วันจันทร์ที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

ไม่ถึง 2 ขวบลีลาชนะเลิศ! เซเลบบ้านนา 'คุณหนูน้ำขิง' กวาดใบไม้รัวๆ (คลิป)

น่ารัก น่าหยิก น่าเอ็นดู กับเด็กน้อยสุดเปิ๊ดสะก๊าด คุณหนูน้ำขิง ที่ดูๆ ไป ก็ไม่แตกต่างจากเด็กน้อยทั่วไป แต่ที่ฮอตฮิตจนสาวกโซเชียลตามหาตัวกันให้ควั่ก ว่าเธอเป็นใคร? อายุเท่าไหร่? ลูกเต้าเหล่าใคร? ก็เห็นจะมาจากลีลาท่าทางการกวาดใบไม้จากคลิปของสาวน้อยนั่นเอง

สำหรับคลิปดังกล่าว เป็นคลิปน้องน้ำขิงกวาดใบไม้ ที่ถูกบันทึกไว้โดยคุณพ่อของน้องน้ำขิง ซึ่งในคลิปก็เป็นลีลาการจับไม้กวาด จับที่โกยขยะ ที่ดูแล้วก็ต้องบอกว่า ทะมัดทะแมง และดูคล่องแคล่วเป็นที่สุด แต่เจ้ากรรมใบไม้บางใบ ก็ไม่ยอมเข้าที่โกยขยะสักที เนื่องจากถูกน้ำฝนชะจนเปียกปอน กวาดไม่ได้ น้องน้ำขิงก็อุตส่าห์ก้มลงเก็บใบไม้เข้าที่โกยขยะอย่างไม่หยุดหย่อน เรียกได้ว่าความตั้งใจมาเต็มเลยนะลูก

พูดไปอาจไม่เชื่อ ลองไปดูคลิปพร้อมกันเลยดีกว่า

ชมคลิปกวาดใบไม้

วันนี้ ไทยรัฐออนไลน์ มีโอกาสเจอตัวคุณหนูน้ำขิงแล้ว และจึงถือโอกาสสัมภาษณ์ "กมล ดอนมอญ" คุณพ่อถึงเรื่องราวทั้งหมด โดยคุณพ่อน้องน้ำขิงเริ่มเล่าว่า

ยังไม่ 2 ขวบเลย

ลูกสาวชื่อ น้ำขิง มีชื่อจริงว่า ด.ญ.ฐานิกา โสวณะปรีชา มีอายุ 1 ปี 11 เดือน อาศัยอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด โดยมีคุณตาคุณยายเป็นคนเลี้ยงดูครับ

รู้เรื่องเหมือนคนโต แต่ไม่ยอมพูด

น้ำขิงเป็นเด็กฉลาดครับ จำแม่น พูดจารู้เรื่อง สื่อสารเข้าใจเหมือนคนโตเลย แต่ตอนนี้ปัญหาคือยังไม่ยอมพูดเท่าไหร่เลยครับ เราพยายามสอนเขาตลอด แต่เขายังไม่พูดตาม จะพูดก็แต่คำพยางค์เดียวสองพยางค์ อย่าง ตา ยาย ไม่ไป ไม่เอา ไม่ใช่ ไม่มี ไม่ต้อง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นคำที่เขาอยากจะพูดเองนะครับ ส่วนคำหลายพยางค์นี่ น้ำขิงจะพูดเฉพาะตอนโมโหนะครับ ก็ตลกดี

ขวบกว่า...กินข้าวเอง

จากคลิปที่เห็น...เกิดจากการที่น้องน้ำขิงเป็นเด็กชอบเรียนรู้ ชอบจำ และทำอะไรด้วยตัวเองตั้งแต่เด็กๆ อย่างตอนขวบกว่าก็กินข้าว จับช้อนจับส้อมเองได้หมดแล้วครับ และไม่ชอบให้ใครป้อนด้วย ก็เลอะเทอะกันไปครับ แต่เราก็ปล่อย เพราะผมว่าเขาจะได้เรียนรู้ไปในตัวด้วย ทุกวันนี้ก็กินข้าวเองได้แล้ว ไปร้านก็รู้จักตักอาหารมาใส่จานตัวเอง ใช้ช้อนกลางเป็น พูดไปอาจดูเว่อร์ แต่เรื่องจริงนะครับ บางทีที่บ้านก็คิดอยากจะป้อนเอง เพราะมันจะเลอะเทอะน้อยหน่อย แต่น้ำขิงก็ไม่ยอมครับ

ทีเดียวก็จำได้

ความจำแม่นของเขาโดดเด่นมาก บอกเพียงครั้งเดียว หรือผ่านเพียงครั้งเดียว เขาจะจดจำเส้นทาง จำถนน จำในหลวง จำสิ่งของของเขา ของคุณตา คุณยาย ของยายทวด ของป้า ของน้า ของคนแถวบ้าน น้ำขิงจำได้หมด โดยเฉพาะรองเท้าของใครๆ

รองเท้า...นี่ห้ามพลาด

ที่บ้านเราเป็นร้านขายของ ใครไปใครมา ก็ถอดรองเท้า บางทีคนมาซื้อของที่มักคุ้น เขาก็จะแกล้งแหย่น้ำขิง ด้วยการใส่รองเท้าผิด น้ำขิงก็จะร้องแอ่ๆ ไม่ให้ใครใส่รองเท้าคนอื่นเด็ดขาด หรือบางทีคุณยายมาใส่รองเท้าแม่น้ำขิง น้ำขิงก็ไม่ยอมนะครับ วิ่งมาถอดจากเท้าเลย เหมือนว่าทุกคนต้องทำให้ถูกต้องอะไรแบบนี้ครับ กระเป๋าหรือของอื่นๆ ก็เป็นเหมือนกันนะครับ

ร่าเริง เห็นแล้วยิ้ม

น้ำขิงเป็นเด็กที่สดใสร่าเริงมาก แฟนคลับที่ทำงานแม่เขาและที่ทำงานผมเยอะเลยครับ อาจเป็นเพราะเขาทำตัวสบายๆ นิ่งๆ มีสมาธิมาก ตรงนี้จะต่างจากเด็กคนอื่นในวัยเดียวกันนะครับ น้ำขิงจะไม่สนใจของเล่น ตุ๊กตา ลูกโป่ง หรืออะไรต่างๆ ที่คนมาล่อ เขาก็จะนิ่งหรือไม่สนใจ คือถ้าเขาให้ความสำคัญกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามากกว่า อะไรก็ไม่ทำให้เขาหวั่นไหวได้ แต่อันนี้อาจไม่รวมถึงอาหารนะครับ แม้มๆ ทั้งวัน

ไม่ชอบทุเรียน

น้ำขิงกินทุกอย่างครับ ยกเว้นทุเรียน เขาจะทำหน้าเหม็นใส่มากๆ และเดินหนีไปเลย โดยเฉพาะเวลาหน้าผลไม้ บ้านเราก็มีแต่ทุเรียนครับ น้ำขิงก็จะลำบากหน่อย ต้องทำหน้าเหม็นทั้งวัน อันนี้อาจเป็นเพราะผู้ใหญ่ตลก ก็เลยให้เขาทำหน้าเหม็นทั้งวันด้วยแหละครับ

กินอร่อยทุกอย่าง

ส่วนอาหารที่ชอบมีหลายอย่างมาก เช่น ปลา อันนี้น้ำขิงชอบมากๆ กินข้าวทีละ 2 จานเลย ไม่ว่าจะต้มยำปลา ปลาทอด ปลานึ่ง น้ำขิงกินได้หมด หรือประเภทผักเขาก็กินได้นะครับ ต้มจับฉ่ายนี่กินได้ติดต่อกันหลายมื้อเลย ถั่วงอก แตงกวา ก็ชอบครับ เผ็ดนิดๆ ก็กินได้ครับ โดยเฉพาะไก่วิงแซ่บยี่ห้อดังนี่ อร่อยเกินห้ามจริงๆ ส่วนของหวานนี่น้ำหวาน ไอศกรีม ขนม เรียกว่ากินทุกอย่างครับ อย่างเฟซไทม์กับใครเห็นอาหารวางอยู่ ก็ร้องแม้มๆ แล้วครับ ผมก็กลัวคนอื่นจะว่าลูกผมตะกละนะ แต่ให้เรียกว่าเขากินเก่ง...จะดีกว่าครับ (หัวเราะ)

คลิปกวาดใบไม้

คือทุกๆ วันตอนเช้าและตอนเย็น ที่บ้านจะต้องกวาดใบไม้เป็นประจำ น้ำขิงจะเห็นเหตุการณ์เหล่านี้มาโดยตลอด พอเขาเดินได้ ก็เริ่มมาหยิบจับไม้กวาด เพราะอยากทำอยากช่วยทวดเขายายเขา อีก 2-3 คน ก็ไปหาซื้อไม้กวาดอันเล็กมาให้น้ำขิง ทั้งไม้กวาดทางมะพร้าว ไม้กวาดดอกหญ้า เรียกว่าไม้กวาดประจำตำแหน่งก็ได้ครับ 

คล่องแคล่ว พลิ้วไหว

พอมีไม้กวาด ทางบ้านก็สอนเขาในการหยิบจับ จากนั้นเขาก็สามารถทำได้ด้วยตัวเอง ไม่ต้องสอนมาก เขาจะไวมากเรื่องการเรียนรู้ เพราะน้ำขิงจะนิ่ง เพื่อมองและเรียนรู้ ก่อนที่จะแย่งไปทำ นี่นิสัยเขาเลยครับ จนตอนนี้ไม่ต้องเรียกให้เขาช่วยแล้ว ถึงเวลาเขาจะลากไม้กวาดกับที่โกยขยะมาให้เราด้วย เหมือนกับสั่งเรากลายๆ ซึ่งผมว่าเขาซึมซับในสิ่งที่เราทำครับ

วิธีเลี้ยงดู

เราก็เลี้ยงเขาเหมือนเด็กทั่วไป แต่ที่บ้านขายของด้วย เราก็มีโอกาสสอนเขาได้หลายๆ เรื่อง อย่างเรื่องการสวัสดีและขอบคุณลูกค้า น้ำขิงก็ทำตลอดนะครับ ลูกค้าสนิทๆ ก็จะชอบให้เขาเก็บเงิน พอเขาได้เงิน ก็จะเอาไปให้คุณตาคุณยายเขา

ขายของเป็น เซอร์วิสมายก็มา

บางทีคนสนิทกันมาสั่งของกับน้ำขิงว่าเอากาวกระป๋องเล็ก (ที่บ้านขายอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์) น้ำขิงก็วิ่งไปหยิบได้ถูกต้องนะครับ ก่อนจะวิ่งมาเอาถุงใส่ให้เสร็จสรรพ รับเงิน และขอบคุณทุกครั้งเวลาได้เงิน อันนี้อาจจะงกก็ได้ครับ แต่ผมก็มองว่าเราสอนเรื่องเซอร์วิสมายไปเลยครับ ยิ่งเขาเห็นเราทำประจำด้วยแล้ว และเราคอยบอกนิดหน่อยในช่วงแรกๆ ผมว่าเด็กก็ซึมซับไปเอง แม้วันนี้น้ำขิงจะพูดไม่ได้คล่อง แต่เขาเข้าใจเซอร์วิสมายแล้ว...แปลกดี

ปลูกฝังนิสัย 

เราตั้งใจที่จะสอนให้เขารู้จักการใช้ชีวิตในสังคมให้ได้ และดูแลตัวเองให้ได้ ยามที่พ่อแม่ไม่อยู่แล้ว ถึงแม้ถ้าเราไม่มีทรัพย์สินสมบัติเงินทองให้ แต่เราก็แนะแนวปัญญาให้เขาไปแล้วบางส่วน แม้มันจะไม่มาก แต่เราก็ต้องให้เขาไปต่อยอด ไปเรียนรู้ด้วยตัวเอง เมื่อโตขึ้นเป็นสเต็ปๆ ไป ก็อยากให้เขาได้อยู่รอดในสังคมได้ก็เพียงพอแล้วครับ

งานบ้าน...ก็ทำนะ

ตอนนี้ก็สอนเรื่องทั่วๆ ไปอ่ะครับ เราทำอะไร เขาก็ทำด้วย เช่น กวาดบ้าน ล้างขวดนม ขัดพื้น ซักผ้า ปลูกต้นไม้ รดน้ำต้นดาวเรือง คือโชคดีมากๆ ที่น้ำขิงเขาสนใจสิ่งเหล่านี้ด้วยแหละครับ เพราะหากเราต้องบังคับขู่เข็ญ มันก็คงไม่มีคลิปกวาดใบไม้ออกมาหรอกครับ

กิจวัตรประจำวัน

น้ำขิงตื่นเช้ามากครับ บางวันตี 5 ก็ตื่นแล้ว เพราะเขาเข้านอนเร็วด้วย พอตื่นเช้า งานก็เข้าคนที่บ้านแหละครับ จะทำโน่นทำนี่ก็มีตัวยุ่ง น้ำขิงก็เลยทำกิจกรรมต่างๆ ไปพร้อมๆ กับเราโดยปริยายครับ คือเช้าตื่นมา ก็ช่วยกันเปิดร้าน หยิบของไปวางให้ถูกที่ถูกทาง ลากตะกร้าของไปไว้ที่ กวาดหน้าร้าน จากนั้นก็มาล้างขวดนม เตรียมใส่น้ำขวดนม คือก็ช่วยจับนะครับ เพราะบางทีก็เสียงาน หกเลอะเทอะก็มี ไม่ใช่จะทำได้เหมือนคนโตทุกอย่างหรอกครับ จากนั้นเขาก็จะมาเลือกเสื้อผ้าให้ผมไปทำงาน นาฬิกาเรือนไหน ป้ายบัตรพนักงานให้ผมคล้องคอ คือเอาจริงๆ บังคับผมนะครับ แล้วก็ต้องนั่งรถไปกับผม เพื่อไปส่งเขาลงที่บ้านยายทวดทุกวัน เย็นก็กลับมากวาดใบไม้พร้อมกับผมแบบนี้ครับ

น้ำขิงเป็นเด็ก...

เอาจริงๆ นะครับ บางทีน้ำขิงก็มีดื้อ มีเอาแต่ใจเหมือนกับครับ ร้ายเลยทีเดียว (แม่เขาว่าแบบนั้น) แต่ด้วยความที่เขาขี้เล่น ชอบแกล้ง ก็เลยดูตลกๆ ขำๆ ไป อย่างเวลาป้อนขนมเรานี่ เราไม่ได้กินหรอกนะครับ เขาเอาเข้าปากหมด เขาคิดอะไรของเขาไม่รู้ แกล้งเราแบบไม่ทันตั้งตัวได้ จะว่าไปก็ตามประสาเด็ก ดื้อบ้าง ซนบ้าง แต่พอมีปัญหาจริงๆ เราจะต้องพูดดีๆ อธิบายไปเถอะ เข้าใจเหตุผลรึเปล่า เราไม่รู้เลย แต่เราเดาว่าเขาจะฟัง ซึ่งน้ำขิงก็ถูกไม้มะยมบ่อยนะครับ เห็นชอบช่วยเหลือ ชอบทำบุญ ไหว้พระ แบบนี้ ไม่รอดไม้เรียวครับ

วางอนาคตไว้!

เรื่องของอนาคตแล้วแต่เขาเลย เรามีหน้าที่เลี้ยงเขาให้ดีที่สุด ส่งเขาขึ้นฝั่ง แต่จะเน้นมากคือเรื่องความกตัญญู การขอบคุณนี่แหละ เป็นจุดเริ่มต้น แล้วที่บ้านก็จะสอนสวดมนต์ ไหว้พระ ก็ช่วยกล่อมเกลาเขาได้นะ อย่างน้ำขิงเจอพระเจอเจ้าไม่ได้เลย แค่รั้ววัดก็ยกมือไหว้แล้วครับ บางทีก็สงสารลูก เวลาไปงานฝังลูกนิมิต หันไปทางไหนก็เจอพระ น้ำขิงก็พงกหัวเป็นหลายๆ สิบรอบ เพราะทั้งพระจริง พระพุทธรูปเต็มวัดไปหมดเลยครับ

เอาล่ะ...ใครที่อยากเห็นความไฉไลร่าเริงของน้อง ก็ตามไปดู ที่นี่ เลยจ้า รับรองหายเครียด!