วันพฤหัสบดีที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

อย่าห่วงคนเกษียณอายุ ห่วงคน “ไม่เกษียณ” ดีกว่า

โดย ซูม

วันนี้เป็นวันสุดท้ายในการทำงานของข้าราชการที่จะเกษียณอายุแล้วนะครับ ความจริงท่านจะอยู่ได้ถึงวันที่ 30 กันยายน หรือวันพรุ่งนี้ แต่เนื่องจากว่าเป็นวันเสาร์ ซึ่งเป็นวันหยุดราชการ

หน้าที่การทำงานของบรรดาข้าราชการเกษียณทั้งหลายจึงสิ้นสุดลง ณ วันนี้

หลายๆปีก่อนหน้านี้ ผมมักจะเขียนปลอบใจหรือให้กำลังใจข้าราชการเกษียณอยู่เสมอๆ ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย เกรงว่าข้าราชการซึ่งเคยมีตำแหน่ง มีหน้าที่ มียศถาบรรดาศักดิ์ จะเกิดอาการว้าเหว่ เกิดหงอยเหงา หรือเป็นโรคซึมเศร้า

ซึ่งก็จะมีข่าวอยู่เสมอๆว่า ข้าราชการที่ยึดติด หรือตัดใจไม่ได้มักจะเป็นโรคซึมเศร้ากันเยอะพอสมควร

แต่มาตอนหลังๆภาพข้าราชการเกษียณซึมเศร้าดูจะไม่เกิดขึ้นเท่าไรนัก เพราะอายุอานาม 60 ปี ใน พ.ศ.นี้กลายเป็นอายุที่หนุ่มแน่น ไม่แก่ชราเหมือนสมัยก่อน

เนื่องจากการแพทย์ดี การสาธารณสุขดี คนอายุ 60 ปี โดยเฉพาะข้าราชการมักจะแข็งแรงเมื่อเกษียณอายุแล้ว จำนวนไม่น้อยที่ไปทำงานในภาคเอกชนได้เงินเดือนสูงขึ้นเสียอีก

หรือบางรายที่มีอำนาจวาสนาก็มีงานทำในตำแหน่งต่างๆที่เกิดขึ้นมากมายในยุคปฏิรูปประเทศ ได้ทั้งเงินบำนาญ และเงินตอบแทนตามตำแหน่งสบายกว่าตอนยังไม่เกษียณเสียด้วยซ้ำ

ผมก็เลยเลิกเขียนปลอบขวัญปลอบใจข้าราชการเกษียณ เพราะถือว่าไม่ใช่เรื่องที่จะเป็นห่วงอะไรมากนัก

นานๆก็จะปลอบใจข้าราชการชั้นผู้น้อยบ้าง เพราะเงินเดือนน้อย บำนาญก็จะน้อย อาจไม่พอกินพอใช้ในยุคข้าวของแพงขึ้นอย่างทุกวันนี้

ก็จะเขียนเตือนให้ใช้จ่ายอย่างประหยัด อย่างกระเหม็ดกระแหม่ อย่าทำตัวฟุ่มเฟือย หรือไม่ก็อย่าไปลงทุนใหม่ อย่าไปกู้ยืมใครมาลงทุน เพราะเราอายุมากแล้ว ลงทุนพลาดไปจะไม่มีปัญญาใช้คืน

สำหรับปีนี้แรกๆผมตั้งใจว่าจะไม่เขียนปลอบใจข้าราชการเกษียณ ไม่ว่าระดับไหนก็ตาม เพราะเห็นว่าเขียนมาบ่อยแล้ว เกรงจะซ้ำซาก

แต่เผอิญไปอ่านเจอข้อความในโซเชียลเข้าข้อความหนึ่ง เขียนสั้นๆว่า “ทุกๆปีวันที่ 30 กันยายน มักจะมีแต่คนเห็นใจข้าราชการเกษียณอายุ...แต่กลับไม่มีใครเห็นใจคนกลุ่มหนึ่งที่ไม่มีวันเกษียณอายุเลย ไม่ว่าจะเป็น 30 กันยายนปีไหนๆ เพราะพวกเขาจะต้องทำงานไปจนตาย ไม่รู้ว่าเกษียณคืออะไร...พี่น้องชาวนาชาวไร่ไงล่ะครับ”

ผมอ่านแล้วก็เห็นด้วยครับ ว่าเราเป็นห่วงคนเกษียณอายุราชการ หรือเกษียณจากการทำงานในบริษัทเอกชนกันมากในอดีต

ทั้งๆที่คนเหล่านี้สามารถเลี้ยงตัวได้ เอาตัวรอดได้ หรืออย่างแย่ๆเป็นข้าราชการชั้นผู้น้อย แต่ก็ยังมีบำนาญรายเดือนมาจุนเจือ

ในขณะที่คนที่ไม่มีวันเกษียณ ไม่รู้ว่าเกษียณคืออะไร ยังต้องทำงานหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินอยู่เกือบครึ่งหนึ่งของประชากรในประเทศ

ไม่เพียงแต่ชาวนา ชาวไร่ ที่ไม่มีวันเกษียณอายุ ยังมีพ่อค้าหาบเร่ แม่ค้า แม่ขายขนาดเล็ก คนทำงานรับจ้างแบบรายวัน ตลอดจนคนหาเช้ากินค่ำอีกจำนวนมากที่ไม่รู้ว่าเกษียณคืออะไร

คนกลุ่มนี้ต่างหากที่ควรจะได้รับความสนใจ ได้รับการดูแลเอาใจใส่ จากภาครัฐอย่างจริงจังและจริงใจมากขึ้น

เพื่อให้เขาลืมตาอ้าปากได้บ้าง หรือมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น มีรายได้ มีเงินออมมากขึ้น จะได้รู้จักคำว่า “เกษียณ” กับเขาเสียที

ที่ผ่านมารัฐบาลปัจจุบันท่านก็เหลียวแลในระดับหนึ่ง มีการขึ้นทะเบียนคนจน แจกบัตรคนจน เพื่อเอาไปใช้รับความช่วยเหลือต่างๆ

แต่ก็คงไม่มากพอที่จะทำให้คนจนเหล่านี้เกษียณตัวเองได้

ผมจึงขออนุญาตนำข้อความที่ผมจำมาจากเฟซบุ๊กของใครก็ไม่รู้ที่แชร์กันมาถึงผมมาเป็นข้อเขียน เนื่องในวันเกษียณอายุราชการปีนี้

เพื่อจะฝากความเห็นใจไปถึงคนไทยกลุ่มใหญ่ที่ไม่รู้ว่าเกษียณคืออะไร และยังทำงานงกเงิ่นกันอยู่ทั่วประเทศไทย เผื่อจะมีคนเข้าใจและหาทางพัฒนาช่วยเหลือเขาอย่างถูกทาง อันจะทำให้คนไทยกลุ่มนี้มีโอกาสได้เกษียณอายุ และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ตามประสาคนเกษียณกับเขาบ้าง...ฝากไว้ด้วยนะครับรัฐบาล!


“ซูม”