วันอังคารที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

ดี้ นิติพงษ์ วอนคนไทยเปลี่ยนทัศนคติ เลิกเหยียด รพ.ศรีธัญญา

นับเป็นเรื่องที่น่าสนใจ เมื่อนักแต่งเพลงชื่อดัง ดี้ นิติพงษ์ ห่อนาค แสดงจุดยืนขอให้คนไทยเข้าใจและเปลี่ยนแปลงทัศนคติเกี่ยวกับ รพ.ศรีธัญญา ที่หลายคนมักจะเรียกว่าโรงพยาบาลบ้า และแสดงอาการรังเกียจเมื่อพูดถึง ส่วนคนที่ป่วยก็ไม่กล้าไปหาหมอที่ รพ. เพราะกลัวถูกนินทา หนำซ้ำภาครัฐไม่ค่อยได้ให้งบประมาณอีกด้วย

โดย ดี้ นิติพงษ์ โพสต์ข้อความในเฟซบุ๊กส่วนตัวว่า “ฉันไม่เคยใช้บริการโรงพยาบาลศรีธัญญา...ทั้งๆ ที่น่าจะใช้มาตั้งหลายปีแล้ว.... ฉันดูหนังมากไป...ไม่มีหนังเรื่องใดในโลก ทั้งฮอลลีวูด ทั้งไทย จะแสดงให้เห็นถึงภาพที่ดี ที่สวยงาม ของโรงพยาบาลที่ดูแลผู้ป่วยทางใจ...แถมยังเรียกชุ่ยๆ ว่า โรงพยาบาลบ้า...และรังเกียจ

ฉันเพิ่งรู้มาไม่นานนี้เอง...แม่ประไพ พ่อทิดเอิบ... ว่าโรงพยาบาลที่ต้องดูแลผู้ป่วยจิตเวชนั้น น่าสงสารเพียงไร... มันแลดูว่าเป็นโรงพยาบาลที่ไม่น่าสำคัญเท่าโรงพยาบาลที่ต้องรับผู้ป่วยบาดเจ็บทางกาย...ที่เห็นภาพเลือดตกยางออก โคม่าแทบเป็นแทบตาย...ตับไตไส้พุงสมองหัวใจมีปัญหา... แต่ผู้ป่วยที่มาโรงพยาบาลนี้...ไม่มีภาพสยองขวัญเหล่านั้น...แต่ใครจะรู้ว่า...สยองขวัญทางจิตใจนี่ มันรักษายากกว่าสยองขวัญทางร่างกาย

น้องสาวคนหนึ่งของฉัน เป็นเจ้าหน้าที่ที่ศรีธัญญา...เล่าเรื่องให้ฟังมากมาย... ผู้ป่วยทางจิตใจนี่ รักษายากยิ่งกว่าทำบอลลูนหัวใจ... พยายามพาไปหาหมอก็ยาก...เพราะกลัวชาวบ้านนินทา ไปหาหมอแล้ว...เอายามากินเพื่อปรับสารเคมีในสมอง... ก็ต้องเอาใส่ถุงมีชื่อโรงพยาบาลศรีธัญญาด้วย... ขึ้นรถเมล์...คนโดยสารอื่นๆ ก็แหวกเป็นแถว...ไม่กล้าเข้าใกล้ จนวันนี้ ถุงยาของโรงพยาบาลศรีธัญญา ไม่พิมพ์ชื่อโรงพยาบาลละ..

ทุกวันนี้ ทางเจ้าหน้าที่หมอ พยาบาล ฯลฯ พยายามตั้งมูลนิธิโรงพยาบาลศรีธัญญา....เพื่อดูแล คนไข้ เจ้าหน้าที่ที่ถูกคนไข้เอามีดฟัน พยาบาลที่เกือบโดนคนไข้ข่มขืน...ฯลฯ เป็นโรงพยาบาลที่ไม่ค่อยมีใครรู้ว่าเป็นยังไง หน้าตาเหมือนในหนังน่ากลัวไหม...บางคนก็คิดว่า เอ๊...ก็คนบ้าเท่านั้นแหละ แล้วก็หัวเราะขำๆ ฉันฟังแล้วก็อึ้ง.... ตั้งแต่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลจนถึงเจ้าหน้าที่และคนไข้....มีความน่าสงสาร

ภาครัฐก็ไม่ได้ให้งบประมาณอะไรนัก.... เจ้าหน้าที่โดนคนไข้เอามีดแทง ก็ต้องรวบรวมเงินกันเอง ช่วยรักษาพยาบาลเพื่อน... ที่สำคัญ.....เวลามีอาชญากรรม ผู้ร้ายฆ่าคน ผู้ร้ายข่มขืน คนติดยา ฯลฯ แล้วทางกระบวนยุติธรรมตัดสินว่า ไอ้นี่อีนั่น เข้าข่ายเป็นโรคจิตเภท.... ก็โยนมาที่นี่.....ศรีธัญญา จบคดี...

มูลนิธิที่ผู้อำนวยการ เจ้าหน้าที่...ตั้งกันเอง ก็เลยเกิดขึ้น... ไปเอาเงินมาจากไหนรู้ไหม... ขายเสื้อยืด...ขอบริจาค...ควักเงินกันเอง... บางทีก็มีจัดเล่นโบว์ลิ่งมั่ง...ทั้งๆ ที่พวกเขาไม่ได้ชอบเล่นโบว์ลิ่ง... มันได้ไม่กี่ตังค์....ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่ความรับผิดชอบของเขาเลย เขาเป็นแค่ข้าราชการ...แต่หัวใจเขาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว เขาทนเห็นภาพไม่ได้....

ที่สำคัญอีกเรื่องหนึ่งคือ....เขาตัวลีบกันมาก... เขารู้สึกว่า คำว่า ศรีธัญญา มันคือปมด้อย... ทั้งเจ้าหน้าที่ และคนไข้.... ฉันโมโห.. ฉันบอกว่า...ต้องภูมิใจสิ ศรีธัญญา....เป็นชื่อที่เท่มาก... ข้ามเส้นของความอายที่สังคมชอบเอาไปขำ..

บอกเลยว่า... กู....มาจากศรีธัญญา
กูเป็นเจ้าหน้าที่จากศรีธัญญา...
กูเป็นคนไข้ที่มาจากศรีธัญญา..
เพื่อให้คนอีกมากมายได้รู้ว่า...การเป็นคนไม่สบายทางจิตใจ มึงไม่ใช่คนที่น่าอาย... มึงกล้าหาญด้วย ที่ยอมรับมารักษา...

แล้วจะบอกให้ว่า โรงพยาบาลศรีธัญญา บรรยากาศงดงาม สดใสมาก ไม่ใช่ที่คนดูหนังเยอะๆ ชอบคิดกัน...
ฉันอยากรีแบรนดิ้ง และปรับทัศนคติคนในสังคมใหม่... เลิกเสียทีเถอะ กับการเหยียดหยามผู้ป่วยทางจิตใจ
ฉันบอกทีมเจ้าหน้าที่ว่า หยุดทำอะไรแบบน้อยเนื้อต่ำใจได้แล้ว...ทำเสื้อยืดนิดๆ กระเป๋าหน่อยๆ อะไรเงี้ย...
ผงาดเลย... กูนี่แหละ คนศรีธัญญา I am from ศรีธัญญา..... ข้ามเส้นที่น้อยใจ ไปสู่ เส้นที่ภูมิใจ ณ บัดนี้...

เสื้อที่ฉันใส่ตะกี้...เป็นสีขาว ตัวหนังสือสีดำ...พิมพ์มาทดลองร้อยตัว แจกเจ้าหน้าที่กันเอง... แต่ฉันอยากให้เป็นเสื้อยืดสีดำ ตัวหนังสือสีขาว... I Am From ศรีธัญญา..... ที่จริงอยากจะเขียนเพิ่มด้วยซ้ำว่า... Someday You'll Join Us

ปล. ตอนนี้อยากทำเรื่องนี้ให้สำเร็จให้ได้....ให้คนไทยเข้าใจเรื่องโรงพยาบาลบ้า คนบ้า ว่าไม่ใช่เว้ย....มึงก็บ้าทุกคนแหละ แต่นี่คือความเจ็บป่วยทางใจ... ใครอยากอาสาสมัครมาช่วยเรื่องนี้กับฉัน... มาจ้ะ... ไม่มีตังค์ให้สักบาทนะ”.