ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    ร้อยป่า

    SHARE

    ที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ ทรงธรรมนอนหน้าซีดเซียว หมอตรวจอาการและบอกว่าหัวใจยังเต้นไม่ปกติ ต้องนอนดูอาการที่นี่สักคืน

     เมื่อหมอกับพยาบาลออกไปแล้ว ทรงธรรมให้แป๋วโทร.หาทรงยศ แป๋วเปิดมือถือเห็นว่าแม่โทร.มาหลายครั้ง จึงขอโทร.กลับไปหาแม่ก่อน

    เสียงมือถือของน้าหญิงดังหลายครั้งแต่เสือที่กำลังร้องไห้ตาแดงก่ำไม่กล้ารับสาย เขาอยู่โรงพยาบาลที่แพร่ในสภาพเสื้อเปื้อนเลือดแดงฉาน มาโนชอยู่ด้วยจึงรับแทน แป๋วแปลกใจมากถามมาโนชว่ามารับสายได้ยังไง

    “คืองี้นะแป๋ว แม่แป๋ว...เกิดอุบัติเหตุน่ะ ตอนนี้อยู่แพร่”

    “คุณแม่อยู่แพร่?”

    “ใช่ แป๋วรีบมาแพร่นะ...มาถึงแล้วโทร.หาเรา”

    มาโนชวางสายไม่ต้องการให้แป๋วซักอะไรอีก เสือเศร้าเสียใจ พูดเสียงเครือกับมาโนชว่าตนยิงน้าหญิงตาย แคนกับแสวงก็เศร้าเหมือนกัน ทั้งคู่บอกเสือว่าอาจเป็นพวกตนก็ได้ที่ยิง แต่มาโนชบอกว่าเอากระสุนไปตรวจถึงจะรู้ว่าน้าหญิงตายจากปืนกระบอกไหน

    แป๋วเชื่อมาโนชว่าแม่ประสบอุบัติเหตุ แต่เมื่อไปถึงโรงพยาบาลพร้อมทรงยศกลับพบว่าแม่เสียชีวิตเพราะถูกยิง ซึ่งตำรวจกำลังรอญาติมายืนยันศพ

    มาโนชพูดไม่ออกตอบไม่ถูกไปชั่วขณะเมื่อโดนแป๋วคาดคั้น เธอกับพี่ชายต้องการคำอธิบายแต่ไม่มีใครชี้แจงความจริง...เสือกล้ำกลืนความเสียใจพูดออกมาขณะแป๋วอยู่ในอ้อมกอดเขา

     “ผมซุ่มจับพวกค้าไม้เถื่อน รถคันนึงแล่นมาแล้วเปิดฉากยิงก่อน ผมเลยยิงตอบโต้ กระสุนโดนแม่แป๋ว”

    แป๋วช็อกผละจากอ้อมกอดเขาทันที “เสือฆ่าแม่แป๋ว”

    “ผมไม่รู้ว่าน้าหญิงอยู่ในรถ ผมเสียใจ”

    แป๋วร้องไห้โฮ สติแตกตวาดไล่เสือไม่ให้มายุ่ง เสือเสียใจมากอยู่แล้วยิ่งเสียใจหนักไปอีก แคนยังไม่อยากให้สรุปว่าเสือยิง บอกแป๋วว่าตนก็ยิงด้วย ตนอาจเป็นคนฆ่าแม่เธอ

    “มึงเป็นลูกน้อง ไอ้เสือไม่สั่ง มึงก็ไม่ยิง” ทรงยศแผดเสียง

    “ครับ ความผิดผมเอง...แป๋ว คุณทรงยศ ผมขอโทษ”

    “มึงฆ่าแม่กูตายแล้วขอโทษเนี่ยนะ”

    ทรงยศจะต่อยเสือ แสวงคว้ามือไว้ทันแต่ทรงยศยังโวยวาย

    “ปล่อยกู กูจะฆ่ามัน”

    “แป๋ว...ผม...”

    “ไปซะ ไปให้หมด แป๋วไม่อยากเห็นหน้า ไป๊!! บอกให้ไปไง”

    สถานการณ์บีบคั้นมาก มาโนชกอดคอเสือดึงเพื่อนรักกลับ แสวงปล่อยทรงยศแล้วตามคนอื่นกลับไป

    “ไงล่ะ คนที่แป๋วรักนักรักหนา มันฆ่าแม่”

    แค่นี้แป๋วก็เสียใจเจ็บช้ำสุดๆ โดนพี่ชายซ้ำเติมอีก เธอถึงกับทรุดลงนั่งร้องไห้อย่างคนหัวใจสลาย

    ooooooo

     พวกเสือมาที่โรงพัก มาโนชสั่งลูกน้องว่าถ้าได้กระสุนปืนมาให้ตรวจสอบดูว่ากระสุนในตัวผู้ตายยิงจากปืนกระบอกไหน จากนั้นเขาจะพาพวกเสือไปสอบปากคำ แต่ตำรวจนายหนึ่งบนโรงพักบอกว่าผู้การไม่ให้หมวดทำคดีนี้เพราะสนิทกับเสือ

    มาโนชพยักหน้ายอมรับ ตำรวจคนนั้นเชิญเสือไปห้องสอบสวนคนแรก ระหว่างนี้แคนบ่นกับแสวงว่า

    “ผมไม่เข้าใจเลย แม่คุณแป๋วอยู่ในรถได้ยังไง”

    “คนขับก็ดันหนีไปได้ เราเลยไม่รู้ว่าเรื่องเป็นไงมาไง”

    มาโนชบอกว่าพรุ่งนี้ตนจะเช็กกับขนส่งว่ารถคันเกิดเหตุเป็นของใคร?

    ทรงยศโทร.ส่งข่าวอนิรุทธิ์และฝากติดต่อทางวัดจัดงานศพก่อนจะมาบอกแป๋วว่าพรุ่งนี้เช้าพอชันสูตรศพเสร็จ เราพาแม่กลับกรุงเทพฯน่าจะทันรดน้ำศพตอนเย็น...แล้วถามน้องว่า รู้ไหมว่าแม่มาทำอะไรที่แพร่

    แป๋วรู้และเปิดมือถือให้พี่ชายฟังข้อความเสียงของแม่

    “แป๋ว...แม่ขึ้นมาแพร่นะลูก ที่ไม่ได้บอกเพราะแป๋วต้องไม่ให้มา แม่มาขอร้องพ่อเลี้ยงอิทธิไม่ให้ยุ่งกับยศ แม่ไม่อยากให้พี่เขาร่วมขบวนการค้าไม้เถื่อน แม่รู้จักพ่อเลี้ยงมานาน เป็นคนบ้านเดียวกัน พ่อเลี้ยงอาจจะเห็นใจ พรุ่งนี้แม่ก็กลับแล้ว รักแป๋วนะลูก”

    “คุณแม่ขึ้นมาเรื่องพี่” ทรงยศเสียงแผ่วเสียใจ

    “ตอนคุณแม่โทร.มา แป๋วอยู่บนรถฉุกเฉินไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ แป๋วน่าจะรับสาย มันเป็นครั้งสุดท้ายที่แป๋วจะได้คุยกับแม่ แป๋วจะไม่ได้เจอแม่แล้ว แป๋วไม่มีแม่ให้กอดแล้ว...”

    แป๋วสะอึกสะอื้นตัวโยน ขณะที่ทรงยศคำรามอย่างโกรธแค้น

    “ไอ้เสือ...มึงฆ่าแม่กู!!”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "เกรซ" ฟาดเรียบ 2 หนุ่ม "ลี-สมาร์ท" สวยร้ายท้าทายที่สุดใน "เริงริตา"

    "เกรซ" ฟาดเรียบ 2 หนุ่ม "ลี-สมาร์ท" สวยร้ายท้าทายที่สุดใน "เริงริตา"
    7 ก.ค. 2563 0
    7:30 น.