วันจันทร์ที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

เสือตัวร้าย

พรานป่าผู้เจนจัดรู้ว่าในป่าลึกกลิ่นสาบเสือ และเสียงร้องของเสือนั้น คือสัญลักษณ์ของความตาย (ชาล้นถ้วย ว.วชิรเมธี สำนักพิมพ์ปราณ พ.ศ.2555)

แม้ช้างในโขลงใหญ่ที่กำลังดื่มน้ำในลำธาร ได้ยินเสียงเสือคำราม ความรื่นรมย์ของช้างก็จะยุติลง

กลิ่นสาบสางของเสือที่ลอยเอื่อยไปตามลม มีเดชานุภาพมาก สกัดเก้งกวาง หมูป่า ควายป่า ฯลฯ ให้นิ่งตะลึงงันอยู่กับที่ได้เหมือนปาฏิหาริย์

ท่าน ว.วชิรเมธี ชี้ว่าในโลกนี้มีคนไม่กลัวเสือ อยู่ 2 ประเภท

แต่จะเป็นคนประเภทไหน ท่านขอเล่าเรื่อง หลวงปู่สุธรรมพระป่านักปฏิบัติ กับสามเณร คำปัน ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อราวปี 2500 ให้ฟัง

ครึ่งปีนั้น หลวงปู่สุธรรม จาริกสัญจรในป่าตะวันออกของภาคเหนือ ป่าแต่ละแห่งที่หลวงปู่ผ่านไป ไม่ค่อยอุดมสมบูรณ์ด้วยต้นไม้ใหญ่น้อยนัก จนคืนหนึ่ง หลวงปู่ปักกลดที่ชายป่าใกล้หมู่บ้านชาวเขาเผ่ามูเซอ

ระหว่างปักกลดหลวงปู่เห็นว่าป่าบริเวณนั้นอุดมสมบูรณ์ร่มรื่นกว่าป่าทุกป่าที่เคยผ่าน

หลวงปู่สงสัย อะไรเป็นที่มาของป่าร่มรื่น

คืนนั้น คืนเพ็ญเดือน 5 อากาศร้อนแล้ง แสงจันทร์สว่างเรือง สาดโลมแมกไม้ไพรพงระยิบพริบพราย เหมือนจิตรกรเอกบรรจงแต่งแต้มดาวเดือน ลงบนผืนผ้าใบสีขาว ใบไม้ไหวลู่ พะเยิบพะยาบตามกระแสลมรำเพยแผ่วเบา

ป่ายามค่ำคืน มองผ่านสายตานักพรตผู้เพ่งบำเพ็ญญาณ งดงามนัก

แต่แล้วจู่ๆเสียงจิ้งหรีดและแมลงกลางคืนที่ขับขานระเบ็งเซ็งแซ่ ก็เงียบลง จมูกหลวงปู่ก็ปะทะเข้ากับกลิ่นสาบสางของเสือ “เสือ” หลวงปู่อุทาน

ประสบการณ์ยาวนานในป่า หลวงปู่รู้ว่าเสือคือเหตุของป่าอุดมสมบูรณ์ หลวงปู่รู้ดี เสืออยู่ไม่ไกลจากกลดหลวงพ่อและสามเณรคำปัน เท่าใดนัก

หลวงปู่สำรวมจิตนิ่งดิ่งลึก ไม่ไหวติงทางกายวาจา หากในใจปรากฏความไหวกระเพื่อมช้าๆแผ่ออกไปเป็นคลื่นแห่งไมตรีจิต สู่สุญญากาศโดยรอบไร้ขอบเขต

“สัพเพ สัตตา สัตว์ทั้งหลายที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันหมดทั้งสิ้น อเวรา โหนตุ จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้มีเวรแก่กันและกันเลย”

เสือเจ้าป่า คำรามโฮกๆอีกนับสิบครั้ง ไกลออกไปๆ จนในที่สุดก็เงียบหาย

สิ้นเสียงเจ้าป่า จิ้งหรีดเรไร นักดุริยางค์ประจำป่าก็เริ่มตั้งวงขับขาน ประสานเสียงขึ้นใหม่ เสนาะสนั่นไพรพง

เช้าวันรุ่งขึ้น หลวงปู่พาสามเณรน้อย เดินตัดตรงจากป่าเข้าหมู่บ้าน

“เมื่อคืนหลับสบายดีไหมเณร” หลวงปู่ถาม “หลับปุ๋ยเลยครับหลวงพ่อ” เณรน้อยตอบ

บทสนทนาต่อไป เมื่อสามเณรน้อยรู้ว่าเสียงโฮกๆที่ได้ยินตอนง่วงหลับนั้น เป็นเสียงเสือโคร่ง สามเณรน้อยก็สติแตก ปล่อยบาตรหลุดจากมือ

หลวงปู่เล่าเรื่องนี้ให้ศิษย์รุ่นหลังฟัง คนที่ไม่กลัวเสือสองประเภทนั้น หนึ่ง คือคนที่หมดอาลัยในชีวิตอย่างพระอรหันต์ และ สอง คนที่ไม่รู้จักเสือ

ภาษาคน ในป่าเสือเป็นสัตว์น่ากลัวที่สุด แต่ภาษาธรรมเสือร้ายตัวที่น่ากลัวมากกว่า ก็คือ เสือกิเลสตัวที่เดินพล่านอยู่ในใจเราทุกคน คนที่ไม่รู้จักเสือ มักจะเป็นอาหารอันโอชะของเสือ

หลายคนเลี้ยงเสือร้ายเอาไว้ เพียงเพื่อจะให้เสือมาตะปบกินตนเองในภายหลัง ทั้งเงิน แหวนเพชร นาฬิกา ล้วนแต่เป็นเสือร้าย เผลอเมื่อไหร่ เป็นถูกกัดตายเมื่อนั้น.

กิเลน ประลองเชิง

พรานป่าผู้เจนจัดรู้ว่าในป่าลึกกลิ่นสาบเสือ และเสียงร้องของเสือนั้น คือสัญลักษณ์ของความตาย (ชาล้นถ้วย ว.วชิรเมธี สำนักพิมพ์ปราณ พ.ศ.2555) 15 ก.พ. 2561 10:28 15 ก.พ. 2561 13:10 ไทยรัฐ