วันจันทร์ที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

ปิดตำนานยักษ์ใหญ่ บางกอกรายสัปดาห์

โดย ซูม

ใจหายวาบไปหลายนาทีเลยทีเดียว จากข่าวในเว็บไซต์หลายๆเว็บที่ระบุว่า นิตยสาร “บางกอกรายสัปดาห์” ยักษ์ใหญ่ของนิตยสารบันเทิงเริงรมย์ที่อยู่คู่นักอ่านเมืองไทยมานานช้า กำลังจะปิดตัวเองในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้

31 มีนาคมที่จะถึงจะวางแผงเป็นฉบับสุดท้าย  ซึ่งจะเป็นฉบับที่ 2917

ด้วยสมมติฐานที่ว่า นิตยสารฉบับนี้เป็นรายสัปดาห์ ฉบับที่ 2917 จึงน่าจะหมายถึง 2,917 สัปดาห์ ซึ่งเท่ากับ 729 เดือนเศษๆนิดหน่อย หรือประมาณ 60 ปี กับเศษนิดหน่อยเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม จากบันทึกเท่าที่สืบค้นได้ในประวัติของคุณ วิชิต โรจนประภา ผู้ก่อตั้งนิตยสารฉบับนี้ ร่วมกับ ศรี ชัยพฤกษ์ หรือเจ้าของนามปากกา “อรชร” พบว่า นิตยสารบางกอกรายสัปดาห์ฉบับแรกวางแผงเมื่อ 20 มิถุนายน 2501 หรือประมาณ 56 ปี เมื่อนับถึงปัจจุบัน

แต่ก็เป็นไปได้ที่อาจจะมีการนับฉบับย้อนหลัง เพราะคุณ วิชิต โรจนประภา  เคยมีความพยายามที่จะออกนิตยสารรายสัปดาห์ประเภทเริงรมย์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ.2493 แต่ออกได้ไม่กี่ฉบับก็เลิกไป

ผมจำไม่ได้แล้วว่าผมเริ่มอ่านนิตยสารฉบับนี้เมื่อไร แต่จำได้แม่นยำว่าเรื่องแรกที่ผมอ่านและติดงอมแงมก็คือ “ร้อยป่า” โดย อรชร และพันธุ์บางกอก

นวนิยายสะท้อนชีวิตจริงของ เสือ กลิ่นศักดิ์ ข้าราชการหนุ่มแห่งกรมป่าไม้ (ยุคโน้น) ที่อุทิศชีวิตเพื่อการพิทักษ์ป่าอย่างสุดตัว สุดหัวใจ

เสือ กลิ่นศักดิ์ กลายเป็นวีรบุรุษในดวงใจของนักเรียน นักศึกษาที่เป็นนักอ่านในยุคโน้น และมักจะนำมาเป็นหัวข้อสนทนาในระหว่างพักรับประทานอาหารกลางวัน ในยุคที่นิตยสารบางกอกตีพิมพ์เรื่องนี้อยู่เสมอๆ

จากเด็กวัดเข้าสู่โรงเรียนป่าไม้ที่แม่โจ้  แล้วก็มาเป็นพนักงานของกรมป่าไม้ พระเอก “เสือ กลิ่นศักดิ์” ได้ยืนหยัดต่อสู้กับเจ้าพ่อตัดไม้ทำลายป่าอย่างไม่หวาดเกรงอิทธิพล

นอกจากนวนิยายเรื่องร้อยป่าแล้ว ผมยังติดตามอ่านเรื่องบู๊ๆอีก 2-3 เรื่องจากปลายปากกาของ “อรชร” จากนั้นก็ห่างๆไป

แต่กระนั้นก็ยังติดตามข่าวคราวของนิตยสารฉบับนี้อยู่เสมอ เพราะครั้งหนึ่งเคยมีข่าวว่าคุณ วิชิต โรจนประภา จะหันมาทำหนังสือพิมพ์รายวันในช่วงเวลาหลัง พ.ศ.2516 หมาดๆ

มีการวิเคราะห์กันในยุคโน้นว่า ถ้าบางกอกรายสัปดาห์ลงมาจัดทำรายวันจะเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวมาก เพราะความเป็นหมายเลข 1 ของรายสัปดาห์ ได้รับความเกรงอกเกรงใจอย่างมากจากเอเย่นต์และสายส่งหนังสือพิมพ์ทั่วประเทศ

ส่งผลให้พวกเราในกองบรรณาธิการไทยรัฐจับเข่าคุยกันอยู่หลายวันว่า จะเตรียมตัวรับมืออย่างไรดี หากจะมีหนังสือพิมพ์รายวันจากค่ายที่น่าเกรงขามเกิดขึ้นอีก 1 ฉบับ

อย่างไรก็ตาม ข่าวลือที่ว่านี้ก็ค่อยๆหายไป และนิตยสารบางกอกรายสัปดาห์ก็ยังคงเดินหน้าในเส้นทางเดิมที่ถนัดต่อไป

โดยส่วนตัวแม้ผมจะไม่ได้อ่านนิตยสารบางกอกรายสัปดาห์อีกเลย ในช่วงหลังๆ  แต่ก็มีความจำเป็นที่จะต้องผ่านถนนศรีอยุธยาอยู่เสมอ เพราะเป็นเส้นทางที่ผมใช้เดินทางเข้าโรงพิมพ์ไทยรัฐจากสภาพัฒน์ในช่วงเวลาเย็นๆเกือบทุกวัน ในช่วง พ.ศ.2520 เศษๆ

จึงต้องผ่านโรงพิมพ์ หรือสำนักงานใหญ่ของ บางกอกราย-สัปดาห์ จนรู้สึกคุ้นเคยอย่างยิ่ง

แม้ทุกวันนี้เส้นทางเข้าโรงพิมพ์ไทยรัฐของผมจะเปลี่ยนไป มิได้ผ่านถนนศรีอยุธยาเหมือนก่อน

แต่ผมก็ยังเข้าใจและมีความเชื่อเช่นเดิมว่า โรงพิมพ์ของนิตยสารบางกอกยังอยู่ที่ถนนศรีอยุธยา และคิดว่านิตยสารฉบับนี้ยังคงเป็นหมายเลข 1 ของนิตยสารเริงรมย์รายสัปดาห์ของประเทศไทย

จึงรู้สึกใจหายอยู่พักใหญ่เมื่อทราบข่าวจากสื่อสังคมออนไลน์ว่า นิตยสารบางกอกจะอำลาแผงหนังสือภายในสิ้นเดือนนี้

แม้จะตระหนักดีถึงการเกิดขึ้นและการดับไปอันเป็นสัจธรรมของโลก ดังที่พระพุทธองค์ทรงสอนไว้ แต่ผมก็อดเสียดายมิได้ที่นิตยสาร “บางกอกรายสัปดาห์” ที่ผมถือว่าเป็นเพื่อนเก่าและครูเก่าของผมคนหนึ่งกำลังจะจากไป

ผมคงไม่สามารถเขียนอะไรได้มากกว่านี้อีกแล้วครับ   นอกจากจะขอฝากความรักความอาลัยไว้ ณ ที่นี้อีกครั้งหนึ่ง...จากใจจริงของคนที่ชอบอ่านและรักหนังสือเหนือสิ่งอื่นใด.

“ซูม”

10 มี.ค. 2557 11:37 ไทยรัฐ