสุดของ GTH หนังที่ตั้งคำถามไว้ให้ทุกคนไปหาคำตอบเอาว่า คนเราไม่เห็นหน้ากัน จะรักกันได้ไหม ในเรื่อง เล่าชีวิตของครู 2คน ที่อุทิศตัวและหัวใจมาสอนลูกศิษย์ไกลถึงโรงเรียนกลางน้ำซึ่งไม่มีไฟฟ้า น้ำปะปา สัญญาณโทรศัพท์ แค่ทั้งสองคน มาทำหน้าที่คนละเวลา ไม่เคยเจอหน้าเจอตา สื่อสารความคิดกันผ่านไดอารี่ แล้วในที่สุด การก้าวข้ามความดึงดูดของหน้าตา ไปสู่การเรียนรู้ใจผ่านตัวหนังสือมากมาย ที่ถ่ายทอดออกมาในวันที่เหงาจับใจ ทำให้คน2คนรักกันได้ไหม ลองไปติดตามดูค่ะ

หนัง อบอุ่นกลมกล่อม จนไม่รู้จะเล่ายังไงถูก นอกจากอยากให้หลายคนไปดู ชีวิตของคนที่เป็นครู ไม่ได้หาดูง่ายๆในหนังไทยทั่วๆไป จุดอ่อนของระบบการศึกษาไทยเล่าสอดแทรกอยู่ในบางฉากบางตอน ทำเอาสะท้อนหัวใจ เรียนเก่งคือคนจำเก่ง แต่ไม่ได้เข้าใจ พอตอนเอาไปใช้ เราก็ใช้อย่างคนที่จำมา ไม่ได้เอาไปใช้อย่างคนที่เข้าใจ เราเลยเห็นคนเรียนเก่งมากมาย ตกม้าตายเมื่อเจอสถานการณ์จริง

ได้แรงบันดาลใจจากหนังเรื่องนี้ เลยเอา มาทำเป็นตอนหนึ่งใน Club Friday ตั้งชื่อตอนเอาไว้ว่า “เป็นไปได้ไหม ไม่เคยเห็นหน้าแต่ว่ารักกัน ” แรกๆแอบกลัวว่าจะมีผู้คนซะแค่ไหนเชียวที่จะมีประสบการณ์ตรงโทรมาแชร์ ประสบการณ์กัน แต่ผิดคาดค่ะ ทั้งสายโทรศัพท์ sms ข้อความใน fanpage เยอะแยะมากมาย ที่เล่าสู่กันฟังว่า ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นแบบไม่เห็นหน้ากลายเป็นเรื่องธรรมดาของคนยุคนี้ บ้างคุยกันเป็นสิบๆปี หน้าตายังไงไม่สนใจ เราใช้ความรู้สึกสัมผัสวิธีคิดของกันและกันจนติดใจ ถึงขั้นแต่งงานกันไปก็เยอะ และแน่นอนค่ะ โลกนี้ไม่ได้มีด้านเดียว ความสัมพันธ์แบบไม่เปิดเผยหน้าตา กลายเป็นที่มาของมือที่ 3 ในครอบครัว ไม่เห็นตัว เลยปลอดภัย มีแฟนที่อยู่ในโลกความเป็นจริง แต่ก็ไม่ทิ้งอีกคนที่อยู่ในโลกออนไลน์ อย่างน้องผู้หญิงคนหนึ่งที่โทรมาเล่า..


น้องมีสามีแล้วค่ะ ดันไปเจอกับผู้ชายอีกคนที่อายุน้อยกว่าในเกมส์ออนไลน์ เล่นไปเล่นมาเลยมาคุยกันต่อใน MSN คุยกันอยู่หลายปี จนในที่สุดมีเรื่องระหองระแหงกับสามีจนต้องเลิกกัน ก็มีน้องผู้ชายคนนี้เป็นที่ปรึกษาพักพิงหัวใจทางตัวอักษร นานๆไป เริ่มอยากเห็นหน้า แต่ก็ไม่เคยได้มาเจอกัน เพราะอยู่คนละจังหวัด ใช้ส่งรูปให้กันและกันดู พอเห็นภาพนิ่ง ชักอยากเห็นภาพเคลื่อนไหว เลยใช้การเปิดจอ เปิดให้เห็นว่าต่างฝ่ายต่างใช้ชีวิตอยู่กันยังไง เช้าก็ปลุกกัน ต่างคนต่างไปทำงาน กลับมาก็เปิดจอรอดูเธอ เหมือนเลี้ยงปลา เปิดทิ้งไว้ทั้งคืน น้องผู้หญิงใช้คำว่าผูกพันมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นมี สรรพนามเรียกกันและกันว่าตากับยาย ยายบอกว่าไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนที่ดูแลเธอมากขนาดนี้ ยิ่งตอนที่เธอไม่สบาย คุณตาจะเปิดจอรอดูเธอทั้งคืน เมื่อไหร่เห็นเธอไอ ก็จะบอกให้เธอไปกินยา ห่มผ้าหนาๆ นี่เรากำลังอยู่ในบ้านเอเอฟกันหรือเปล่า

ในที่สุด ผู้ชายก็ไปมีแฟนและแต่งงานกับคนอื่นอยู่ดีค่ะ มีแต่เราที่ขังตัวขังใจเอาไว้แต่ในจอ คุณตาไปหาคนอื่นปล่อยคุณยายค้างเติ่งอยู่ในโลกกึ่งจริงกึ่งจินตนาการ และบอกกับตัวเองไปวันๆว่ายังไงก็จะรอ

หน้าจอ ยังไงก็ไม่เหมือนหน้าจริง ต่อให้เราเริ่มต้นจากการไม่เห็นหน้า แต่ใช่ว่าต้องอยู่กับชีวิตที่ปิดตา แต่เปิดใจใช้จินตนาการของตัวเองเรื่อยไป ชีวิตคนจริงๆ มีทั้งสิ่งที่น่ารัก และน่าขยักแขยงกันทุกคน ไม่ใช่เฉพาะเขา แต่รวมทั้งเรา การได้เรียนรู้กันในโลกความเป็นจริง จะบอกว่าเรารักกันในสิ่งที่ดี และยอมรับในสิ่งที่เป็นข้อเสียได้จริงไหม อะไรที่อยู่ไกลๆ มองยังไงก็สวย แต่จะรู้ว่าห่วยหรือไม่ห่วย ก็ต้องมาดูใกล้ๆอยู่ดี

มีน้องอีกคน ที่เริ่มต้นความสัมพันธ์จากคนไม่เห็นหน้ากัน แล้วมาถึงวันที่เจอหน้ากันจริงๆ ลุ้นไปพร้อมๆกันค่ะ

“สวัสดีค่ะพี่อ้อยพี่ฉอด เพิ่งได้ติดตามฟัง Club Friday มาไม่นานนี้เอง ชอบมาก ตอนนี้ก็เลยกลายเป็นติด ฟังที่พี่เล่าเกี่ยวกับหนังเรื่องคิดถึงวิทยา ทำให้คิดถึงเพื่อนคนหนึ่งขึ้นมาทันที รู้จักกันทาง MSN นานมากแล้วตั้งแต่สมัยปีหนึ่ง จนตอนนี้เรียนจบทำงาน อายุจะเข้าเลขสามแล้วค่ะ เพื่อนคนนี้รู้จักกัน เพราะวันหนึ่งเข้าไปใช้บริการห้องคอมฯของมหาวิทยาลัย พอหมดชั่วโมงก็ออกมาแต่ลืม Sign out เพื่อนคนนั้นก็มาเล่นต่อและแอดเมล์มาคุย จากนั้นก็คุยกันเรื่อยๆมา เคยเกือบจะเจอกันหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยได้เจอกันจริงๆซะที อาจจะเพราะตัวเองเป็นคนขี้อายด้วย ไม่ค่อยมั่นใจและคุยไม่เก่ง แต่เวลาคุยผ่านเอ็มหรือโทรศัพท์ก็จะคุยได้เยอะมาก ตอนนี้เวลาผ่านมาแล้ว 10 ปีค่ะ ได้ฟังรายการนี้และด้วยกระแสหนังเรื่องนี้ด้วย ก็เลยคุยกันว่ามาเจอกันเถอะ ไปดูหนังเรื่องนี้กัน เพราะถ้าไม่เจอกันซะที ก็รู้สึกเหมือนมันยังมีอะไรค้างคาใจอยู่ นัดไปดูหนังกันเย็นนี้ค่ะ แอบตื่นเต้นอยู่เหมือนกัน ปล.สถานะของแต่ละคนตอนนี้ต่างคนก็มีแฟนแล้วค่ะ แต่เราเจอกันวันนี้ในฐานะเพื่อน พี่ๆเอาใจช่วยด้วยนะคะ”
ผ่านไป2-3 วัน น้องส่งข้อความกลับมาบอก

“ ไปเจอเพื่อนมาแล้วค่ะ ตัวจริงใจดีมากๆ ไม่มีเขินอะไรเลย อาจจะเพราะเราคุยกันมานาน ยังแซวๆกันเลยว่า เราน่าจะมาเจอกันให้เร็วกว่านี้เนอะ แต่รู้สึกดีใจนะคะเพราะเหมือนได้เพื่อนแท้มาอีกคนมิตรภาพของคำว่าเพื่อนที่ จะไม่มีวันเปลี่ยนไป”

อ่านแล้วชื่นใจดี ถ้าจะให้ดีกว่านี้ เล่าให้แฟนฟังด้วยนะคะ บางทีความสัมพันธ์แบบนี้ยากต่อความเข้าใจ ว่ามีฉันแล้วทำไมยังต้องมีใครที่เธอนั่งเฝ้าหน้าจอเพื่อรอเจอทุกวัน พี่แค่กันๆเอาไว้ก่อน

“ที่มา” ไม่ว่าจะเป็นยังไง แต่ “ที่ไป” สำคัญที่สุด หน้าตาไม่ได้สำคัญ เท่าเรารู้สึกเหมือนกันหรือเปล่า เพราะหน้าจอ มีปุ่มไม่กี่ปุ่มที่กดไปเพื่อบอกว่าเรารู้สึกยังไง แต่ในใจของคนมันมีระบบประมวลผลที่ซับซ้อนกว่านั้นมาก เริ่มต้นอาจไม่เห็นหน้า แต่ประสาทสัมผัสทั้ง 5 เราต้องใช้ ถ้าคิดว่า ในอนาคตอันใกล้หรือไกลเราจะใช้ชีวิตไปด้วยกัน

 

 

 

ดีเจพี่อ้อย

 

ดีเจพี่อ้อย

เธอเคยได้เห็นหรือเปล่าว่าความรักเป็นเช่น­ไร ฉันไม่เห็นหรอก แต่ฉันก็รู้สึก รู้ไหมว่าความคิดถึง มันหน้าตาเป็นเช่นไร ฉันไม่รู้หรอก แต่ฉันก็รู้สึก …. 28 มี.ค. 2557 23:50 29 มี.ค. 2557 06:43 ไทยรัฐ