วันจันทร์ที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

วังนางโหง

อ่่านเรื่องย่อ 24

แนว: พีเรียด-ดราม่า-สยองขวัญ

บทประพันธ์โดย: เตมัน

บทโทรทัศน์โดย: ฤกษ์ราตรี

กำกับการแสดงโดย: เอกภพ ตันหยงมาศกุล

ผลิตโดย: บริษัท กันตนา มูฟวี่ ทาวน์ (2002) จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: ศิวัฒน์ โชติชัยชรินทร์,ทัศนียา การสมนุช

ที่เรือนไทยธนารักษ์ ดาเรศถือปืนขู่ดาริกากับดาราให้แบกพรรวีไปศาลาท่าน้ำเพื่อทำพิธีบูชายัญ พี่สาวทั้งสองไม่เต็มใจแต่ต้องทำตามเพราะกลัวลูกปืน

ขณะเดียวกัน เพลินขับรถมุ่งหน้าจังหวัดระยอง ดานุกับจิรวัฒน์ช่วยกันแปลบันทึกของพระยาธนารักษ์ฯเพื่อไขปริศนานางโหงอย่างเคร่งเครียด...และมีหมอเวกนั่งมาด้วย

เพลินถึงระยองเช้าตรู่ แวะปั๊มล้างหน้าล้างตา ดานุอยู่ในรถคร่ำเคร่งแปลบันทึกจนจบ แต่ไม่ทันเล่าให้ใครฟัง จิรวัฒน์ก็หน้ามุ่ยขึ้นรถบอกติดต่อพรรวีไม่ได้ พอดีหมอเวกงัวเงียตื่นเล่าว่าเมื่อคืนเห็นดาริกา ดารากับดาเรศขับรถออกจากโรงพยาบาลไปกับผู้หญิงสวยคนหนึ่ง ดานุสังหรณ์ใจ บอกให้รีบไปเรือนไทยธนารักษ์

เวลาเดียวกันพรรวีถูกจับมัดอยู่บนศาลาท่าน้ำ ดาริกากับดาราเครียดอยากให้เรื่องจบเร็วๆ แต่ดาเรศบอกต้องรอพิกุล ทันใดนั้นเรือมาดลำหนึ่งฝ่าสายหมอกยามเช้าในแม่น้ำมาช้าๆ ดาเรศเห็นพิกุลดีใจมาก

“ไม่! ฉันไม่รอนังผีนั่นหรอก ไม่ว่ามันจะเป็นนางโหงหรือไม่ใช่ มันก็คือผี ฉันกลัว” ดาราตัวสั่น

“ดาเรศ...ที่ดาราพูดก็ถูก พี่เห็นกับตาว่าพิกุลเป็นผี พิกุลเองก็ยอมรับว่าเขาต้องการแก้แค้นพวกเรา เรื่องบูชายัญอะไรนี่มันไม่มีจริง ล้มเลิกเถอะดาเรศ กลับไปปรึกษาหาทางออกทางอื่นกัน” ดาริกาหว่านล้อม

“พวกพี่มันขี้ขลาด...คิดแต่จะสบายเอาตัวรอด พวกพี่ไม่เคยต้องทุกข์ทรมานเหมือนฉัน ไม่มีวันเข้าใจว่าฉันยอมแลกอะไรก็ได้เพื่อจะได้พ้นความทรมานนี้... และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาขวาง”

ดารากลัวพิกุลเลยวิ่งหนี ดาเรศคลั่งยิงปืนขู่และสั่งพี่สาวทั้งสองลากพรรวีลงเรือเพื่อบูชายัญทันที ดาริกาเหลือบเห็นพรรวีพยายามคลายเชือกจึงแกล้งคุยกับ

ดาเรศถ่วงเวลา แต่ดาเรศเห็นเสียก่อน เล็งปืนจะยิง พรรวีเข้าแย่งปืน แต่ปืนลั่นถูกขาเลือดสาด เจ็บจนหมดสติ ดาเรศตกใจถอยหนี เสียหลักหงายหลังตกน้ำตูม

พวกดานุมาถึงเรือนไทยธนารักษ์ ทันได้ยิน

เสียงปืน รีบวิ่งตามเสียงไปศาลาท่าน้ำ เจอดาริการ้องให้ช่วยดาเรศ เพลินอาสากระโดดน้ำไปช่วย ดาริกาเห็นดานุรีบบอกว่าตนกับดาราถูกดาเรศหลอกให้ล่อพรรวีมาบูชายัญ ยังไม่ทันอธิบายเรื่องราว เพลินก็ลากร่างดาเรศขึ้นฝั่งช่วยผายปอด แต่ดาเรศยังแน่นิ่ง


ดานุขอจิรวัฒน์ให้พาพรรวีกับดาเรศไปโรงพยาบาล ดาริกาเห็นเสื้อลูกชายมีรอยเลือดซึมก็เป็นห่วง อยากให้ไปโรงพยาบาลด้วยกัน แต่ชายหนุ่มปฏิเสธเพราะจะรอพิกุล จิรวัฒน์ไม่เชื่อว่าผีจะโผล่มากลางวันแสกๆ แต่ทันใดนั้นก็เกิดลมพัดแรง ท้องฟ้ามืดครึ้มทันที หมอเวกบอกว่าพิกุลมาแล้ว...

ขณะเดียวกันคำขับรถพาพระยัน คุณทับกับคุณดวงมาเรือนไทยธนารักษ์ แต่เจอทางตัน คุณทับงง เปิดประตูรถลงไปดูเพราะมั่นใจว่าเป็นถนนเส้นนี้ พระยันตามลงมาแล้วยกมือพนม พลันต้นไม้รกครึ้มเลือนหาย เปิดทางให้เห็นประตูรั้วบ้านเรือนไทย ทุกคนตะลึง

“ที่นี่เป็นที่สิงสถิตของนางโหง นางโหงจึงสามารถแสดงอิทธิฤทธิ์ได้อย่างเต็มที่...” พระยันพูดเนิบๆ

 คุณทับเอะใจ บอกทุกคนว่ารอช้าไม่ได้ แล้วรีบเดินนำเข้าไปข้างใน

ooooooo

สายลมเอื่อยยามเช้ากลายเป็นลมแรงแหวกสายหมอกเห็นพิกุลบนเรือมาดกลางแม่น้ำ หมอเวกควักด้ายอาคมร่ายมนตร์แล้วขว้างใส่ หญิงสาวหายตัวมาปรากฏที่ท่าน้ำ บีบคอหมอผีจนตาเหลือก ดานุเห็นท่าไม่ดี เลยยื่นสร้อยพระใส่ พิกุลกรี๊ดกลัวพลังพุทธคุณ หายวับกลับเรือทันที

ดานุพยายามขออธิบายเรื่องราวจากบันทึก แต่พิกุลโกรธจนหน้ามืด แหวลั่น “ความจริงแบบนี้น่ะรึที่อยากให้รู้ มันเป็นความโป้ปด ทรยศ หลอกลวงมากกว่า ข้าไม่มีวันเชื่ออีกต่อไป ไม่มีวัน”

พิกุลร่ายมนตร์ดำ เกิดเป็นลมพัดหวีดหวิวผสานเสียงโหยหวนของปิศาจใต้วังน้ำที่ผุดขึ้นมาตนแล้วตนเล่า ทันใดนั้นพระยันนำคุณทับกับคุณดวงมาถึง ทุกอย่างกลับสงบเงียบ ปิศาจพุ่งกลับใต้น้ำมา พิกุลโกรธจัดที่เห็นพระยันเอาชนะอิทธิฤทธิ์ของตน แต่พระยันสอนพิกุลด้วยความเมตตา

“ที่โยมไม่เห็นความจริง เพราะโยมเกาะยึดอยู่กับ อดีต ใจของโยมจึงไม่เห็นในสิ่งที่ควรเห็น...โยมไม่เหนื่อยบ้างหรือที่ต้องเวียนว่ายอยู่ในความแค้นไม่สิ้นสุด”

“มันจะสิ้นสุดได้ก็ต่อเมื่อพวกธนารักษ์ฯทุกคนกลายเป็นผีไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเหมือนข้า”

“ไม่มีใครกำหนดความตายให้ใครได้ นอกจากตัวเอง...คิดดูว่าที่โยมต้องสิงสู่อยู่ในวังน้ำ เป็นเพราะใคร โยมเองที่ตัดสินใจมิใช่รึ”

พิกุลอึ้งเพราะถูกแทงใจดำ แต่ด้วยทิฐิ บอกว่าดานุต่างหากที่เป็นต้นเหตุ ดานุยินดีตายเพื่อไถ่โทษ จะก้าวลงเรือพิกุล คุณทับไม่ยอม ขอเป็นเหยื่อบูชายัญเอง พระยันจึงเตือนสติทุกคน

“บ่วงกรรมที่ผูกไว้ด้วยความเจ็บแค้นใจ บ่วงนั้นจะถูกปลดได้เมื่อผู้ผูกจะยอมแก้บ่วงนั้นออกเอง”

พิกุลสบตาดานุนิ่งนาน แล้วตัดสินใจ “ได้! ข้าจะลองฟังลมปากของคุณหลวงเป็นครั้งสุดท้าย”

ดานุถอดสร้อยพระคืนพระยัน แล้วก้าวลงเรือ พิกุลพายออกไปกลางแม่น้ำทันที


“อยากจะพูดอะไรก็พูดมา...แต่อย่าหวังว่าจะรอดกลับไป”

“ผมไม่เคยคิดว่าจะได้กลับไปอีก”

“ความรักสินะ คุณหลวงถึงยอมแลกชีวิตตัวเองได้ขนาดนี้”

“ใช่!...ความรัก ความรักในหัวใจของพระยาธนารักษ์ฯ”

“ความรักในหัวใจของพระยาธนารักษ์ฯ ไม่เคยมี!”

“มี! มันมีตั้งแต่วันแรกที่พบหน้า...ขอเพียงพิกุลฟังผม คุณก็จะเข้าใจว่าพระยาธนารักษ์ฯไม่เคยรักใครมากกว่าคุณ แม้กระทั่งตัวเอง”

ดานุจ้องตาพิกุลเนิ่นนาน จิตใจรักที่มั่นคงของชายหนุ่มพาพิกุลจมดิ่งสู่ห้วงอดีตอีกครั้ง...

ooooooo

พิกุลเห็นอดีตด้านที่ตนไม่เคยรู้ ครั้งที่แอบได้ยินหลวงธนารักษ์ฯคุยกับจวนเรื่องจับเธอบูชายัญ แท้จริงแล้วคุณหลวงไม่ยินยอมแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำโกรธจนเกือบพลั้งมือฆ่าจวน และยังตามมาช่วยเธอจากบ่าวพระยาศรีศักดิ์ฯ...แต่สายช่วยไว้ได้ก่อน เธอเข้าใจผิดไปเองจนน้อยใจฆ่าตัวตายประชดผัว

หลวงธนารักษ์ฯเสียใจมากที่เห็นพิกุลฆ่าตัวตายกับตาจนสลบไปสองวันเต็ม ตาชดกับยายแสมาเยี่ยมและแจ้งข่าวว่าไม่พบศพลูกสาวผู้อาภัพ คุณหลวงเห็นพ่อตากับแม่ยายร้องไห้ปานจะขาดใจจะก้มกราบ

“ฉันต้องกราบขอโทษจริงๆที่ดูแลพิกุลได้ไม่ดีพอจนเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา อโหสิให้ฉันด้วยเถอะนะ”

“อย่าโทษตัวเองไปเลยขอรับคุณหลวง นังพิกุลมันคิดสั้นเอง พี่มันก็บ้าคุณไสยมนตร์ดำจนขึ้นสมอง แทนที่จะห้ามน้อง กลับยุยงส่งเสริมเพราะอยากจะลองวิชา”

สายกำลังรับกรรมที่ก่อ ตาชดกับยายแสเลยพาหลวงธนารักษ์ฯไปดูถึงสำนัก สายคลุ้มคลั่งหนัก เห็นหลวงธนารักษ์ฯคว้ามีดหมอจะแทง ตาชดเข้าขวางและบริกรรมคาถาเป่ากระหม่อมพรวด สายล้มทรุด กระอักเลือด ตาชดได้แต่ถอนใจช่วยอะไรไม่ได้เพราะลูกสาวคนโตถูกคุณไสยเข้าตัว

“คุณหลวง...ข้า...ข้าปลุกวิญญาณนังพิกุลให้เป็นนางโหง...ให้อภัยข้าด้วย...ต้องถอนมนตร์สะกด...ไม่อย่างนั้น ...วงศ์วานคุณหลวงจะเดือดร้อน”

สายอยู่ในอ้อมกอดยายแส รวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้ายสารภาพเรื่องพิกุล และเกือบได้บอกว่าศพพิกุลอยู่ที่ไหน แต่หมดลมหายใจไปเสียก่อน

หลวงธนารักษ์ฯกลับบ้านที่พระนครอย่างหมดหวังและหมดแรง คุณหลวงมั่นใจว่าคุณแขเป็นต้นคิดวางแผนบูชายัญพิกุลแต่ยังจับไม่ได้คาหนังคาเขา จึงเก็บเสื้อผ้าไปอยู่ระยองเพื่อตามหาศพพิกุล ไม่ว่าคุณแขอ้อนวอนหรือพระยาศรีศักดิ์ฯขู่จะขัดขวางไม่ให้เติบโตในหน้าที่การงานก็ไม่สนใจ

ความแค้นบังตาพิกุลให้มืดบอด กลายเป็นนางโหงที่มีแต่แรงอาฆาต ตามอาละวาดคนที่คิดว่าเกี่ยวข้องกับแผนร้าย เริ่มด้วยการตามไปหลอกหลอนคุณหญิงอิ่มถึงบ้าน พระยาศรีศักดิ์ฯทนไม่ได้ที่ถูกลูบคม ตามซินแสมาทำพิธีปราบ แต่พลาดท่าถูกพิกุลทำลายพิธีและฆ่าตาย ท่านเจ้าคุณกับคุณหญิงกลัวมากหนีไปรดน้ำมนต์ที่วัด แต่ถูกพิกุลตามหลอกจนจมน้ำตายทั้งคู่

วันเวลาผ่านไปเป็นปีๆ ระหว่างที่หลวงธนารักษ์ฯตามหาศพพิกุลที่ระยอง วิญญาณเมียรักก็กลายเป็นนางโหงเต็มตัวเสียแล้ว เที่ยวอาละวาดคนที่เกี่ยวข้องไปเรื่อย

หลวงธนารักษ์ฯจมกับความเศร้าอยู่ระยองไม่กลับพระนครแม้แต่ครั้งเดียว จนทราบข่าวจากอาหลิวว่าพระยาศรีศักดิ์ฯกับคุณหญิงอิ่มตกเรือจมน้ำตาย

เพราะถูกผีพิกุลตามฆ่า จึงกลับพระนครไปร่วมงานศพ

ooooooo

ที่บ้านเจ้าสัวหอในพระนคร คุณแขหงุดหงิดที่หลวงธนารักษ์ฯหมางเมิน ไประบายอารมณ์ตีคุณทิวที่กำลังดื้อไม่ยั้ง จวนร้องห้ามเสียงหลง รับปากจะช่วยจัดการคนที่ทำให้คุณแขไม่พอใจตามความเคยชิน

“ถ้าเช่นนั้นก็ไปจัดการปราบผีอีพิกุลมัน จับใส่หม้อถ่วงน้ำเสียเดี๋ยวนี้”

หลวงธนารักษ์ฯกลับบ้านมาได้ยิน จึงหยุดฟัง ไม่ส่งเสียงให้สองนายบ่าวรู้ตัว

“บ่าวหมดปัญญาจริงๆ หมอผีกี่คนกี่คนก็สู้ฤทธิ์นังพิกุลไม่ได้ จับไข้หัวโกร๋นกันไปหมด บ่าวไม่รู้จะไปหาที่ไหนจริงๆเจ้าค่ะ”

“มึงต้องหาให้ได้ ขนาดตอนที่มันยังเป็นๆกูยังสั่งให้มันไปตายได้ แล้วตอนที่มันเป็นผี มีหรือกูจะกลัวมัน”

จวนเห็นหลวงธนารักษ์ฯอยู่ด้านหลังคุณแข พยายามส่งสัญญาณให้เจ้านายรู้ตัว แต่คุณแขไม่ใส่ใจ

“เจ็บใจนัก ข้าสู้อุตส่าห์ทำทุกอย่างเพื่อให้มันออกไปจากชีวิตคุณพี่ ทำแผนล่อหลอกจนคุณพี่หลงเชื่อว่าข้าเมตตาสงสารมัน ดูรึ! จนวันนี้คุณพี่ก็ยังไม่ลืมมัน ทิ้งข้ากับลูกไปตามหาศพมันเป็นปีๆ แม้แต่ที่เจ้าคุณพ่อกับคุณแม่ถูกมันหลอกหลอนจนตาย คุณพี่ก็ยังไม่เชื่อ เมื่อคืนในงานศพ หน้าข้าคุณพี่ก็ไม่ยอมมอง ข้าเกลียดอีพิกุล ข้าจะตามจองล้างมันทุกชาติ”

คุณแขพรั่งพรูด้วยความแค้น ไม่รู้ตัวว่าสามียืนอยู่ด้านหลังจนหลวงธนารักษ์ฯแสดงตัว คุณทิววิ่งไปกอดพ่อที่ตาแดงก่ำด้วยความโกรธและเสียใจ

“ฉันนึกไม่ถึงเลยว่า ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคือเมียที่ฉันเคยเทิดทูนบูชาว่าเป็นแม่พระ แท้จริงหล่อนก็คือปิศาจจิตใจโหดเหี้ยม น่ารังเกียจที่สุด...ฉันไม่มีวันปล่อยให้ลูกเติบโตขึ้นในมือแม่ที่ร้ายกาจเกินมนุษย์อย่างหล่อนได้”

หลวงธนารักษ์ฯอุ้มคุณทิวออกจากบ้านอย่าง

ไม่มีวันกลับ ไม่ว่าคุณแขจะอ้อนวอนหรือกรีดร้องจนน้ำตาเป็นสายเลือดอย่างไรก็ไม่เป็นผล

ooooooo


นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ