วันอังคารที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2560
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

ลิงเขาย้อยแยกฝูงกิน อาบน้ำบ่อเดียวกัน

“เมื่อก่อนแถบหน้าถ้ำเขาย้อยเป็นป่า ลิงที่เขาย้อยมีไม่มากแค่ 100 ตัว ลิงพวกนี้มาจากป่าน้ำเค็ม พอป่าน้ำเค็มถูกชาวบ้านบุกรุกไปทำบ่อกุ้ง บ่อปลา ลิงไม่มีที่อยู่ก็อพยพแล้วมาแพร่พันธุ์ออกลูกออกหลานเต็มไปหมด ปัจจุบันมีเกือบพันตัว”

เสียงบรรยายจากกองรักษ์ จินดาวงศ์ อายุ 53 ปี ไกด์ท้องถิ่นหน้าถ้ำพระนอน วัดเขาย้อย อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี

ก่อนจะขึ้นไปไหว้พระในถ้ำ ทุกคนที่ไปก็จะต้องผจญกับฝูงลิงก่อนอย่ามองแค่ว่าลิงคือลิง ลิงหน้าถ้ำเขาย้อยมีเรื่องเล่าน่าสนใจไม่น้อยเลย

กองรักษ์เล่าว่า ลิงอยู่กันสี่ฝูง ฝูงแรกอยู่หน้าถ้ำ ฝูงที่สองอยู่หน้าโรงพยาบาลเขาย้อย ฝูงที่สามอยู่ในวัดเขาย้อย ฝูงที่สี่อยู่นอกวัดบริเวณวัด พูดกันง่ายๆ ไปเขาย้อยมองไปทางไหนก็ไม่พ้นลิง

ลิงแยกไปตามจ่าฝูง ตัวไหนเริ่มแก่ก็จะถูกปลดออกจากจ่าฝูง ตัวไหนขึ้นเป็นหนุ่มหรือทโมน ก็จะขึ้นเป็นจ่าฝูงแทน

ลิงมีอายุอยู่ได้ถึง 16 ปี ถ้าสมบูรณ์อาจอยู่ได้มากกว่านี้ แต่ถ้าลิงแก่ตาย ไม่เคยมีคนเห็นศพลิง มันตายอยู่ที่ไหน ในหลืบถ้ำที่ซับซ้อน หรือตายในพุ่มไม้ใบหนา

กองรักษ์ชี้ไปที่มัดหมี่ ลิงแก่อายุเกือบ 20 ปีตัวหนึ่ง ตอนนี้หนังเริ่มกลับ จับเล่นได้

คนฟังอาจสงสัย กองรักษ์รู้อายุลิงได้อย่างไร เขาบอกว่าเขาอยู่กับลิงเขาย้อยมานาน รู้ด้วยว่าลิงกับหมาอายุก็พอๆกัน กองรักษ์รู้กระทั่งนิสัยการกินของลิง

เวลานักท่องเที่ยวให้อาหารลิง กองรักษ์บอกว่าต้องรู้จักให้ หน้าร้านค้าก็ไม่ควรให้อาหาร ลิงจะเข้าไปหยิบของในร้าน

“เมื่อก่อนร้านค้าแถวนี้มีหลายร้าน สู้ลิงไม่ไหวก็ปิดร้านหนี”กองรักษ์ว่า

แต่เมื่อไม่มีคนมาให้อาหาร ลิงก็ไม่มีกิน ลิงหิวจะร้าย ลุกลามไปรบกวนบ้านเรือนใกล้วัด ร้านค้าที่มีอยู่แก้ปัญหาด้วยการทำลูกกรงปิด

จุดที่ควรให้อาหารลิง ให้มองบริเวณต้นโพธิ์ ตรงนั้นจะไม่มีร้านค้า หรือไม่ก็ไปให้บริเวณสระน้ำด้านหลัง

อีกจุด...ร้านขายอาหารลิง ให้ตรงหน้าร้านได้ ร้านเขาจะเก็บกวาดขยะเอง แต่ถ้าให้อาหารไปทั่ว คนกวาดจะตามทำความสะอาดลำบาก

เดิมทีลิงกินอาหารตามสบาย ตัวไหนอยู่ใกล้ก็ไปถึงก่อน ไม่แบ่งเป็นฝักฝ่าย

แต่ต่อมาเมื่อคราวงานประจำปีวัดเขาย้อย...ซึ่งจะมีคนมากันมาก นอกจากชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงจะมาทำบุญ นักท่องเที่ยวก็ยังมาเพิ่มจำนวน คณะกรรมการเห็นตรงกันว่า ต้องหาวิธีป้องกันไม่ให้ฝูงลิงมารบกวน

ติดต่อเจ้าหน้าที่มาหาวิธีป้องกัน...ได้ข้อสรุปว่า ต้องช่วยกันจับลิงไปไว้บนเขา อย่างน้อยก็ช่วงเวลางานประจำปี...สิ่งที่ทำได้ คือแยกลิงไปได้ฝูงใหญ่ แต่ยังมีลิงฝูงที่เหลือเล็ดลอดหากินวนเวียนระหว่างเวลางาน

จบงานประจำปี ลิงที่ถูกแยกไปไว้บนเขาก็ค่อยๆทยอยลงมาหากินที่หน้าถ้ำที่เดิม

แต่ปรากฏว่า ลิงฝูงเก่าที่ไม่ได้ถูกแยกขึ้นเขาไม่ยอมรับ แสดงอาการแปลกแยก...ไม่ยอมให้เข้าพวก

ลิงแยกฝูงกันชัดเจน ร้านขายอาหารจะรู้ว่าลิงฝูงไหนชอบกินอะไร อีกฝูงชอบอะไร ซึ่งไม่เหมือนกัน

แม้ตอนกินจะแยกกันกินชัดเจน แต่พอถึงเวลาอาบน้ำ กองรักษ์ เล่าว่าลิงสองฝูงจะยอมอาบน้ำสระเดียวกัน สระที่ลิงอาบน้ำอยู่ด้านข้างวัด มองเห็นน้ำสกปรกเป็นสีเขียว คนเห็นแล้วคงไม่มีใครกล้าลงไป

น้ำในสระนี้ชาวบ้านเคยใช้ วัวควายก็อาศัยยามหน้าแล้ง ยามขาดแคลนน้ำ วัดก็เคยไปตักเอามาใช้ แต่ตอนนี้วัดมีน้ำบาดาลใช้ สระจึงเป็นสัมปทานของลิงไปพวกเดียว

แม้ว่าน้ำในสระจะเต็มไปด้วยขยะ ในสายตาคนดูสกปรก ตอนเที่ยงอากาศร้อนๆ ลิงแต่ละฝูงจะลงเล่นน้ำ ลิงเขาย้อยจึงสะอาดทุกตัว เวลามานัวเนียใกล้คน ไม่มีใครรังเกียจ

กองรักษ์เล่าต่อไปว่า ลิงเขาย้อยอยู่มานานจนเป็นส่วนหนึ่งของวัด เมื่อสี่ห้าปีที่แล้ว เจ้าหน้าที่เทศบาลมาทำหมันลิง ตัวผู้ทำหมันแห้ง ตัวเมียฉีดยาคุม ฉีดยาแล้วเจ้าหน้าที่จะเขียนหนังสือติดหน้าอก แสดงว่าตัวนั้นฉีดยาทำหมันแล้ว

ช่วงต่อมาไม่มีงบมาดูแล ก็ปล่อยลิงไปตามธรรมชาติ ลิงพอทำหมันแล้วก็อ้วน มีนม บางตัวออกอาการตุ้งติ้งเหมือนตุ๊ดเกย์ ลิงตัวที่ทำหมันแล้วก็จะเดินไปได้ทั่ว เพราะไม่ติดตัวเมีย

ส่วนลิงตัวเมียตูดแดงที่ยกหาง เป็นการสื่อสารบอกให้ตัวผู้รู้ว่าพร้อมจะผสมพันธุ์

กองรักษ์มีความรู้เรื่องลิงไม่น้อยเลย เขาเล่าว่า ลิงมี 2 ลักษณะ คือวานรกับหนุมาน

หนุมานขนหัวตั้ง วานรขนหัวเตียน สีขนแต่ละตัวก็ไม่เหมือนกัน บางตัวสีเผือก บางตัวสีนวล บางตัวสีดำ บางตัวสีทอง

“อยู่กับลิงทุกวัน จำได้เกือบหมดทุกตัว” กองรักษ์ว่า “ผมรู้ว่าลิงตัวไหนเล่นได้ อย่างลิงชื่อขนทองจะดุมาก คนอื่นเล่นไม่ได้ แต่ลิงโดยทั่วไปก็ดุเกือบทุกตัว คนแถวนี้เคยโดนมันกัดก็ต้องไปฉีดยา”

กองรักษ์เคยตั้งข้อสังเกตจนรู้ว่า ลิงคิ้วขาวจะดุ

ลิงเขาย้อยกลัวไม้กับหนังสติ๊กมาก ใครที่บอกว่าเอาตุ๊กตาจระเข้ไปขู่จะกลัว แต่ลิงเขาย้อยไม่กลัว แรกๆมันก็จะลองแหย่ ถ้าไม่ตอบโต้ก็รู้ว่าเป็นของปลอม ต่อจากนั้นมันก็จะชวนกันดึงเล่น

แต่โดยภาพรวมๆ กองรักษ์บอกว่า ลิงที่เขาย้อยนิสัยดี เชื่องกว่า ถ้าเปรียบกับลิงที่อื่น

“นักท่องเที่ยวที่ถูกลิงกัดเกือบทุกราย เพราะชอบไปแหย่ลิง”

แต่แม้จะยืนยันว่าลิงเขาย้อยไม่ดุ กองรักษ์ก็ยังมีข้อแนะนำสำหรับนักท่องเที่ยว เวลาจอดรถ คนดูแลรถใส่เสื้อเขียวจะเป็นคนเฝ้ารถ ถ้าไม่มีคนดูแลรถลิงก็จะขึ้นมาเล่น รถที่มีตุ๊กตาเสียบที่เสาวิทยุ ลิงจะมาดึงเล่น เสียหายไปหลายคันแล้ว

ข้อแนะนำยังมีต่อ เจ้าหน้าที่จะบอกเจ้าของรถว่า อย่าถือของกินลงมา ลิงจะแย่ง ถ้าเป็นขยะที่จะเอามาทิ้งก็รับเอามาทิ้งให้ บางคนไม่เข้าใจคิดว่าลิงจะทำอะไรได้

คำแนะนำสุดท้ายจากกองรักษ์ “ลิงที่นี่ฉลาดมาก ประตูรถถ้าไม่ล็อก มันก็เปิดได้ ขวดน้ำ ลิงบางตัวก็เปิดกินเองได้”

ประธาน เที่ยงแท้ อายุ 63 ปี สวมเสื้อสีเขียว เพศหญิง เล่าว่า แบ่งโซนกันดูแลรถทุกคัน อุปกรณ์มีหนังสติ๊กกับไม้ บางครั้งก็ใช้เสียงกระแอมขู่ ลิงจะรู้ เดินไปไหนลิงจะไม่ตาม รถบางคันเขาก็จะบอกให้ช่วยดูให้ดี

ค่าดูแลรถ ไม่กะเกณฑ์ว่าเท่าไหร่ แล้วแต่น้ำใจ

ประธานได้เงินจากการดูแลรถนักท่องเที่ยว วันธรรมดาสองสามร้อยบาท หน้าเทศกาลได้เพิ่มอีกนิดหน่อย มาทำงานตั้งแต่ 8 โมงเช้า วันธรรมดาปิดถ้ำ 5 โมง วันเสาร์อาทิตย์ปิดถ้ำ 5 โมงครึ่ง

คนขายอาหารลิงบนรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้าง จำปา ศรีพุ่ม อายุ 65 ปี ขายมากว่า 20 ปี

อาหารลิงเริ่มจากกล้วยทุกชนิด หวีละ 20 บาท ข้าวโพดถุงละ 20 บาท เป็นข้าวโพดดิบ มีรสหวาน

“ถ้าเป็นข้าวโพดต้ม ลิงไม่กิน ติดฟัน” จำปาบอก

เวลานั่งขายต้องคอยระวัง บางทีง่วงๆนั่งหลับลิงก็มาลักขโมยไปบางวันเจอไปหลายถุง

“ยิ่งไอ้ตั้ม” จำปาระบุชื่อลิงตัวดุเจ้าประจำ “มันขึ้นบนรถเมื่อไหร่ ต้องนิ่ง ปล่อยให้หยิบข้าวโพดอันสวยๆไป ถ้าไล่มันก็จะกัด กับข้าว ถ้าเขาจะเอาก็ต้องให้”

บางทีเอาผ้าปิดมันก็เอามือแหย่หยิบเอาไปจนได้ พวกตัวใหญ่ๆไม่ต้องตามมันกัดแน่

จำปาเคยโดนลิงกัดถึงขั้นต้องไปเย็บฉีดยา แต่ถ้าไม่มากก็แค่ล้างน้ำ เอายาหม่องนวด

“ตั้งแต่ขายมาโดนไปสามหน”

ขายอาหารลิง พูดตรงๆก็คือหากินกับลิง ยอมให้ลิงกินบ้าง ยังพอเหลือกำไร ก็พออยู่ได้ จำปาขายอาหารลิงเลี้ยงตัวเอง เลี้ยงหลานมากว่า 20 ปี ยังมีแรงสู้ ตั้งใจจะขายต่อไปเรื่อยๆ.