วันพุธที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

มาเลเซีย

“หน้าต่างโลก” วันนี้ ขอเล่าการไปเยือนเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ชิดติดกันก็คือมาเลเซีย หลังที่ได้อบรมคอร์สภาษา “บาฮาเซอร์ มลายู” สั้นๆที่จัดโดยชมรมสื่อน้องใหม่ “ชมรมนักข่าวอาเซียน” (เอเจซี) แล้วดันเกิดสอบเก่งได้แต้มเยอะกว่าเพื่อนเลยได้ตั๋วไปดูงาน (เหอะๆ)

เมื่อไปถึงกรุงกัวลาลัมเปอร์ (เคแอล) เมืองหลวงของมาเลเซียก็ได้สัมผัสและรับรู้คำว่าพหุสังคมชัดเจนขึ้น คนหลายเชื้อชาติ (มาเลย์ จีน อินเดียและชนชาติอื่นๆ) อยู่ร่วมกันเป็นปกติ อย่างเช่นที่กองบรรณาธิการเว็บไซต์ข่าว “มาเลเซียกินี” หรือ “มาเลเซีย ทูเดย์” (ที่ได้ไปดูงาน) มีทั้งจีน มาเลย์ อินเดีย นั่งทำงานหรือกินข้าวด้วยกัน พูดคุยหยอกล้อหัวเราะสบายๆ (แม้สังคมโดยทั่วไปลึกๆแล้วจะมีฮึดฮัดๆ เริ่มไม่พอใจ (ดังๆ) กับการที่ภาครัฐอุ้มชูแต่คนมาเลย์มากขึ้นเรื่อยๆแต่เป็นกระแสขุ่นเคืองมุ่งตรงไปที่รัฐบาลเท่านั้น)

แต่ที่คนในพหุสังคมได้เปรียบก็คือเรื่องภาษา โดยที่มาเลเซีย คนแต่ละเชื้อชาตินอกจากพูดภาษาตัวเองได้แล้วยังสื่อสารภาษามลายูได้ด้วยนอกเหนือจากภาษาอังกฤษที่พูดคุยเป็นปกติอยู่แล้ว

แม้อยู่ติดกันแต่ที่โน่น!ตั้งเวลาเร็วกว่าไทย 1ชม. การเดินทางก็ถือว่าสะดวกมีทั้งระบบรางและถนน ถ้าเป็นอันหลังก็ติดขัดหน่อย ถ้าใช้รถไฟฟ้า “LRT” (เริ่มต้นสถานีละประมาณ 10 บาท) มีไปถึงจุดสำคัญๆได้เลยรวมทั้งแหล่งท่องเที่ยวดังอย่างตึกแฝด “เปโตรนาส”

สภาพบ้านเมืองทั่วไปก็ไม่ต่างกับบ้านเรานัก แต่ข้าวของแพงกว่าเมืองไทยเท่าตัว มีของกินบางอย่างเหมือนกันที่ราคาไม่ต่างกันมาก แต่ตอนซื้อของกิน (บางร้าน)ทำใจไว้บ้างก็ดี เพราะราคาที่ติดป้ายกับตอนเก็บตังค์ คนละเรื่อง! พนักงานจะบอกตอนหลังว่ามีบวกภาษีมูลค่าเพิ่ม (VAT) ด้วย หรือบางร้านอย่างที่สนามบินก็มีบวกค่าเซอร์วิสชาร์จด้วย....ก็ว่ากันไป

โดยรวมถือเป็นประสบการณ์ดีๆที่ได้เรียนรู้ภาษาเพื่อนบ้าน แม้รู้แค่พื้นๆไม่กี่คำไม่กี่ประโยค แต่เมื่อได้ยินได้ฟังหรือลองใช้ตอนสั่งข้าวหรือกาแฟกิน หรือแม้แต่อ่านป้ายต่างๆแล้วลองเดา พอรู้ความได้เลาๆก็สร้างแรงจูงใจให้อยากเรียนรู้ภาษานี้เพิ่มเติมได้ไม่น้อย อีกทั้งตอนแนะนำตัวก็มีโชว์ภาษามลายูเล็กๆน้อยๆ ผสมผสานภาษาอังกฤษแบบงูๆปลาๆ ที่ก็เรียกเสียงฮือฮาได้บ้าง ซึ่งเป็นครั้งแรกของผมที่ได้ยืนพูดแนะนำตัวต่อหน้าคนต่างบ้านต่างเมืองก็ครึกครื้นดีเหมือนกัน และไม่น่าเชื่อว่ามุกจืดๆที่ผมใช้จะเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนชาวมาเลย์ได้

ส่วนรายละเอียดการดูงานขอเก็บไว้เล่าโอกาสต่อไปครับ.

 

เกรียงศักดิ์ จุนโนนยางค์