วันจันทร์ที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

หงส์เหนือมังกร

อ่านเรื่องย่อ อ่านตอนที่ 15 ทั้งหมด

แนว: แอกชั่น-โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: อภิวัฒน์ เล่าสกุล

กำกับการแสดงโดย: ตรัยยุทธ กิ่งภากรณ์

ผลิตโดย: บริษัท ปรากฏการณ์ดี จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: กฤตฤทธิ์ บุตรพรมเมลดา สุศรี


หลิวเดินเข้าไปในตึกร้างตามที่นัดไว้กับท่านชาติชายกลับไม่พบใคร รู้สึกได้ว่ามีคนอยู่ด้านหลังหันขวับไปเห็นเต็งล้อยืนอยู่ถึงกับอึ้ง เขาร้องทักแปลกใจที่เขาไม่ถูกจับหรือนายน้อย

“ยังกล้าเรียกอั๊วว่านายน้อยอีกเหรอ ลูกผู้ชายอย่างลื้อคงภูมิใจที่หักหลังคนอื่นด้วยการย่ำยีผู้หญิง แกทำอะไรกับม้าไว้อั๊วรู้หมดแล้ว” หลิวจ้องเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “ทำไมลื้อไม่ฆ่าอั๊ว ทั้งที่มีโอกาสหลายครั้ง”

“อั๊วต้องการให้ลื้อกำจัดไอ้พวกสวะที่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับธรรมกุลก่อนไง แล้วหลังจากนั้นอั๊วก็แค่จัดการลื้อแล้วให้ตี๋เล็กขึ้นเป็นหัวหน้าธรรมกุลแทน แต่เพราะมัน ไอ้ตี๋ซุ้งมันตั้งใจชุบเลี้ยงตี๋เล็กขึ้นมาเพื่อให้ตี๋เล็กตายทั้งเป็น ในเมื่อมันฆ่าลูกอั๊ว...อั๊วก็จะฆ่าลูกมัน” ไม่พูดเปล่าเต็งล้อชักปืนเล็งหลิว

ทันใดนั้นมีเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด หลิวตกใจคิดว่าตัวเองถูกยิง แต่กลับเป็นเต็งล้อที่ถูกคมกระสุนล้มลง

ปืนกระเด็นหลุดมือ เต็งล้อแปลกใจใครกันที่มาช่วยเธอไว้ เหลียวมองไปยังทิศทางของต้นเสียงปืนเห็นตี๋ซุ้งเดินเข้ามาหา ทั้งเต็งล้อและหลิวตกใจแทบช็อก...

ขณะปราบขับรถอย่างเร่งรีบไปที่ถนนตกตามคำบอกเล่าของหลิว จ่าโทร.มารายงานว่ามีคนแจ้งว่าได้ยินเสียงปืนดังขึ้นที่ตึกร้างบนถนนตก ปราบสั่งให้บอกพิกัดของตึกมาให้ แล้วเร่งเครื่องขึ้นอีกราวจะแข่งกับพายุ...

ในขณะเดียวกัน หลิวยังตะลึงไม่หายที่อยู่ๆพ่อซึ่งตายไปแล้วโผล่มา ถามว่านี่มันอะไรกัน ท่านอ้างว่าถ้าไม่ทำแบบนี้ก็คงไม่ได้มาล้างแค้นไอ้คนทรยศ เต็งล้อตกใจนี่แสดงว่าตี๋ซุ้งรู้มานานแล้ว

“ตอนแรกอั๊วก็คิดว่าจะมีแต่คนอื่นที่คิดจะโค่นธรรมกุล แต่พอเฮียฆ่าอาซา อั๊วถึงได้รู้ว่าคนใกล้ตัวอย่างเฮียนี่แหละที่เลวที่สุด” ตี๋ซุ้งจ้องหน้าเต็งล้ออย่างอาฆาตแค้น หลิวถึงกับอึ้งเพราะคิดว่าพ่อเป็นคนทำ ตี๋ซุ้งหวนคิดถึงวันนั้น ตอนที่เดินมาดูศพน้องร่วมสาบานเห็นกำบางอย่างไว้ ค่อยๆแกะมือออก เห็นกระดุมเสื้ออยู่ในนั้นสักพักเต็งล้อรีบร้อนตามเข้ามา ตี๋ซุ้งเห็นกระดุมเสื้อของเต็งล้อขาดหายไปหนึ่งเม็ดก็เดาได้ทันทีว่าเป็นฝีมือเขา

เต็งล้อถึงกับเซ็งที่กระดุมแค่เม็ดเดียวทำให้ตัวเองต้องเสียท่า แล้วก็ถึงบางอ้อนี่แสดงว่าระเบิดวันประชุมที่สมาพันธ์เป็นฝีมือของตี๋ซุ้ง เขาเฉลยว่าระเบิดลูกแรกในห้องประชุมเป็นฝีมือจางเหา แต่พอจางเหาบุกเข้ามากระหน่ำยิงเขาในห้องพักจนเขาแน่นิ่ง จางเหาคิดว่าทำงานสำเร็จก็เดินจากไป

อึดใจตี๋ซุ้งที่แกล้งตาย ลุกขึ้นถอดเสื้อกันกระสุน เดินไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ออกมา เอาเสื้อหน่วยเก็บกู้ระเบิดที่อยู่ในนั้นมาสวม แล้วตั้งเวลาระเบิดที่อยู่ในกระเป๋าให้พอดีกับที่ตัวเองจะหนีได้ทัน หลังจากเกิดการระเบิดขึ้น ผู้คนพากันแตกตื่นหนีตายกันอลหม่าน ตี๋ซุ้งในคราบหน่วยเก็บกู้ระเบิดอาศัยจังหวะนั้นหลบออกจากโรงแรมโดยมีธานินทร์ขับรถพาหนี แผนการนี้เขาใช้เวลาเตรียมทุกอย่างหนึ่งวันก่อนการประชุม


“นี่หมายความว่าป๊าวางแผนแกล้งตาย ทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรอ่ะป๊า”

“ก็เพื่อวันนี้ไง” ตี๋ซุ้งว่าแล้วเล็งปืนไปที่เต็งล้อ แต่ยังไม่ทันเหนี่ยวไก มีเสียงปืนดังขึ้นสองนัดซ้อนพร้อมกับเสียงสั่งให้หยุด ทุกคนหันมองตามเสียงเห็นปราบถือปืนอยู่ สารวัตรหนุ่มเดินเข้ามาหาทั้งสามคนพอเห็นตี๋ซุ้งยังไม่ตายถึงกับพูดไม่ออก ตี๋ซุ้งร้องทักไม่ได้เจอกันนานแล้ว ปราบได้สติสั่งให้เขาวางปืนลง แล้วมองไปที่หลิวเห็นสีหน้าตกตะลึงของเธอก็รู้ทันทีว่าเธอเองก็เพิ่งรู้เรื่องนี้เช่นกัน

ooooooo

จากนั้นปราบนำตัวหลิวกับตี๋ซุ้งไปที่กองปราบปราม โดยแยกตี๋ซุ้งไปสอบปากคำเพียงลำพัง ทำไมเขาถึงต้องแกล้งตายด้วย เขาอ้างว่าต้องการจะหลอกศัตรูก็เลยต้องหลอกคนใกล้ตัวพวกเดียวกันก่อน พอดีศัตรูกับคนใกล้ตัวเป็นคนคนเดียวกัน ปราบเข้าใจทันทีว่าเขาหมายถึงเต็งล้อ

“ก็อย่างที่สารวัตรเห็น มันกำลังจะฆ่าลูกสาวผม...ผมถึงต้องออกมาช่วย” ตี๋ซุ้งให้การแค่นั้นก็ไม่ยอมพูดอะไรอีก ถ้าปราบอยากรู้มากกว่านี้ต้องเป็นวันหลังที่มีทนายของเขาอยู่ด้วยแล้วลุกออกไปหน้าตาเฉย...

หลิวนั่งรออยู่หน้าห้องสอบสวนเห็นพ่อออกมาปรี่เข้าไปกอดไว้ด้วยความคิดถึง ดีใจที่ตัวเองไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว ตี๋ซุ้งปลอบไม่ต้องร้องไห้ไม่ต้องพูดอะไร ตนรู้เรื่องหมดแล้ว ต่อไปนี้ลูกไม่ต้องอยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว ขณะที่สองพ่อลูกชวนกันกลับ ปราบออกมาเรียกตี๋ซุ้งไว้แต่พอเห็นสีหน้าของหลิวกลับพูดอะไรไม่ออก

“ตอนนี้ผมอยากใช้เวลากับลูกผม คนที่สารวัตรควรอยู่ด้วยตอนนี้คือเต็งล้อ” พูดจบตี๋ซุ้งพาหลิวออกไป

ปราบคิดคล้อยตามคำพูดของตี๋ซุ้ง รีบรุดไปที่โรงพยาบาล เต็งล้อฟื้นจากการผ่าตัดเอากระสุนที่หัวไหล่ออกพอดี ปราบดีใจกับเขาด้วยที่ไม่เป็นอะไรมาก เต็งล้อนิ่วหน้าแปลกใจปราบพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า

“ไม่ผิดหรอก เพราะผมอยากให้คุณเข้าไปชดใช้ความผิดในเรือนจำมากกว่าจะต้องมาตายด้วยกระสุนนัดเดียว...ก็ไม่มีอะไร แค่ผมจะมาแจ้งว่าคุณเป็นผู้ต้องหาในคดีเก่าๆหลายคดี ทั้งฆาตกรรมตี๋ซาและครอบครัวอาแปะญาติของจางเหา นายเก๊า บางขุนนนท์ อ้อ รวมไปถึงเด็กที่คุณเคยอุปการะที่ชื่อผิงด้วย”

เต็งล้อสีหน้าเครียดจัดที่พอเรื่องแดง คดีต่างๆที่เคยก่อกรรมไว้ประดังเข้ามาเป็นชุด...

เสร็จธุระกับเต็งล้อ ปราบออกมาสั่งให้ตำรวจที่เฝ้าอยู่หน้าห้องพักฟื้น ถ้าไม่มีคำสั่งจากตนห้ามใครพาผู้ต้องหาออกไปจากห้องนี้เด็ดขาด อีกอย่างหากมีใครจะเข้าเยี่ยมผู้ต้องหาจะต้องแจ้งตนทุกครั้งแม้แต่ท่านชาติชาย ตำรวจสองนายที่เฝ้าระวังอยู่รับคำหนักแน่น ทันทีที่ปราบคล้อยหลัง ท่านชาติชายโผล่หัวออกมามองสีหน้าเคร่งเครียด คิดหาทางทำอะไรสักอย่าง...

ที่บ้านธรรมกุล ฮัวกับสมุนเห็นตี๋ซุ้งก้าวลงจากรถพร้อมกับหลิวถึงกับตะลึงมองหน้ากันเลิ่กลั่กว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมนายท่านยังไม่ตาย หลิวยังไม่อยากพูดอะไรกับฮัวและเหล่าสมุนจึงบอกให้พ่อเข้าไปเคารพป้ายวิญญาณเหมยกันก่อน ตี๋ซุ้งร้องห้าม ไว้ค่อยเคารพกันทีหลัง ตอนนี้มีคนมารอเราอยู่ แล้วเดินนำหลิวเข้าข้างใน เป็นจังหวะเดียวกับอาติยะเดินสวนออกมา หลิวยังเคืองเขาไม่หายเสียงเขียวใส่มาที่นี่ทำไม

“เรื่องนี้ผมว่าคุณถามอาป๊าของคุณเองดีกว่า”

อาติยะยิ้มให้อย่างอารมณ์ดี หลิวมองพ่อสีหน้าเต็มไปด้วยคำถาม ท่านยกความดีความชอบให้อาติยะ ถ้าไม่ได้เขา ท่านคงกลับมาไม่ได้ จากนั้นตี๋ซุ้งพาอาติยะกับหลิวไปที่ห้องทำงาน หลิวยังคาใจไม่หายถามพ่อว่าทำไมถึงพูดว่าเป็นเพราะอาติยะท่านถึงได้กลับมา ตี๋ซุ้งกลับโยนไปให้อาติยะเป็นคนตอบคำถามนี้แทน

ประมุข 14K เล่าให้ฟังว่าตี๋ซุ้งวางแผนให้เขาหาเรื่องทะเลาะกับหลิวเพื่อบีบให้เธอลาออกจากการเป็นสมาชิก 14K ซึ่งจะทำให้เต็งล้อคิดว่าตัวเองได้เปรียบจากการที่หลิวไม่มีใครเป็นแบ็กอัพปรากฏตัวออกมา เป็นอย่างที่ตี๋ซุ้งวางแผนไว้ เต็งล้อหลงกลเผยตัวออกมา ทำให้เรากำจัดมันได้ แม้จะไม่ตายแต่ก็ถูกตำรวจคุมตัวไว้


“ผมทำทุกอย่างก็เพื่อคุณนะ หลิว”

คนที่ถูกกล่าวอ้างชักจะไม่พอใจ ต่อว่าอาติยะเป็นชุดว่ารู้ทั้งรู้ว่าพ่อของเธอยังไม่ตายทำไมไม่บอกกันบ้าง ตี๋ซุ้งเห็นเขาโดนหลิวไล่บี้ก็เลยออกหน้ารับแทนว่าท่านเป็นคนสั่งไม่ให้เขาบอกเธอเอง

“อาหลิว ป๊าต้องการให้พวกที่จ้องทำลายธรรมกุลเผยตัวออกมาให้หมดซะก่อน”

“หมายความว่ายังไง นี่อย่าบอกนะว่าคุณร่วมมือกับอาป๊าฉันมาตลอด” หลิวจะเล่นงานอาติยะอีก ตี๋ซุ้งไม่พอใจเผลอตวาดลูกเสียงดังจนคนถูกตวาดสะดุ้งเฮือก ท่านได้สติรีบปรับสีหน้าและน้ำเสียงเป็นปกติ

“ป๊าว่ามันยังเร็วเกินไปที่จะคุย ป๊าเข้าใจ ตอนนี้ลื้ออาจจะยังสับสนอยู่ไว้รอให้ลื้อตั้งสติได้ก่อนแล้วเราค่อยคุยกัน” ตี๋ซุ้งแตะไหล่หลิวไว้อย่างปลอบโยน เธอจำเป็นต้องสงบปากสงบคำไม่พูดอะไรอีก ตี๋ซุ้งหันไปพยักพเยิดให้อาติยะออกไปก่อน เขามองหลิวอึดใจก่อนจะเดินออกจากห้องทิ้งให้พ่อลูกอยู่กันตามลำพัง

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น ปราบตามมาสอบปากคำท่านชาติชายถึงห้องทำงานเนื่องจากหลิวให้ปากคำว่าท่านเป็นคนโทร.ไปบอกเธอว่าจับเต็งล้อได้แต่พอเธอไปถึงที่นัดหมายกลับถูกเต็งล้อเล่นงาน ส่วนท่านก็หายตัวไป ท่านชาติชายแก้ตัวน้ำขุ่นว่าเต็งล้อหนีการจับกุมของตนไปได้ ปราบไม่ยอมรามือซักอีกว่าจับเต็งล้อได้อย่างไร

ท่านชาติชายถูกคาดคั้นหนักเข้าเริ่มอึกอักตอบไม่ได้ ก็เลยใช้อำนาจในมือสั่งย้ายปราบไปอยู่หน่วยอื่น เขาขอเหตุผลทำผิดอะไรถึงถูกคำสั่งย้าย ท่านยัดข้อหาดูหมิ่นและขัดคำสั่งผู้บังคับบัญชาให้ ปราบทำอะไรไม่ได้จำต้องกลับไปเก็บข้าวของที่ห้องทำงาน ระหว่างนั้นจางเหาโทร.มาถามว่าเอาตัวเต็งล้อไปไว้ไหน ปราบไม่ยอมบอก ขืนบอกเขาคงตามมาเก็บผู้ต้องหาแน่นอน จางเหาตวาดอย่างมีอารมณ์ว่ามันสมควรตาย

“ฉันรู้ แต่ความผิดของเต็งล้อถ้าให้มันจบด้วยแค่การตายมันง่ายเกินไป สู้ปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่แบบจองจำ สำนึกผิดติดอยู่ในคุกไปนานๆ มันจะไม่ดีกว่าเหรอ”

จางเหาปฏิเสธทันทีว่าไม่ดีกว่า ในเมื่อปราบไม่ยอมบอกก็ไม่เป็นไร ถ้าอย่างนั้นตนขอตัวก่อน ยังไม่ทันจะวางสายปราบโพล่งขึ้นว่ามีอีกเรื่องที่จางเหาควรรู้เอาไว้ ตี๋ซุ้งยังไม่ตาย เขาตกใจร้องเอะอะว่าเป็นไปไม่ได้

“ใช่...ตอนที่ฉันเห็นเขา ฉันก็ยังไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเหมือนกัน” พูดจบปราบวางสาย จางเหายังอึ้งไม่หายกับข่าวล่าสุดที่ได้ยิน พยายามหาเหตุผลทำไมตี๋ซุ้งต้องแกล้งตายแต่นึกไม่ออก แล้วนึกขึ้นได้ว่ามีอยู่คนหนึ่งที่จะให้คำตอบเรื่องนี้ได้ คือหลิวนั่นเอง...

ด้านตี๋ซุ้งมาหาหลิวที่ห้องเพื่อจะเคลียร์เรื่องที่แกล้งตาย กลับต้องตกใจแทบช็อกเมื่อรู้จากลูกว่าคนที่ย่ำยีจนเหมยตั้งท้องคือเต็งล้อ หลิวเองก็แปลกใจที่พ่อไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน

“ที่ป๊าวางแผนทั้งหมดนี่ไม่ใช่เพราะป๊าอยากกลับมาล้างแค้นที่แปะเต็งทำกับม้าไว้เหรอ”

ตี๋ซุ้งไม่พูดอะไรอีกเดินออกจากห้องไปอย่างผิดหวังสุดๆ...

ระหว่างที่หลิวกำลังสับสนที่ทุกอย่างกลับตาลปัตร ในเมื่อพ่อไม่ได้กลับมาเพื่อแก้แค้นเต็งล้อเรื่องแม่ แล้วจะวางแผนลวงโลกแกล้งตายไปเพื่ออะไร จางเหาโทร.มานัดให้ไปเจอกันหน่อยมีเรื่องจะคุยด้วย หลิวเองก็อยากเจอเขาเช่นกัน จึงรับนัดโดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลา

ทันทีที่เจอหน้ากัน จางเหาดีใจกับเธอด้วยที่พ่อของเธอยังไม่ตาย แต่แล้วต้องประหลาดใจเมื่อเธอบอกว่าเธอไม่ดีใจนักที่ท่านกลับมา ตอนแรกเธอคิดว่าที่ท่านวางแผนสลับซับซ้อนก็เพียงเพื่อต้องการแก้แค้นเต็งล้อ แต่กลับกลายเป็นว่าท่านไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเต็งล้อย่ำยีแม่ของเธอ จางเหาอึ้งไปชั่วขณะ

“แล้วเขาไม่ได้บอกเหตุผลคุณเหรอว่าทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร”

“ไม่ได้บอก...ที่ฉันอยากเจอคุณไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ ฉันอยากจะมาขอโทษ ฉันเข้าใจว่าคุณเป็นคนฆ่าอาป๊าก็เลย...คุณต้องเสียนิ้วไปก็เพราะฉัน” หลิวรู้สึกผิดต่อเขาอย่างแรง จางเหากลับไม่ถือสาที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป เพราะตอนนั้นเขาเองก็หลงคิดว่าพ่อของเธอเป็นคนฆ่าเพ่ยเหมือนกัน พูดจบเขาผละจากไป หลิวถามไล่หลังว่าจากนี้ไปเขาจะทำอะไร จางเหาหันขวับมาประกาศเสียงกร้าว

“ไอ้เต็งล้อต้องตาย นั่นคือสิ่งเดียวที่จะทำให้ความแค้นของผมจบลงได้ เผลอๆก็ของคุณด้วย”

ooooooo


“ สองสิ่งที่ต้องใช้ชีวิตแลกเพื่อได้มา คือความรัก กับ ความแค้น ”

ปังๆๆๆ !!! เสียงประทัดดังเฉลิมฉลองในงานเลี้ยงวันเกิดของ หลิว (เมลดา สุศรี)...บุตรีคนโตของ ตี๋ซุ้ง (ตฤณ เศรษฐโชค)...หัวหน้าสมาคมธรรมกุลและประธานสมาคมการค้าไทยจีน ซึ่งคนในวงการจะรู้ว่าตี๋ซุ้งคือเจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการนักเลงเมืองไทยนั่นเอง แต่หลิวไม่ได้ยินดีกับงานที่ผู้เป็นพ่อจัดให้ นั่นเพราะตี๋ซุ้งจับได้ว่าหลิวกำลังคบหากับ อาติยะ (นนทพันธ์ ใจกันทา) ...ชายหนุ่มผู้เป็นเพื่อนและรักแรกของหลิว หลิวพบกับอาติยะตอนที่เป็นนักศึกษาปีหนึ่งด้วยกัน ตี๋ซุ้งบังคับให้อาติยะหายไปจากชีวิตของหลิวซะ เพราะหลิวไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาที่จะสามารถรักกับใครก็ได้

แต่ตอนนี้สิ่งที่ตี๋ซุ้งต้องคำนึงมากกว่าเรื่องของอาติยะ นั่นก็คือเรื่องของ ตี๋ซา (จิราวัฒน์ วชิรศรัณย์ภัทร) ...น้องร่วมสาบานที่ร่วมฟันฝ่าความยากลำบากจากเด็กรับใช้ในบ่อน แต่มาบัดนี้ทั้งคู่ต้องไม่ลงรอยกัน เพราะตี๋ซาไม่อยากให้ตี๋ซุ้งลงจากหลังเสือนั่นเอง ตี๋ซุ้งสอบถามความคิดเห็นกับ เต็งล้อ...กุนซือผู้เป็นทั้งมันสมองและเพื่อนคู่คิดข้างกายมานาน เต็งล้อเสนอให้ตี๋ซุ้งจัดการกับตี๋ซาขั้นเด็ดขาด เพราะไม่อย่างนั้นนักเลงคุ้มอื่นหรือเจ้าพ่อคนอื่นคงได้หัวเราะเยาะเราแน่

และแล้วเช้าวันรุ่งขึ้นข่าวการตายของตี๋ซาก็แพร่สะพัดไปทั่ว และทุกคนรู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นฝีมือของตี๋ซุ้ง เป็นจังหวะเดี๋ยวกับที่ จางเหา (กฤตฤทธิ์ บุตรพรม) ...ผู้เป็นลูกบุญธรรมของตี๋ซา ถูกทำร้ายอย่างสาหัส ทันทีที่จางเหาฟื้นคืนสติ เขาแทบจะกลายเป็นบ้าเมื่อ อาเพ่ย (อังคณา วรรัตนาชัย) ...น้องสาวตาบอดของจางเหา ถูกกลุ่มชายลึกลับสังหารอย่างเหี้ยมโหด สิ่งเดียวที่จางเหาเห็นก่อนที่เขาจะหมดสติไปก็คือ มันมี “รอยสักที่ข้อเท้า” จางเหารู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นฝีมือของตี๋ซุ้ง เพราะตี๋ซุ้งรู้ว่าเขาคือลูกบุญธรรมคนเดียวของตี๋ซา ถ้าจะตัดต้นไม้แล้วต้องไม่ให้เหลือราก จางเหาจึงปฏิญาณต่อความตายของตี๋ซาและอาเพ่ยว่าต้องเอาชีวิตของตี๋ซุ้งเพื่อแก้แค้นให้ได้

เหมย...นภาพร ธรรมกุล แม่ของหลิวและภรรยาผู้อาภัพของตี๋ซุ้ง แนะนำให้หลิวหนีชีวิตที่เป็นลูกสาวเจ้าพ่อไปอยู่กินกับอาติยะ แต่แล้วหลิวต้องช็อคเมื่ออยู่ๆอาติยะก็หายตัวไป หลิวรู้ว่าที่อาติยะต้องหายไปก็เพราะตี๋ซุ้งไม่ต้องการให้เธอมีความรักกับคนธรรมดานั่นเอง เหมยพาหลิวไปไหว้พระที่ศาลเจ้าเพื่อให้หลิวสบายใจ แต่แล้วก็มีกองกำลังลึกลับสาดกระสุนนับพันนัดมาที่เธอและเหมย อยู่ๆก็มีกระสุนดังขึ้นช่วยเธอและเหมยเอาไว้ ก่อนที่พวกมันจะตัดสินใจหนีไป ภายหลังหลิวจึงได้รู้ว่าคนที่ช่วยเธอกับแม่เอาไว้คือ สารวัตรปราบ...นายตำรวจหนุ่มไฟแรงผู้ที่รักความยุติธรรมเหนือสิ่งอื่นใด และต้องการกำจัดอำนาจมืดให้ออกไปจากสังคมไทย

และแล้ววันแก้แค้นของจางเหาก็มาถึง มันคือวันเลือกตั้งของสมาพันธ์ที่ตี๋ซุ้งจะประกาศเรื่องสำคัญ นั่นก็คือ เขาจะวางมือและลาออกจากทุกตำแหน่งของสมาพันธ์ และเป็นวันที่ ผกก.ธานินทร์...ผู้บัญชา การของปราบ ได้ให้ปราบเข้าจับกุมตี๋ซุ้งว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของตี๋ซา แต่แล้วทันใดนั้นกระสุนไม่ทราบที่มาก็สาดเข้ามาที่ปราบ ตี๋ซุ้งและหลิว ปราบช่วยหลิวไว้ได้ หลิวกำลังใกล้หมดสติ เธอเห็นเพียงชายคนนึงเดินเข้ามาหาตี๋ซุ้ง พร้อมกับยกปืนขึ้นเพื่อสังหาร และมือสังหารก็ไม่ใช่ใครอื่น มันคือ จางเหาผู้ที่เต็มไปด้วยความแค้น ตี๋ซุ้งยิ้มมุมปากเพราะรู้อยู่แล้วว่าต้องมีวันนี้ซักวัน แต่ก่อนที่จางเหาจะฆ่าเขา เขาได้บอกกับจางเหาว่า เขาไม่ได้เป็นคนฆ่าตี๋ซา จางเหาแทบไม่อยากจะเชื่อว่าตี๋ซุ้งจะพูดเช่นนั้น จะว่าเป็นการโกหกเพื่อยื้อชีวิตก็หาไม่ แม้ว่าจางเหาจะได้ยินเรื่องราวทั้งหมด แต่จางเหาไม่เชื่อและมั่นใจว่าเป็นฝีมือของตี๋ซุ้ง ความแค้นทำให้จางเหาไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น ตี๋ซุ้งอาศัยช่วงจังหวะที่จางเหาวอกแวก ยิงสวนจางเหาจนทำให้จางเหาบาดเจ็บและต้องหนีเอาชีวิตรอดออกมา เพียงไม่นาน ห้องที่ตี๋ซุ้ง อยู่ก็ระเบิดขึ้นดังสนั่น ตูม !

เมื่อตี๋ซุ้งจากไป หลิวจึงเปรียบเหมือนผู้นำองค์กรเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถทำหน้าที่นี้แทนตี๋ซุ้งได้ หลิวต้องต่อสู้ทั้งศึกในก็คือ ตี๋เล็ก...ลูกชายคนสุดท้องของตี๋ซุ้ง ผู้ที่ต้องการขึ้นครองอำนาจและกระหายการใช้อำนาจอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ศึกนอกก็คือ เหล่าบรรดาผู้นำสมาคมแต่ละภาคต่างก็ต้องการโค่นพวกธรรมกุลลงให้ได้ หลิวได้พบกับจางเหาที่ศาลเจ้าและเกิดความรู้สึกบางอย่าง คงเป็นเพราะความ รู้สึกที่สูญเสียคนรักเช่นกัน ทำให้ทั้งสองเข้าใจกันจนแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกบางอย่าง ก่อนที่จางเหาจะรู้ความจริงว่าหลิวเป็นลูกของตี๋ซุ้ง และหลิวเองก็เพิ่งรู้ว่าจางเหาเองก็คือลูกบุญธรรมของตี๋ซา

ตี๋เล็กเกิดความไม่พอใจ เพราะตัวเองก็เป็นลูกเช่นกัน มิหนำซ้ำยังเป็นลูกชายคนเดียวแต่กลับไม่ได้สมบัติใดๆ เลย แน่นอนว่าตี๋ซุ้งมีเหตุผลที่ทำโดยเช่นนี้ เพราะเขารู้ว่า ตี๋เล็ก ไม่ใช่ลูกของเขา แต่มันเป็นลูกของคนร้ายใจทรามที่เข้ามาย่ำยีเหมยเมียรัก แต่ตัวตี๋ซุ้ง หลิว และตี๋เล็กไม่รู้ความจริงที่ว่าคนร้ายใจทรามนั้นคือใคร

จางเหาปรากฏกายขึ้นในงานรับตำแหน่งของหลิว จางเหาเข้ามาหาหลิวพร้อมกับบอกให้หลิวเชื่อในสิ่งที่เขาทำ เขาไม่ได้เป็นคนฆ่าตี๋ซุ้ง หลิวถามจางเหาว่าจะให้เธอเชื่อได้ยังไง ทันใดนั้นจางเหาก็คว้ามีดก่อนจะตัดนิ้วตัวเอง เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธ์ใจนั่นเอง จางเหาจากไปด้วยความเสียใจที่หลิวไม่อภัยให้กับเขา พร้อมความแค้นที่ต้องหาฆาตกรรอยสักมาลงโทษให้ได้

แต่แล้วก็มีเรื่องให้มาทดสอบความเป็นหงส์กับหลิว เมื่อตี๋เล็ก พลั้งมือไปฆ่า ปิติ...ลูกชายของป๋าเสริฐ ทำให้หลิวต้องวิ่งเต้นเพื่อแก้ปัญหา เต็งล้อได้แนะนำเวคิน วรการยุทธ ท่านผู้ยิ่งใหญ่ของวงการมีสี แต่เรื่องกลับไม่ง่ายเช่นนั้นเมื่อเวคินเกิดชอบพอในตัวหลิว จนอยากจะลิ้มลองชิมเนื้อหงส์อย่างหลิวขึ้นมา จางเหาพยายามเตือนหลิวเรื่องเวคิน แต่เพราะหลิวต้องการช่วยตี๋เล็กจึงทำให้หลิวไม่มีทางเลือก หลิวเกือบพลาดท่าเสียทีให้กับเวคิน ก่อนที่จะพลั้งมือฆ่าเวคิน เมื่อเวคินตาย หลิวจึงไม่เหลือความเกรงกลัวใดๆอีก หลิวอาศัยจังหวะนี้จัดการกับป๋าเสริฐ เพราะเธอรู้ว่า ถ้าไม่ลงมือตอนนี้ป๋าเสริฐเองต้องจัดการเธออย่างแน่นอน

ปราบวางกำลังคนไว้เพื่อจับกุมการส่งยาครั้งใหญ่ ก่อนที่ปราบจะตกใจเมื่อรู้ว่ามันเป็นภารกิจลวง เพราะธานินทร์ต้องการกำจัดเขานั่นเอง ปราบจึงได้รู้ว่าธานินทร์นั่นถูกตี๋ซุ้งซื้อไปนานแล้ว แต่แล้วระหว่างที่ธานินทร์กำลังจะยิงปราบ ธานินทร์ก็ได้พบกับเต็งล้อ ก่อนที่ธานินทร์จะโดนเต็งล้อเก็บ นั่นก็เพราะเต็งล้อรู้ว่าธานินทร์คือคนของตี๋ซุ้ง แล้วทำไมเต็งล้อถึงต้องกำจัดคนของตี๋ซุ้ง นั่นก็เพราะเต็งล้อคิดจะฮุบสมาคมธรรมกุลนั่นเอง

หลิวเองก็เริ่มสงสัยและคิดตามคำพูดของตี๋ซุ้งที่บอกเอาไว้ก่อนตายให้ระวังคนใกล้ตัว เต็งล้อเองก็ต้องการกำจัดหลิว แต่ที่มันยังไม่ลงมือ ก็เพราะมันยังต้องใช้หลิวในการไปประชุมองค์การลับ 14 เค ก่อนการประชุมหลิวศึกษาตัวตนของเจ้าพ่อแต่ละคน มีเพียงคนเดียวที่ไม่มีข้อมูลก็คือ เค หว่อง...หัวหน้าองค์การ 14 เค หลิวได้รู้ว่า วานาตาเบะ เจ้าพ่อยากูซ่า แห่งญี่ปุ่น อาจจะเป็นขวากหนามในการก้าวขึ้นเป็น 1 ในสมาชิก 14 เค ของเธอ หลิวเลยจัดการนัดแนะกับวานาตาเบะที่รังของมัน ก่อนที่หลิวจะกำจัดวานาตาเบะด้วยระเบิดทันที 

ฝั่งกรุงเทพฯ ตี๋เล็ก ก็ระดมพลที่จะไปรุกฆาตเฮียไฮ้ด้วยเช่นกัน แม้ว่าก่อนหน้านี้เต็งล้อได้เข้าไปตักเตือนและห้ามปรามแล้วก็ตาม ฝั่งเฮียไฮ้ทราบข่าวนี้ก็ได้ตั้งกำลังรับมือไว้เช่นกัน ก่อนที่ตี๋เล็กจะถูกฆ่าตายในคุกด้วยฝีมือของคุงใช้ ขณะที่จางเหาเองก็คิดว่าฆาตกรรอยสักที่เขาตามหา ต้องอยู่ใกล้ตัวหลิวอย่างแน่นอน จางเหาได้เดินทางตามหลิวไปเพื่อที่จะพาหลิวหนีไปจากเส้นทางของมาเฟียด้วยกัน หลิวสับสนจนหวนนึกไปถึงตอนที่เธอยังเป็นเด็กสาวไร้เดียงสา และนั่นเองทำให้หลิวเลือกที่จะตัดสินใจทิ้งทุกอย่างเพื่อทำตามหัวใจที่เธอเคยต้องการ จางเหาดีใจที่หลิวตัดสินใจอย่างนั้น แต่ก่อนที่หลิวจะไปกับจางเหา เธอต้องเข้าร่วมประชุมกับองค์การ 14 เค เพื่อลาออกจากองค์การอย่างเป็นทางการ เพื่อไม่ให้มีปัญหาตามมาที่หลัง แต่ดูเหมือนชะตาได้กำหนดให้หงส์อย่างเธอต้องเดินบนทางแห่งมาเฟีย เมื่อหลิวได้รู้ว่าอาติยะคือ เค วอง หัวหน้าองค์การ 14 เค

อาติยะเล่าให้หลิวฟังว่าที่เขาจากมาเพราะตี๋ซุ้งยื่นเงื่อนไขให้กับเขา ว่าเขากับหลิวไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เพราะฉะนั้นถ้าเขารักหลิวจริง ก็ปล่อยให้หลิวเดินตามทางของหลิว และเจ็บเพราะอาติยะเพียงครั้งเดียว อาติยะเข้ามาหาหลิวก่อนจะบอกกับหลิวว่าตั้งแต่วันนั้นที่เขาจากมา ไม่มีวันไหนที่เขาไม่เคยคิดถึงหลิวเลย ก่อนที่อาติยะจะขอโอกาสเพื่อกลับมาคบกับหลิวอีกครั้งได้มั้ย หลิวกลับออกมาพร้อมกับหัวใจที่สับสน จางเหาที่คอยติดตามหลิวมาตลอดก็ถึงกับนึกไม่ถึงเช่นกัน

หลิวนำพาหัวใจที่สับสนกลับมา แต่หลิวก็ต้องช็อคอีกเมื่อรับรู้กับข่าวร้ายที่ว่าตี๋เล็กจากไปแล้ว เต็งล้อแก้แค้นให้กับตี๋เล็กด้วยการทำให้เฮียไฮ้เจ็บที่สุดนั่นคือ ให้มันตายด้วยคนของมันเอง เต็งล้อหลอกใช้คุงใช้จัดการกับเฮียไฮ้ ก่อนที่เต็งล้อจะจัดการกับคุงใช้อย่างสาสมอีกที

ปราบรู้ความจริงเรื่องที่ชาติชายถูกเต็งล้อซื้อตัวไปไม่ต่างจากธานินทร์ ทำให้ปราบตัดสินใจครั้งใหญ่ในการบุกจับชาติชาย ขณะเดียวกันหลิวได้รู้ความจริงบางอย่างที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน เมื่อเหมยบอกความลับทุกอย่างก่อนที่เธอจะสิ้นลมเพราะตรอมใจกับการตายของตี๋เล็ก ว่าตี๋เล็กเป็นลูกของเต็งล้อ หลิวจึงได้รู้ว่าตี๋ซุ้งต้องการเตือนเธอจากเต็งล้อนั่นเอง หลิวรู้ว่าคนที่อันตรายที่สุดต้องใช้คนที่อันตรายที่สุดจัดการ หลิวจึงไปหาจางเหา ก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้จางเหาได้รับรู้ว่า สิ่งที่จางเหาบอกเรื่องที่มีคนจุดไฟเริ่มเรื่องตี๋ซุ้งกับตี๋ซาก็คือเต็งล้อนั่นเอง จางเหาอึ้งไปเมื่อได้รู้ว่าฆาตกรรอยสักที่ฆ่าอาเพ่ย และตี๋ซา เป็นฝีมือของเต็งล้อ จางเหาจึงอาสาที่จะไปจัดการเต็งล้อให้กับหลิวอย่างไม่มีรีรอ

จางเหาร่วมมือกับปราบเพื่อจัดการกับเต็งล้อ และในที่สุดเต็งล้อก็เสียทีจางเหาจนได้ เต็งล้อถูกปราบเข้าจับกุม เต็งล้อต่อสู้ขัดขืนจนทำให้เต็งล้อถูกยิงบาดเจ็บสาหัสจนกลายเป็นเจ้าชายนิทรา หลิวดีใจที่ล้างแค้นให้กับเหมยและตี๋ซุ้งได้สำเร็จ แต่แล้ววันที่หลิวไปสุสานบรรพบุรุษเพื่อบอกกับตี๋ซุ้ง หลิวกับจางเหาต่างต้องอึ้งไปเมื่อพบร่างของตี๋ซุ้งยืนอยู่ !!!

หลิวสับสนไปหมด ตี๋ซุ้งจะไม่ตายได้ยังไง จนตี๋ซุ้งเล่าให้ฟังเรื่องที่ต้องจัดฉากวางแผนระเบิดตัวเอง ที่เขาทำอย่างนั้นก็เพื่อต้องการเปลี่ยนความคิดหลิว และต้องการให้คลื่นลมสงบก่อนที่เขาจะแล่นเรือต่อ และการที่จะทำให้พวกมันตีกันก็มีทางเดียว นั่นคือเขาต้องตาย ! เพราะเมื่อเขาตาย เขาเชื่อว่าจะต้องมีคนอยากได้ผลประโยชน์ตรงนี้มากแน่ๆ ตี๋ซุ้งบอกกับหลิวว่าเขาภูมิใจในตัวหลิว ก่อนที่ตี๋ซุ้งจะ บอกกับหลิวว่าตอนนี้เขาก็พร้อมจะกลับมาเป็นหัวหน้าสมาคมธรรมกุลเหมือนเดิมแล้ว

หลิวอึ้งไปเมื่อรู้ว่าที่ผ่านมา เธอเป็นแค่หมากตัวนึงของตี๋ซุ้ง ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อมาตลอด หลิวเสียใจและพยายามบอกกับตี๋ซุ้งให้วางมือ เธอเบื่อกับเรื่องนี้เต็มทนแล้ว หลิวพยายามบอกกับตี๋ซุ้งให้วางมือแล้วทำมาหากินอย่างสุจริต ตี๋ซุ้งไม่ยอม สิ่งเดียวที่เขาต้องการก็คืออำนาจเท่านั้น หลิวเสียใจที่ตี๋ซุ้ง ยอมทำทุกอย่างเพื่ออำนาจ แม้กระทั่งการทำข้อแลกเปลี่ยนตัวเธอกับอาติยะในฐานะเค วอง

หลิวยังต้องเข้มแข็งและยืนหยัดในฐานะหัวหน้าสมาคมธรรมกุล แต่แล้วทั้งหลิวกับจางเหาต่างต้องอึ้งไปเมื่อได้รับรายงานว่า เต็งล้อได้หายไปจากคุก !!! ปราบรู้ได้ทันทีว่าต้องมีคนช่วยเหลือเต็งล้อ และคนนั้นก็คือชาติชายนั่นเอง ปราบตามชาติชายไปเพื่อที่จะจับกุม จางเหาพยายามตามไปช่วย แต่ก็ไม่ทันการ เมื่อปราบโดนชาติชายใช้อุบายล่อหลอกจนเสียที ปราบจึงตายในอ้อมแขนของจางเหาที่ฝากให้จางเหาช่วยยับยั้งสติของหลิวด้วย เต็งล้อฟื้นจากความเป็นความตายเพราะการกลับมาของตี๋ซุ้งนั่นเอง เต็งล้อที่เฝ้าคิดว่าตัวเองฉลาดหลักแหลม ที่แท้เขาก็ไม่ต่างอะไรจากคนโง่ ชาติชายพยายามห้ามเต็งล้อ ให้คิดถึงเป้าหมาย เต็งล้อจึงได้กำจัดชาติชายซะ ตอนนี้เต็งล้อบ้าเลือดไม่ต่างอะไรจากหมาบ้า

อยู่ๆสมาคมธรรมกุลก็ไฟไหม้ หลิวและตี๋ซุ้งรู้ได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของเต็งล้อ แต่หลิวก็ต้องไปเพราะมันคือสถานที่ประจำตระกูล และนั่นเองจึงทำให้เต็งล้อปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง เพื่อต้องการฆ่าหลิวก่อนที่จะไปฆ่าตี๋ซุ้ง แต่แล้วทันใดนั้นร่างของจางเหาก็ปรากฏกายขึ้น ก่อนที่เต็งล้อจะยกปืนขึ้นเพื่อจะยิงจางเหา จางเหาสาดกระสุนใส่ร่างเต็งล้อก่อนที่เต็งล้อจะล้มลงสิ้นใจไปพร้อมกับความล้มเหลวที่เขาสู้อุตส่าห์ทำมาทั้งหมด

ตี๋ซุ้งต้องการให้หลิวแต่งงานกับอาติยะเพื่อเป็นทางลัดไปสู่อำนาจที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม อาติยะเองก็ต้องการกลับมารักกับหลิวดังเช่นเดิม แต่อาติยะก็ต้องผิดหวังเมื่อรู้ว่าหลิวได้มอบหัวใจของเธอให้กับจางเหาไปแล้ว สิ่งที่จะรักษาเกียรติให้กับ เค วองอย่างเขาได้ คือการจากไปอย่างมีศักดิ์ศรี

ตี๋ซุ้งเจ็บใจที่หลิวไม่ยอมทำตามคำสั่งของเขาผู้เป็นพ่อ ตี๋ซุ้งจึงต้องการคุยกับหลิวเป็นครั้งสุดท้าย หลิวถามกับตี๋ซุ้งว่าจะเลือกอะไรระหว่างลูกหรืออำนาจ ทันใดนั้นตี๋ซุ้งเงียบ ก่อนจะหยิบปืนขึ้นมา หลิวเสียใจจึงได้ดื่มยาพิษที่เตรียมมาเพื่อจบชีวิตและความวุ่นวายที่เกิดขึ้น เพราะถ้าเธอตาย ทุกอย่างจะถูกบริจาคให้กับมูลนิธิการกุศลทันที ตี๋ซุ้งพยายามจะห้ามไม่ให้หลิวดื่มชานั่น เช่นเดียวกับจางเหาที่ปรากฏกายขึ้น ตี๋ซุ้งเห็นจางเหาก็วาดปืนไปที่จางเหาทันที ตี๋ซุ้งก็ลั่นไก ก่อนที่จางเหาจะยิงสวนกลับไป กระสุนพุ่งเข้ากลางแสกหน้าของตี๋ซุ้ง ก่อนที่ร่างของตี๋ซุ้งจะนอนตายลงไปพร้อมกับหลิวที่พยายามส่งสายตาแทนคำขอบคุณมาให้จางเหาเป็นครั้งสุดท้าย

วันเวลาผ่านไป...จางเหายืนอยู่หน้าหลุมศพของหลิว จางเหารู้สึกเคารพและเทิดทูนหลิวยิ่งกว่าใครที่เขาพานพบ แม้ว่าหลิวจะเป็นหงส์ แต่เธอก็เป็น....ติดตามเรื่องราวทั้งหมดได้ทางช่อง 7 และอ่านเรื่องย่อทุกวันได้ในนสพ.ไทยรัฐ

18 มิ.ย. 2561 17:21 2018-01-12T02:54:59+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ