วันจันทร์ที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

นิ้วชี้พระอินทร์


พระอินทร์องค์หนึ่ง ปกครองสวรรค์จนครบวาระ เป็นหน้าที่ของพระอินทร์องค์เก่า จะต้องลงไปโลกมนุษย์ เพื่อสรรหาพระอินทร์องค์ใหม่

(กิเลส management ว.วชิรเมธี สำนักพิมพ์ปราณ พ.ศ.2555)

มนุษย์ที่จะได้ขึ้นสวรรค์เป็นพระอินทร์ มีคุณสมบัติข้อเดียวง่ายๆ คือไม่โลภ

พระอินทร์แปลงร่างเป็นมนุษย์ธรรมดา แต่มีนิ้วชี้ไม่ธรรมดา คือ ชี้อะไรก็กลายเป็นทอง

เจอมนุษย์คนไหนหน่วยก้านดีมีวี่แววก็ทดลอง เจอก้อนกรวด ก้อนหิน เอานิ้วชี้ชี้ให้เป็นทอง แล้วก็ยื่นให้ ไม่ว่าก้อนทองคำนั้นจะเล็กจะใหญ่ แต่พอพระอินทร์ถาม “จะเอาอีกหรือไม่” มนุษย์ทุกหน้าก็พยักหน้า “เอา”

แจกทองไปมากมายยังหามนุษย์ที่ไม่โลภไม่ได้ พระอินทร์ทำท่าจะหมดหวัง

วันหนึ่ง พระอินทร์เจอมรรคนายกวัด ท่าทางสงบเสงี่ยมน่าเลื่อมใส ก็เอานิ้วชี้ก้อนหินก้อนเท่าหัวคนเป็นทองแล้วยื่นให้

มรรคนายกดีใจ ไม่ขออะไรเพิ่ม อุ้มก้อนหินกลับวัด พระอินทร์เริ่มมีความหวัง

พักหนึ่งมรรคนายกก็กลับมาในรถพ่วง บรรทุกลูกนิมิตใหญ่กว่าแตงโม 4-5 ลูก บอกพระอินทร์แปลงว่า “ท่านครับ ช่วยเสกไอ้นี่ให้ด้วย”

พระอินทร์กำลังหมดหวัง เสกอะไรให้เป็นทองคำ มนุษย์ขอเพิ่มทั้งนั้น

มนุษย์ในเมืองล้วนแต่โลภ พระอินทร์เปลี่ยนเส้นทาง ลองไปหาในป่า เจอพระธุดงค์รูปหนึ่งก็กราบแล้วถาม “หลวงพ่อ อายุเท่าไหร่แล้ว”

“80 ปี” พระธุดงค์ตอบ “หลวงพ่อบวชมานานหรือยัง” ทั้งชีวิต

“แหม น่าชื่นใจนะครับ” พระอินทร์เริ่มมีความหวัง จะได้ตัวแทน แล้วเอานิ้วชี้ไปที่บาตรพระธุดงค์ “ปิ๊ง” บาตรก็กลายเป็นทองคำทันที

“หลวงพ่อ ผมขอถวายบาตรทองคำ” “อย่าเลยโยม อาตมาไม่ต้องการ”

ปฏิเสธพระอินทร์แล้ว พระธุดงค์ก็หลับตา พระอินทร์เริ่มใจชื้น มีความหวังที่จะเจอมนุษย์ไม่โลภอย่างน้อยก็หนึ่งคน แต่ก็อยากลองต่อไป ชี้นิ้วไปที่จอมปลวก จอมปลวกก็เป็นทอง

“หลวงพ่อ จอมปลวกเป็นทอง หลวงพ่อน่าจะอยากได้”

“เอาไปทำไม เก็บไว้ก็ลำบาก อาตมาแก่แล้ว”

พระธุดงค์กำลังจะเป็นความหวัง แต่พระอินทร์ก็อยากลองของต่อ ชี้นิ้วไปที่ภูเขา ภูเขาก็กลายเป็นทอง

“บาตรทอง หลวงพ่อก็ไม่เอา จอมปลวกทอง หลวงพ่อก็ไม่เอา ถ้ายังงั้น หลวงพ่อก็คงไม่เอาภูเขาทอง”

“ใช่แล้วโยม”

สุ้มเสียงพระธุดงค์เริ่มแผ่ว ขณะพระอินทร์คิดว่าใช่แล้ว นี่คือพระอินทร์องค์ใหม่ แล้วถามพระธุดงค์ว่า “อะไรๆก็ไม่เอา ถ้างั้นผมขอถาม ชีวิตนี้หลวงพ่อต้องการอะไร”

พระธุดงค์หลับตาอยู่พักใหญ่ เมื่อลืมตาก็บอกว่า “ชีวิตนี้อาตมาไม่ต้องการอะไร นอกจากสิ่งสิ่งเดียว” พระอินทร์ดีใจมาก รีบบอก “อะไรครับหลวงพ่อ ถ้าผมช่วยได้ ก็จะช่วยเต็มที่”

“อาตมาอยากได้นิ้วชี้วิเศษของโยม” พระธุดงค์พูดจบ พระอินทร์เป็นลม

นิทานเรื่องนี้ ท่าน ว.วชิรเมธี สอนให้รู้ว่า คนไม่โลภใช่จะหาได้ง่ายๆเหมือนกรวดทรายที่มีอยู่ดาษดื่น

โลกของเรารุ่มร้อนเป็นฟอนไฟทุกวันนี้ เหตุก็เพราะใครๆก็อยากได้นิ้วชี้พระอินทร์กันทุกคน.

กิเลน ประลองเชิง