วันพฤหัสบดีที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐLogin
เศรษฐศาสตร์กลางทะเลลึก

เศรษฐศาสตร์กลางทะเลลึก

  • Share:

ตอนสายๆ วันที่ 27 มี.ค.  1 วันก่อนงานสัปดาห์หนังสือที่ศูนย์สิริกิติ์ ทีวีบลูสกาย กำลังถ่ายทอดสด กำนันสุเทพเดินขบวนชักชวน คนแถวๆเอกมัย ชุมนุมใหญ่ไล่รัฐบาล...วันที่ 29 มี.ค.

ชุมนุมกำนัน เริ่มแต่ต้นหนาว เดือน พ.ย.ปีที่แล้ว ถึงต้นฤดูร้อนปีนี้...สี่-ห้าเดือนแล้ว...เสียงบ่นเริ่มหนาหู ธุรกิจการค้าที่เริ่มฝืดเคือง ทำท่าจะติดขัด

คุณจรัญ หอมเทียนทอง ผู้นำจัดงานหนังสือ สารภาพงานปีนี้คงไม่คึกคัก เพราะปัจจัยการเมือง แต่ผมก็ยังเชื่อว่า คนยังต้องซื้อหนังสือ เพราะหนังสือ เป็นอาหารชั้นดีของสมอง

คนไม่อ่านหนังสือ คือคนโง่ การเมืองป้อน...ดีชั่วของใครก็ซึมซับรับไว้ จะจูงไปทางไหน ก็ตามเขาไปทางนั้น

ระเบิดการเมือง ที่ยังมีตลอดเวลา ผมไม่กลัวเท่ากับ ระเบิดแห่งความเกลียดชัง...ที่สั่งสมบ่มเพาะอัดแน่นไว้ในใจคนสองฝ่าย...ถึงเวลาระเบิด ความเสียหายจะมากกว่าหลายเท่า

ในความสองจิตสองใจ เริ่มไม่รู้ใครดีใครชั่ว ผมพยายามอ่านหนังสือ สองสามสัปดาห์มานี่ แต่เนื่องจากบังเอิญเป็นช่วงเวลา “เทวดาจร” มีคนส่งมามากมาย หลายเล่มยังไม่ได้เปิดอ่าน

น้องๆจากสำนักพิมพ์มติชน เลือกหนังสือมาให้ถุงใหญ่ หลายเล่มถูกจริต...ประวัติศาสตร์ไทยร่วมสมัย...ชื่อยี่ห้อ คริส เบเคอร์ และผาสุก พงษ์ไพจิตร ไม่อ่านคงไม่ได้ สิ่งที่ข้าพเจ้าพบเห็น ม.จ.พูนพิศมัย เคยอ่านแล้ว ก็ต้องอ่านอีก

อีกเล่ม “เล่าให้ลูกฟัง” ชีวิตข้าราชการมหาดไทย ยุคใกล้อวสานสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ของพระยาสัจจาภิรมย์ อุดมราชภักดี (สรวง ศรีเพ็ญ)

ทุกเล่มที่กล่าวมา เป็นวิชาการ เล่มสุดท้าย ปกแข็งหนาและใหญ่ เรื่องสั้นนอกเหมืองแร่...รวมเรื่องสั้นสมบูรณ์ที่สุด ในรอบ60ปี ของ อาจินต์ ปัญจพรรค์

เรื่องสั้นเรื่องแรกในเล่ม พี่อาจินต์ เขียนไว้ตั้งแต่ปี 2494 ชื่อ เศรษฐศาสตร์กลางทะเลลึก

เรือใหญ่กำลังอับปางกลางทะเล กะลาสีเรือร่างกำยำ คว้าขนม-ปังสองแถว น้ำจืดค่อนกระติก กระโดดลงเรือโบ๊ตลำเล็ก

เมื่อเรือลอยนิ่งในน้ำ ที่มุมหัวเรือ เขาพบชายขาวผอม มหาเศรษฐี...อีกคน

ทิศทางลมกำลังพัดเรือเข้าหาฝั่ง ขนมปังสองแถว...หารด้วยสองชีวิต เกมพนันเดิมพันด้วยชีวิต เริ่มต้น

เกมพนัน นัดแรก เศรษฐียอมแลกขนมปังหนึ่งแถว...จากกะลาสี กับเงินหมื่นในกระเป๋า นาฬิกาเรือนทองคำ แหวนเพชร เสื้อผ้ากระทั่งผ้าคลุมหัว...ทั้งหมดที่มี

แลกกับท้องหิว เกมนี้ เศรษฐียอมหมดตัว

เวลาผ่านไป...ไม่มีใครรู้ เมื่อไหร่เรือจะถึงฝั่ง...กลาสีกินขนมปังหมด เกมพนันครั้งสองเริ่มใหม่...เศรษฐีเผยไต๋แอบแทะขนมปังประทังหิวไปนิดเดียว เหลือเนื้อขนมปังไว้อีกหลายมื้อ

เศรษฐีหวังชัยชนะเพื่อความสะใจ ขอให้ขนมปัง...คำเดียวแลกกับทรัพย์สินเงินทอง ที่แลกไปครั้งแรก กะลาสีแค้นใจ...ไม่ยอมให้ เขานอนกอดทรัพย์สินเงินทอง...ตาย

เมื่อเรือเกยฝั่ง หนังสือพิมพ์ลงข่าว...พบสองศพ ศพแรกเข้าใจว่าเป็นเศรษฐี เพราะมีเงินมากในกระเป๋า ข้อมือนาฬิกาเรือนทอง ข้อนิ้วสวมแหวนเพชรเม็ดใหญ่

อีกศพ ขาวผอม...ตายโดยไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่...เข้าใจว่าเป็น คนรับใช้ในเรือ

ผมเล่าเรื่องย่อ...อยากให้ไปอ่านเรื่องยาว ฝีมือเขียนเรื่องสั้นของ พี่จินต์ นั้น ลึกซึ้ง งดงาม ซ่อนสาระบาดใจ...ยากที่จะหานักเขียนเรื่องสั้น คนใดมาเทียบเทียม

อ่าน เศรษฐศาสตร์กลางทะเลลึก เรื่องเดียว...คุ้มค่าหนังสือทั้งเล่ม

ถ้าเศรษฐีได้อ่าน ก็จะพบสัจธรรมความจริง ไม่ว่ายากดีมีจน...ไม่ว่าจะเล่นเกมพนันอะไร ไปถึงเกมพนันทางการเมือง...แต่สุดท้ายก็ต้อง...ตายทุกคน

ยอมลำบาก ยอมทนหิว ทิฐิมานะเอาแพ้เอาชนะกันจนตาย...ทำไม ...ในเมื่อมีทางเลือก สงบเย็นสบาย มีน้ำให้ดื่ม มีอาหารให้กิน ไว้พอแบ่งปันกันทุกคน.

กิเลน ประลองเชิง

คุณอาจสนใจข่าวนี้

คุณอาจสนใจข่าวนี้