อุตสาหะพากเพียรฝึกฝนจิตของ... "หลวงตา

มหาบัว ญาณสัมปันโน"  วัดป่าบ้านตาด  จ.อุดรธานี  ในห้วงธรรม  ควรหนัก...ต้องเบา  ควรเบา...ต้องเบา  ซึ่งเปิดเผยไว้ในหนังสือหยดน้ำบนใบบัว

กล่าวถึง การที่นั่งโหมภาวนาตลอดรุ่ง 9-10 คืน แม้ว่าจะไม่ทำติดๆ หรือเว้นไปบ้าง...ก็แสดงผลให้เห็นว่าผิวหนัง ร่างกาย ช้ำระบม พอง แตก กระทั่งนานวันเข้า ท่านอาจารย์มั่นก็เมตตาเตือนแย็บออกมาว่า...

"กิเลสมันไม่ได้อยู่กับร่างกายนะ มันอยู่กับจิต"

แล้ว ก็ยกเอาเรื่องการฝึกม้ามาเตือนว่า "ม้าที่เวลามันกำลังคึกคะนองมันไม่ยอมฟังเสียงเจ้าของเลย ต้องทรมานมันอย่างเต็มที่ ไม่ควรให้กินหญ้าก็ไม่ให้มันกินเลย ทรมานมันอย่างหนัก เอาจนมันกระดิกไม่ได้...

ทีนี้พอมันยอมลดพยศลงก็ผ่อนการทรมาน เมื่อมันผ่อนความพยศ

ลงมาก การฝึกทรมานก็ผ่อนกันลงไป"

ถือเป็นจุดเริ่มไปสู่เส้นทางพระวิปัสสนากรรมฐานชื่อดัง ที่มีลูกศิษย์

ลูกหามากมายทั้งในและนอกประเทศ...ทำให้หลายคนอดถามถึงไม่ได้ว่า หลวงตาฯปลุกเสกพระเครื่อง...พระบูชาเอาไว้กี่รุ่นแล้วบ้าง?

สกู๊ป หน้า 1 ลองสืบค้นข้อมูลจากอินเตอร์เน็ต ค้นหาคำว่า "วัตถุมงคล หลวงตามหาบัว" หลายเว็บไซต์แนะนำพระเครื่องเอาไว้หลายต่อหลายรุ่น บางเว็บนำรูปออกมาโชว์นับดูแล้ว น่าจะมีเกือบ 50 รุ่นเห็นจะได้

เว็บแรก www.inform.collection9.net อ้างอิงที่มาจากพระยอดนิยมอุบลราชธานีและของดีลุ่มแม่น้ำโขง...มรดกพระเครื่อง ไล่เรียงมาตั้งแต่

พระ กริ่งนาคปรกรุ่นแรก หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน กองบิน 23 อุดรธานี ว่ากันตามความนิยมอยู่ที่หลักพันต้นๆ...พระบูชานาคปรกรุ่นแรก หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน กองบิน 23 อุดรธานี ขนาดหน้าตัก 3 นิ้ว ค่านิยมอยู่ที่หลักหมื่นต้นเช่นเดียวกัน

และพระบูชานาคปรกรุ่นแรกฯ ขนาดหน้าตัก 5 นิ้ว ค่านิยมอยู่ที่หลักหมื่นกลาง

ถัดมา...ล็อกเกต รุ่นแรกปี 2534...เหรียญหลวงตามหาบัว รุ่นแรกช่วยชาติ ปี 2540 ค่านิยมอยู่ที่หลักพันกลางๆ

เหรียญ เนื้อทองคำลงยาปี 2547 ค่านิยมก็จะสูงขึ้นอีกหน่อย อยู่ที่หลักหมื่นกลางๆ...กริ่งพระธรรมวิสุทธิมงคล รุ่นเมตตาบารมีปี 2547 ค่านิยมเนื้อทองคำอยู่ที่หลักหมื่นกลาง เนื้อเงินก้นทองคำอยู่ที่หลักหมื่นต้น ถ้าเป็นเนื้อเงินอยู่ที่หลักพันปลาย

เห รียญล้อแมครุ่นแรกปี 2547 เนื้อทองคำค่านิยมอยู่ที่หลักหมื่นกลาง เนื้อเงินอยู่ที่หลักพันกลาง เนื้อนวโลหะอยู่ที่หลักพันต้น เนื้อทองแดงอยู่ที่พันกว่าบาท ฯลฯ

นอกจากนี้ยังมีเหรียญ รูปหล่อ ล็อกเกต หลวงตามหาบัว...ตามมาอีกหลายรุ่น...สะท้อนตลาดถือว่าอยู่ในกระแส มีผู้สนใจสืบค้น เก็บข้อมูล รวมถึงเข้ามาสอบถามอยู่เรื่อยๆ

ถึงวันนี้...ค่านิยมที่ว่านี้ น่าจะพุ่งสูงขึ้นไปอีก

คนหนึ่งใช้นามว่า "เด็กวัด" โพสต์ไว้ในเว็บบอร์ด www.amulet2u.com หลายปีมาแล้ว บอกว่า เท่าที่พยายามสืบค้นอยู่นาน พระของหลวงตาจะแบ่งออกได้ 3 ประเภท...ประเภทแรก สร้างและนำเข้าพิธีปลุกเสกหมู่ โดยมีองค์หลวงตาอยู่ในพิธีด้วย

ประเภทที่สอง...สร้างโดยศิษย์คนสำคัญ นำเข้าพิธีทุกพิธีเป็นปีๆ และนำพระไปไว้ที่กุฏิท่านนานเป็นเดือนๆ จึงนำมาแจกกัน เท่าที่คุณเด็กวัดรู้มีแค่ 7 รุ่น...แต่ละรุ่นมีจำนวนหลักร้อยเท่านั้น

"พระประเภทนี้ นอกจากมีน้อยแล้ว ยังไม่แพร่หลาย ต้องไปรับจากครูบาอาจารย์โดยตรง และแจกเป็นรายบุคคลเท่านั้น"

ประเภท สุดท้าย...ผ่านการอธิษฐานจิตจากหลวงตาโดยตรง บอกตรงๆว่าหายากสุดๆ ใครมีก็เงียบ ไม่ค่อยบอกกัน คนให้ก็มักกำชับว่าห้ามบอกใครว่าได้มาจากไหน...เพราะของมีน้อย

"ไม่ ขุด...ไม่คุ้ย...ไม่ตื๊อ หมดสิทธิ์ได้ เท่าที่ทราบก็มีล็อกเกตสาม...สี่รุ่น รูปหล่ออีกนิดหน่อย จำนวนก็หลักสิบ...หลักร้อยทั้งนั้น

ใครที่ทำ แล้วจะไม่ทำซ้ำสอง เพราะทุกครั้งหลวงตาท่านจะตำหนิอย่างรุนแรงมาก ทุกคนจะกลัวกันหมด...พระประเภทนี้ ต้องตื๊อกันเป็นปีๆเท่านั้นถึงจะได้"

ตรงกันบางคนที่ให้ทรรศนะไว้ว่า...หลวงตาบัวท่านไม่มีวัตถุมงคลเลย แต่ช่วงผ้าป่าช่วยชาติ มีลูกศิษย์สร้างกันเยอะ

"ท่าน ไม่นิยมให้คนสร้าง ถ้าท่านรู้จะตำหนิ คนที่จะนำมาให้ท่านเสก...บางรุ่นลูกศิษย์จะทำขึ้นแล้ว (แอบ) นำไปไว้คราวที่ท่าน ทำน้ำมนต์ ซึ่งทำปีละครั้ง"

มุมมองส่วนตัว "พระเนื้อผง" สำหรับหมู่ลูกศิษย์น่าเก็บ เพราะศิษย์สร้างขึ้น ได้ชานหมาก ไม้สีฟัน เกศา นำมาผสมไว้เยอะ...ลำพังของเหล่านี้ศิษย์ก็แย่งกันเก็บเพื่อเป็นสิริมงคลอยู่ แล้ว

เรื่อง "ชานหมาก" มีโยมผู้หนึ่งเคยพูดกับหลวงตาว่า "หลวงตาครับ...ขอชานหมาก"

หลวงตาก็บอกไปว่า "อย่ายุ่งๆ ของไม่เป็นประโยชน์ สิ่งใดเป็นประโยชน์เราสอนแล้ว นั่นมาขออะไร...ของเศษๆเดนๆ ของทิ้ง...

ศาสนาพุทธเราเป็นศาสนาที่เลิศ เราคอยแต่จะเอาของปลอมๆเข้าไปแทรก...ชานหมากนี่น่ะของปลอม"

โยมอีกคนก็ถาม... "หลวงตาขา ไม่ทราบหลวงตามีเหรียญแจกหรือเปล่าคะ?"

หลวงตาตอบกลับไปว่า "มีเหรียญเดียว ดูเอานี่...ออกสนามก็เหรียญนี้ ขึ้นเทศน์ก็เหรียญนี้ เหรียญอื่นไม่เห็นมี

เหรียญไหนเก่งเอามาแข่งสิ เหรียญไหนเก่งเอามาแข่ง...เหรียญนี้น่ะ ถ้าเก่งก็ไม่ต้องเอาเหรียญ สู้เหรียญนี้ไม่ได้ ว่างั้นเถอะ...."

.....??????.....ฟังจบทำเอาโยมคนนี้ นั่งนิ่งไปทีเดียว

แสง ธรรมส่องทางที่หลวงตามหาบัวพร่ำสอนลูกศิษย์ "....ภาค ปฏิบัติก็คืองานอันหนึ่งของเรา ทำไมงานเรามีด้วยการประพฤติปฏิบัติ ผลทำไมจะไม่มีได้เล่า เหตุกับผลเป็นของคู่เคียงกันมาแต่ไหนแต่ไร ทำไมเราทำมันจะไม่มีผล เมื่อเหตุเป็นไปสมควรแก่ผล จะพึงเกิดขึ้นได้อยู่แล้ว..."

หลวงตาจะย้ำอยู่เสมอว่า การทำความเพียรเพื่อความพ้นทุกข์ จะยากลำบากเพียงไร ก็ให้ถือว่าเป็นงานอันตนจะพึงทำ หลีกเลี่ยงไปไม่ได้ ถ้าต้องการพ้นจากทุกข์ซึ่งกีดขวางกดถ่วงจิตใจอยู่ตลอดเวลานี้ ให้จิตใจเป็นอิสระ...

"อย่าพึงท้อถอยทางความเพียร อย่าไปคำนึงว่าวาสนามาก วาสนาน้อยในขณะที่จะทำความดี..."

ถ้า จะคิดว่าอำนาจวาสนาน้อยในขณะที่จิตเลื่อนลอยเผลอตัวออกไป พอระลึกได้ก็ให้ทราบว่านี่เป็นการสั่งสมในการตัดทอนนิสัยวาสนาของตนให้ด้อย ลงไปโดยลำดับ...ถ้ามากกว่านี้นิสัยวาสนาก็จะขาดสูญไป เพราะความชั่วเป็นสิ่งทำลายหรือเผาผลาญให้วอดวายไป

"การทำความดีอยู่ตลอดเวลา ก็คือการสร้างอำนาจวาสนาขึ้นภายในจิต  เพื่อจะปราบปรามสิ่งที่เป็นข้าศึกมีอยู่ภายในใจให้หมดสิ้นไปนั่นแล

ใครจะไปสร้างวาสนาที่ไหน...ถ้าไม่สร้างที่ใจ วาสนาจะมากน้อยเพียงไรก็เกิดขึ้นที่ใจเป็นผู้สร้างได้"

คำ ว่า "ธรรมะ" จะสูงขั้นไหนซึ่งเป็นฝ่ายผล...ธรรมฝ่ายเหตุคือข้อปฏิบัตินี้จะพึงติดแนบกัน ไปในทุกขั้นทุกภูมิ เพราะผู้ที่จะก้าวเข้าถึงธรรมขั้นนั้นๆก็ต้องเป็นไปตามธรรมขั้นเหตุ คือทางดำเนิน

หลวงตามหาบัวท่านถือเรื่องของจิตใจ เป็นสมบัติล้ำค่า...น่าจะมากกว่าพระเครื่อง เครื่องรางของขลัง วัตถุปลุกเสกใดๆที่มีชื่อ "หลวงตามหาบัว" สลักรอยเอาไว้.