วันอาทิตย์ที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

สะพรั่งพราว 9 กวี อัญชุลีมหาราชัน

หนาวน้ำตา

                โอ้ว่า พระทูนกระหม่อมแก้ว     นิราศแล้วจากแท่นบรรจถรณ์
ร่มฟ้าประชาชาติราษฎร                    มหิธรธำรงพระทศธรรม
              พลังแห่งแผ่นดินเสด็จแล้ว     พญาโศกโศกแว่ววิเวกย่ำ
       ฟ้าจะมืดดินจะหม่นก่นระกำ                 ยะเยียบย้ำร่ำร้าว...หนาวน้ำตา


เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ พ.ศ. 2536

@@@@@


เจ็ดสิบปีศรีมังคลาศิรวาท
ตุลาคม ๒๕๖๐

             เจ็ดสิบปีที่เถลิงราชสมบัติ              เนิ่นนานกว่าปิ่นกษัตริย์ชนชาติไหน
        กว่าสี่พันโครงการหลวงเพื่อปวงไทย       โลกถวาย เหรียญชัย ยอดนักพัฒนา
      ทรงเป็นหนึ่งศูนย์รวมใจไทยจงรัก     เฉลิมศักดิ์เฉลิมฉัตรเนิ่นวัสสา
ขอพรพระรัตนตรัยไทยเทวา                 เชิญปิ่นฟ้าสถิตสวรรค์นิรันดร

นายประยอม ซองทอง
ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ พ.ศ.2548

@@@@@

ปานโลกมลาย

        เพียงเห็นภาพพระเมรุ              น้ำตาท้นทะลักทลาย
หัวใจเจียนสลาย                       รำลึกรักและภักดี
             คลื่นคนจะเคลื่อนเข้า             และคลื่นเศร้าจะโถมทวี
         ใจล้านล้าน ณ วันนี้                    จะล่มลาญปานโลกมลาย

ชมัยภร แสงกระจ่าง (บางคมบาง)
ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ พ.ศ.2557

@@@@@

โอ้ว่า พระทูลกระหม่อมแก้ว
น้ำตาท่วมไทยแล้วพระเจ้าข้า!

        ๐ โอ้ว่า พระทูลกระหม่อมแก้ว         น้ำตาท่วมไทยแล้วพระเจ้าข้า
แผ่นดินดังร้าวปริ-ปริเทวนา                        เคยบูชาหลัดหลัดพลันพลัดพราย
พระเสื้อเมืองเรืองฤทธิ์ดังหนีเร้น                 หย่อมพายุเคยเย็นดังเยือกหาย
ทุพภิกภาพสารพันภยันตราย                     ดังจะเคลื่อนใกล้กรายขึ้นฉายเงา
ภาพเสโทท่วมพระพักตร์ทะลักหลั่ง                แต่หนหลังดังจะเหลือเพียงเรื่องเล่า
เกินร้าวรวดปวดร้าวชาวไทยเรา                  เพียงเทิดเอาคำพ่อสอนแต่ก่อนมา
โอ้ว่า พระทูลกระหม่อมแก้ว                 ถ้วนลูกไทยชัดแล้วพระเจ้าข้า
เจ็ดสิบปีทางธรรมพระนำพา                จักบูชาเทิดสร้างเป็นทางไทย
"รู้พอเพียง-รู้รักสามัคคี                  รู้เลือกชูคนดีให้เป็นใหญ่"
คือครรลองสนองพระภูวไนย                    แต่บัดนี้ตลอดไป-ตราบนิรันดร์ฯ

สถาพร ศรีสัจจัง
ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ พ.ศ. 2548

@@@@@

ด้วยทรงสถิตในหัวใจจำ

หนึ่งร้อยวันตะวันสายยังฉายส่อง         แต่เศร้าหมองเหมือนสิ้นสุริย์ศรี
ผู้คนรอบกำแพงวังเทวษทวี        พระธรณียังร่ำรอยอาลัย
ถึงวันนี้ ตะวันฉาย ยังเฉิดจ้า          แสงหยาดต้องนคราซึ่งร่ำไห้
จะกี่ร้อยเดือนปีเคลื่อนผ่านไป            ไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึงพระองค์

อดุล จันทรศักดิ์
ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ พ.ศ.2551

@@@@@

สถิตถิ่นธรณีที่ชื่อไทย

๏ แม้เข้าใจในกฎบทไตรลักษณ์           แม้เข้าใจตามหลักโลกเปลี่ยนผัน
ยามพลัดพรากจากรักจากผูกพัน     ยังมิอาจจักกลั้นหยาดน้ำตา
๏ ยิ่งเมื่อรู้ ‘ในหลวงฯ สวรรคต‘           หยาดอาลัยยิ่งหยดรดหย่อมหญ้า
หยดหยาดนั้นย่อมมีซึ่งที่มา           จากความรักศรัทธาต่อฟ้าดิน
๏ มหาราชหนึ่งในดวงใจราษฎร์       กราบพระบาทสุดท้ายไม่สุดสิ้น
ความทรงจำย้ำกมลอยู่ยลยิน สถิตถิ่นธรณีที่ชื่อไทย
๏ กราบพระองค์จงรักภักดีแล้ว    สำนึกแน่วที่สุดหยุดร้องไห้
สืบคุณงามความดีที่ดวงใจ             ภาคภูมิในพระองค์ผู้ ‘ภูมิพล’

ไพวรินทร์ ขาวงาม
ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ พ.ศ. 2558

@@@@@

นครโศกาลัย

เคยแอบคิดว่าพระองค์ยังคงอยู่                  รู้ทั้งรู้ในความจริงทุกสิ่งสิ้น
เหมือนหลับฝันตื่นมาน้ำตาริน                       ใจเอ๋ยใจแผ่นดินแทบขาดรอน
ส่งเสด็จสู่สวรรค์ประหวั่นหวาด                  ดั่งตะวันพินาศทำลายถอน
สิ้นแสงสูรย์ส่องฝันนิรันดร                         มืดจึงมิดพระนครโศกาลัยฯ

ไพฑูรย์ ธัญญา
ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ พ.ศ.2559

@@@@@


หยาดใสปลายนาสา

ถามแม่เหมือนหรือยังแม่แล้ววาดต่อ               ถามพ่อเหมือนไหมพ่อแล้วก้มหน้า
ก้มวาดแล้วเงยจ้องพิจารณา             ปฏิทินข้างฝานั้นรูปใคร
เพราะนี่คือในหลวงของปวงราษฎร์                 เด็กน้อยตั้งใจวาดวาดเหมือนไหม
ก็เมื่อวาดพระองค์แล้วจะเหมือนใคร    ย่อมเป็นไปไม่ได้หัวใจรู้
พระองค์พิศแผนที่ในมือนั้น                   ด้วยแววตามุ่งมั่นเฝ้ามองอยู่
อีกทั้งกล้องที่คล้องคอก็ชวนดู                  สะพายคู่พระวรกายดั่งสายตา
ดูมือขวาที่ยกขึ้นท่าครุ่นคิด         นิ้วชี้ที่ชี้ทิศดั่งคิดว่า
ทำอย่างนี้ทำอย่างนั้นด้วยปัญญา                   มองผ่านกรอบแว่นตาหน้าก้มเอียง
เด็กชายวาดฝีปากท่านเผยอนิด                  ปิดปากหากใจคิดเป็นศัพท์เสียง
ปรัชญาฝากรากฐานการพอเพียง                         ภาพหน้าเฉียงเด็กน้อยวาดไม่พลาดมอง
จุดสำคัญมั่นหมายที่ปลายจมูก                      เห็นไหมลูกหยาดน้ำใสประกายส่อง
ลูกบรรจงลงเงาแสงแต่งประคอง                เรืองรองแล้วหยาดน้อยมณีงาม
ผุดผาดนักหยาดใสปลายนาสา                 วาดพลางลูกเงยหน้ามาร้องถาม
เหมือนไหมแม่สวยไหมพ่อเจ้าต่อความ         ไร้เดียงสาเจ้าตางามแม่หวามใจ
พระองค์ท่านสู่สวรรคาลัยแล้ว               เจ้าดวงแก้วคนถามตาวามใส
             ถือดินสออยู่ค้างคามิว่าไร                        หนูวาดเหมือน เหมือนใช่ไหม ใช่เหมือนนัก

ศักดิ์ศิริ มีสมสืบ
ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ พ.ศ.2559

@@@@@


"ยี่สิบหกตุลา" หล้าอาลัย

๏ พระเมรุมาศหยัดยอดอ้อมกอดหาว              แนวรอบราวพนาเวศเขตสวรรค์
เทพถ้วนทิศเรืองอร่ามวามสุวรรณ            โอ้จาบัลย์เต็มอกพสกไทย
๏ ริ้วกระบวนล้วนทแกล้วแนวระเบียบ           ยลยะเยียบวิญญาณ์วันฟ้าไข้
"ยี่สิบหกตุลา" หล้าอาลัย                      พสกไท้ทั่วแผ่นดินรินน้ำตา

สัจภูมิ ละออ
นักกลอนดีเด่น พ.ศ.2556

************

ศิลปิน : เทอดศักดิ์ ไชยกาล

ภาพ : ใต้ร่มพระบารมี

ขนาด 60 x80 ซม. สีน้ำมัน 

แรงบันดาลใจ : “ภาพนี้เป็นภาพที่พระองค์ทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจ ทั้งเสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมราษฎร พระองค์ท่านจะสะพายกล้อง และมีดินสอ ขณะท่ีพระพักตร์แย้มพระสรวลอย่างมีพระเมตตา แสดงถึงความใจดีเหมือนพ่อยิ้มให้ลูกๆ และพระองค์ทรงสง่างามมากในสายตาของจิตรกรเช่นผม”