วันศุกร์ที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

แนว: โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย: ชมจันทร์

บทโทรทัศน์โดย: กังสดาล

กำกับการแสดงโดย: หลักเขต วสิกชาติ

ผลิตโดย: บริษัท โพลีพลัส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: ปกรณ์ ลัม,ราศรี บาเล็นซิเอก้า จิราธิวัฒน์

ท่าทางโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงของชมพูนิษฐ์ทำให้ชิดชนกไม่สบายใจ มาลินีที่รู้เรื่องตั้งแต่ต้น รวมทั้งแผนการของเหมราชลูกชายคนโต ได้แต่ปลอบไม่ให้คิดมาก

“ตอนนี้น้องอาจโกรธเพราะไม่เข้าใจ แต่ถ้าหนูนิดได้คิดดีๆ เขาจะรู้ว่าหนูรักเขามาก ถึงไม่อยากให้เขาลำบาก”

ชิดชนกพยักหน้ารับรู้ แต่ไม่วายกังวลเพราะรู้จักนิสัยน้องสาวดี

“เราเสียอะไรมาเยอะแล้ว นกไม่อยากให้นิด

เป็นทุกข์เหมือนคุณพ่ออีก”

ชมพูนิษฐ์ไม่คิดยอมแพ้จริงตามที่ชิดชนกคาด แต่การจะต่อกรกับคนอย่างเหมราชไม่ใช่เรื่องง่าย เธอจึงต้องการผู้ช่วยอย่างอิงขวัญเพื่อนสนิทและนักข่าวสายเศรษฐกิจที่น่าจะมีข้อมูลของเขา

“ไอ้นิดเอ๊ย...นั่นน่ะนักธุรกิจตัวพ่อฉายาซาตานหมื่นล้าน ตัวเก็งนักธุรกิจแห่งปี เจ้าของบริษัทอสังหาริม– ทรัพย์ยักษ์ใหญ่ของประเทศ แล้วยังมีธนาคารในเครือของตัวเอง นี่ยังไม่รวมธุรกิจอื่นที่เขาเทกโอเวอร์มาอี๊ก”

“ที่แกรู้...ฉันรู้หมดแล้วล่ะ แต่ที่แกไม่รู้คือเขากำลังอยากได้สุขสยามของฉัน”

“ไอ้นิด...ฉันไม่ได้ดูถูกแกนะ แต่อย่างแกสู้เหมราชไม่ไหวหรอก”

“หน้าที่ของฉันคือปกป้องสุขสยาม ไหวไม่ไหวฉันก็ต้องสู้”

“ต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับคนอย่างเหมราชงั้นเหรอ”


“ใช่! ถ้าจำเป็นต้องเป็น ฉันก็จะเป็น”

เหมราชไม่หนักใจจะรับมือชมพูนิษฐ์ เพราะอย่างน้อยเขาก็รู้ว่าเธอคงไม่ทำเรื่องรุนแรง ไม่เหมือนศัตรูบางคนที่คุกคามและหาเรื่องให้เขาเสมอ อย่างเช่นวันนี้ที่มีคนแอบอ้างชื่อเขาเพื่อไล่ที่ชาวบ้าน

ไพศาลนั่นเองที่สั่งการจักรให้ส่งคนไปป่วน พวกชาวบ้านไม่รู้เรื่อง โวยวายเพราะคิดว่าถูกเหมราชเจ้าของที่ดินคนใหม่เอาเปรียบ ส่งนายหน้ามากดดัน ข่มขู่และไล่ที่

“พวกแกทำแบบนี้เกินไปแล้ว”

“ที่ดินตรงนี้เป็นของคุณเหมราชแล้ว ในเมื่อพูดดีๆพวกแกไม่ยอมย้ายออกก็ต้องเจอแบบนี้”

“ไล่ที่แล้วพวกฉันจะไปอยู่ที่ไหน”

“มันเรื่องของแก พวกเราทำตามคำสั่งคุณเหมราชคนเดียวเท่านั้น”

“ไอ้เลว! ไอ้พวกคนรวยรังแกคนจน”

กว่ามาลินีกับมิลินจะรู้เรื่อง พวกชาวบ้านก็โดนซ้อมแทบเอาตัวไม่รอด โชคดีที่เหมราชกับกวินทร์ไปช่วยทันเวลา พวกนายหน้าหน้าเลือดเลยถูกซัดแทน เหมราชโกรธมาก คาดคั้นพวกนายหน้าถึงตัวผู้บงการ

“เขาบอกว่าเขาชื่อเหมราช...เหมือนกัน”

“ฉันไม่เคยจ้างใครให้ทำอะไรแบบนี้”

“ผมไม่รู้...ก็เขาโอนเงินสั่งงานทางโทรศัพท์ ผมไม่เคยเจอตัว”

ท่าทางกลัวตัวสั่นของพวกนายหน้าทำให้เหมราชยอมปล่อยตัว กวินทร์มองตามจนลับตา แล้วอดบ่นไม่ได้

“ไอ้หมาลอบกัด อย่าให้รู้นะว่าเป็นใคร”

“พวกมันคงรู้ว่าเราซื้อที่ดินตรงนี้แล้ว เลยส่งคนมาทำลายชื่อเสียงก่อนที่เราจะเจรจากับชาวบ้านสำเร็จ”


“นรก! แล้วเฮียจะเอายังไงต่อฮะ”

“เรื่องชื่อเสียงช่างมันเถอะ ฉันไม่แคร์ ฉันแคร์นั่นมากกว่า”

เหมราชส่งสายตาไปทางพวกชาวบ้าน กวินทร์มองตาม เห็นคราบน้ำตาและแววตาหวาดระแวงก็ถึงกับถอนใจยาว...ดูท่างานนี้ซาตานหมื่นล้านคงต้องรับศึกหนักอีกหลายยก

ooooooo

เหมราชหาที่อยู่ใหม่ให้พวกชาวบ้านและเสนองานให้ แลกกับการย้ายออกจากที่ดิน พวกชาวบ้านลังเลตอนแรก แต่ใช้เวลาไม่นาน เหมราชก็ทำให้ทุกคนตอบตกลงได้

กวินทร์ภูมิใจในตัวเจ้านายหนุ่มมาก ป่าวประกาศทั่วบริษัทให้เหล่าพนักงานเห็นความดีของเหมราช แน่นอนว่ามาลินีกับมิลินก็ได้ยินข่าวน่ายินดีนี้ แต่ไม่วายเป็นกังวลเพราะมีภาพข่าวตอนพวกชาวบ้านถูกไล่ที่หลุดไป

“แล้วพี่เหมจะทำยังไงกับข่าวคะ” มิลินถามเสียงเครียด

“ไม่เห็นต้องทำไง ก็ทำงานของเราต่อไป ไม่เห็นต้องแคร์”

“แบบนี้ทุกที ก็ลินไม่อยากให้ใครมองพี่ชายลินไม่ดีนี่คะ”

“โลกเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ถ้ามัวพะวงคำวิจารณ์คนอื่น เราก็ไม่ต้องทำอะไรแล้วสิครับคุณน้องสาวของพี่”

พูดพลางยกมือลูบหัวน้องสาวด้วยความเอ็นดู มาลินีมองมายิ้มๆ ก่อนถามลูกชายเรื่องชมพูนิษฐ์

“แล้วที่ดินสุขสยามล่ะ เหมจัดการไปถึงไหนแล้ว”

“เด็กดื้อนั่นยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอกครับแม่”

“แล้วเหมจะยอมแพ้รึเปล่า”

“คุณแม่ถามเหมือนไม่รู้จักลูกชายตัวเองเลย

นะครับ”

“แม่แค่อยากมั่นใจว่าเหมจะไม่ใจอ่อน”

“เรื่องนี้ผมไม่ใจอ่อนแน่ครับแม่”

เหมราชรับปากหนักแน่น มาลินีพอใจมาก สะใจที่แผนทำลายสุขสยามของเพื่อนเก่าอย่างชลัชจะสำเร็จในไม่ช้า

ความสัมพันธ์ระหว่างเหมราชกับชมพูนิษฐ์เป็นไปแบบคู่กัด เจอหน้าทุกครั้งเป็นต้องต่อปากต่อคำ แต่ผู้คนรอบข้างกลับไม่คิดแบบนั้น โดยเฉพาะมนปรียาที่เข้าใจว่าเหมราชกำลังติดพันผู้หญิงคนอื่น!

ชมพูนิษฐ์ไม่ยี่หระข่าวลือของตัวเองกับเหมราช หมกมุ่นตามหานายทุนเพื่อกู้สถานการณ์ของสุขสยาม แล้วก็เหมือนสวรรค์จะเป็นใจ เมื่อลิมเปงเซียง นักธุรกิจหนุ่มชาวสิงคโปร์เดินทางมาเมืองไทยเพื่อร่วมทุนกับเหมราช

ลิมเปงเซียงมาถึงเมืองไทยแบบส่วนตัว แม้แต่มิลินน้องสาวคนเดียวของเหมราชที่รู้เรื่องร่วมทุนดีก็ยังไม่รู้กำหนดการนี้ และถึงกับแปลกใจมากเมื่อเจอเขาในโรงแรมที่เธอดูแลให้พี่ชาย

“ทำไมคุณลิมจะมาเมืองไทยถึงไม่บอกล่วงหน้าล่ะคะ ลินจะได้ไปรอรับที่สนามบิน”

“ไม่เป็นไรครับคุณมิลิน เวลาผมไปไหนมาไหนก็ไม่ค่อยได้บอกใครอยู่แล้ว”

แต่ถึงกระนั้น...การมาถึงของลิมเปงเซียงก็ไม่ใช่ความลับสำหรับอิงขวัญ นักข่าวสาวสายเศรษฐกิจที่สืบจนรู้กำหนดการและแอบมาถ่ายภาพทำข่าวที่โรงแรมของเหมราช

กวินทร์เห็นนักข่าวสาวทำลับๆล่อๆในโรงแรมโดยบังเอิญ เลยเข้ามาขวางและยึดกล้อง

“เฮ้ย! นั่นมันกล้องฉันนะ ไม่มีมารยาท”

“คุณน่ะสิไม่มีมารยาท นี่ไงเพียบเลย ชัดๆ เต็มๆ รูปน้องสาวกับเพื่อนเจ้านายผม”

อิงขวัญหน้าเจื่อน แก้ตัวแบบขอไปทีว่าถ่ายรูปเล่นตามประสา แต่ไม่ยอมรับเรื่องทำข่าว กวินทร์เลยจัดการลบภาพทั้งหมดในกล้องเพื่อตัดปัญหา นักข่าวสาวถึงกับกรี๊ดลั่น

“รูปฉัน...หายหมด!”

“เอาน่า...วันหลังมาแบบนักข่าวดีๆเขาทำกัน แล้วผมจะช่วยเต็มที่”

“อีตาบ้า! ตบหัวแล้วลูบหลังเหรอ ขอเอาคืนหน่อยเถอะ”

ขาดคำก็กระทืบเท้าใส่เขาเพื่อระบายอารมณ์ กวินทร์เจ็บมากแต่ไม่ร้อง และรอกระทั่งนักข่าวสาวปึงปังจากไปถึงได้ฟอร์มหลุด บ่นพึมพำไล่หลัง...ยัยนักข่าวขาโหด!

ooooooo

ชิดชนกคิดมากเรื่องน้องสาวไม่เลิก จนแม้แต่อรรณพที่แวะมาตรวจชลัชเหมือนเคยยังผิดสังเกต

“เหม่ออีกแล้ว ไม่สบายใจอะไร”

“หนูนิดโกรธที่นกเห็นด้วยกับการขายสุขสยาม”

“ขายสุขสยาม!”

“นี่หมอกำลังจะว่านกอีกคนใช่ไหม”

“เปล่า...แต่เราไม่คิดว่านกจะยอมขาย”

“นกก็รักสุขสยามไม่น้อยไปกว่าทุกคนนะ คิดว่านกไม่ลำบากใจรึไง”

“งั้นทำไมนกไม่ให้โอกาสหนูนิดดูล่ะ...เชื่อใจน้อง ให้น้องสู้สักตั้ง ผลออกมาเป็นยังไงค่อยว่ากันอีกที”

คำแนะนำของอรรณพทำให้ชิดชนกจะลองง้อน้องสาว แต่เมื่อเจอหน้าจริงๆกลับไม่กล้า ชมพูนิษฐ์เสียอีกที่เป็นฝ่ายเข้าหาพี่สาวและดักคอเหมือนจะรู้ทัน

“ไม่ต้องพูดหรอกค่ะ นิดรู้ว่าพี่นกหวังดี”

“ทั้งๆที่ตอนนี้หนูนิดต้องการคนอยู่ข้างๆ  แต่พี่กลับ...พี่ผิดเองที่ไม่เชื่อใจ ไม่อยู่เคียงข้างน้องสาวพี่”

“ไม่เอาค่ะ...นิดรู้ว่านี่เป็นวิธีช่วยของพี่นก เพียงแต่เราคิดต่างกันเท่านั้น”

“ต่อไปพี่จะคอยให้กำลังใจนิดทุกเรื่อง พี่สัญญา...พี่จะอยู่ข้างน้อง”

“ขอบคุณค่ะ...นิดรักพี่นกที่สุด”

“พี่รักหนูนิดจ้ะ”

“นิดจะปกป้องพี่นก คุณพ่อและสุขสยามของเราให้ได้ ไม่ต้องกลัวนะคะ”

สองพี่น้องปรับความเข้าใจกันได้ ชมพูนิษฐ์สบายใจขึ้น ไม่รู้ตัวเลยว่าจะมีพายุลูกใหญ่เวลาต่อมา เมื่อมนปรียาตามสืบเรื่องเธอให้วุ่น ไพศาลเห็นลูกสาวงุ่นง่านก็อดถามไม่ได้

“จะให้สืบเรื่องของหนูนิดไปทำไมเหรอมันนี่”

“คุณป๋ารู้จักมันเหรอ”

“ลูกสาวคนเล็กของชลัช”

“อี๋...อีเด็กโง่โลกสวยที่มาบริหารสวนสนุกกำลังจะเจ๊งนั่นน่ะเหรอคะ”

“แล้วตกลงมีอะไร”

“มันมายุ่งกับเหม!”

“อีกแล้ว ไอ้เหมราชมันมีดีอะไรนักหนา เมื่อไหร่จะเลิกยุ่งกับมันสักที”

“มันนี่รักเหมค่ะ ให้เลิกยุ่งคงจะยาก”

ไพศาลถอนใจเหนื่อยหน่าย คร้านจะห้ามลูกสาวเรื่องเหมราช แต่อยากให้เธอช่วยสืบ เพราะได้ยินว่าเหมราชเล็งที่ดินของสวนสนุกสุขสยามไว้

“แล้วถ้าเหมสนใจที่ดินไอ้สวนสนุกอะไรนั่นจริง คุณป๋าจะทำอะไร”

“ที่ดินมูลค่ามหาศาลแบบนั้น คิดเหรอว่าคนอย่างพ่อจะยอมให้มันหลุดลอยไปง่ายๆต่อหน้าต่อตา!”

ooooooo

ไพศาลอยากได้ที่ดินของสุขสยามมานาน ถึงขั้นหักหลังเพื่อนรักอย่างชลัชเพราะความโลภ แต่ชลัชรู้ทันแผนการของเขาจนได้ในวันหนึ่ง เมื่อเพื่อนเก่าจากธนาคารบอกว่าไม่เคยได้ยินเรื่องกู้เงิน

ชลัชเสียความรู้สึกมากที่เพื่อนรักหักหลัง เขาเกือบมอบหนังสือมอบอำนาจให้ไพศาลเพื่อใช้กู้เงินกับธนาคารอยู่แล้ว แต่ได้รู้ความจริงเสียก่อน เลยเปิดฉากเอาเรื่องเพื่อนรัก ไพศาลแสร้งปึงปังเพื่อกลบเกลื่อน

“นี่แกให้คนไปสืบเหรอ แกไม่ไว้ใจฉันใช่ไหมวะ”

“เปล่า...เขารู้เอง เราเป็นเพื่อนกัน ทำไมแกทำกับฉันได้วะ”

ไพศาลเจ็บใจที่ผิดแผน เลิกเสแสร้งและควักปืนมาขู่

“ไม่ต้องพูดมาก แกเซ็นหนังสือมอบอำนาจที่ดินให้ฉันซะจะได้จบๆ”

“ยิงเลย! ฉันยอมตายดีกว่ายกสุขสยามให้แก”

“ไม่เป็นไร...แต่ฉันส่งคนตามลูกสาวสองคนของแกไว้แล้ว โดยเฉพาะคนเล็กที่เรียนอยู่อังกฤษ ต่างบ้านต่างเมืองแบบนั้น ถ้าหายตัวไปคงจับมือใครดมลำบาก”

คำขู่ของไพศาลทำให้ชลัชโกรธจนตัวสั่น แต่เพื่อความปลอดภัยของชิดชนกกับชมพูนิษฐ์เลยต้องยอมเซ็น แต่เพียงอึดใจเดียวก็เปลี่ยนใจปัดเอกสารมอบอำนาจกระจายทั่วห้อง!

ไพศาลวิ่งไล่ตามเอกสาร ชลัชได้แต่มองตามด้วยความเคียดแค้น จนเกิดอาการเกร็งชักทั้งตัว ล้มตึงเสียงดังจนไพศาลต้องหันมาดู แต่ไม่ยอมช่วย และแสยะยิ้มร้ายด้วยความสมเพช

“แกมันโง่เอง ช่วยไม่ได้ เห็นแก่ความเป็นเพื่อน ฉันจะช่วยให้แกหายเจ็บ”

ขาดคำก็เล็งปืนจะปิดปากเพื่อนรัก แต่ไม่ทันเหนี่ยวไก เติมก็โผล่มาขวาง ไพศาลเลยผละหนี ทิ้งชลัชให้นอนพะงาบๆ ขยับตัวไม่ได้ เติมต้องเข้าพยุงและรีบพาส่งโรงพยาบาล

ไม่มีใครรู้นอกจากชลัชว่าเอกสารมอบอำนาจฉบับนั้นปลิวไปอยู่ในช่องแคบๆใต้ตู้เอกสาร และเพราะอาการชักครั้งนั้นทำให้ชลัชมีสภาพเหมือนผัก ขยับปากบอกใครไม่ได้ ไพศาลเลยต้องควานหาเอกสารฉบับนั้นเอง ด้วยการส่งคนไปค้นห้องทำงานของชลัช แต่ก็เหลวทุกครั้ง

 เหตุการณ์ขโมยเอกสารในห้องทำงานของชลัชที่ออฟฟิศสุขสยามเมื่อวันก่อนก็เป็นฝีมือคนของไพศาล แต่เพราะชมพูนิษฐ์ดันโผล่มาเห็น แผนการเลยล่ม และตอนนี้เขาก็เหลือเวลาไม่มากแล้ว

ไพศาลดึงตัวเองจากอดีต คิดถึงอดีตเพื่อนรักอย่างชลัชแล้วขบกรามแน่น “ถ้าตอนนั้นไม่ผิดพลาด ป่านนี้ก็มีเงินเป็นร้อยๆล้านมาหมุนแล้ว ต้องหาหนังสือมอบอำนาจนั่นให้เจอ ก่อนที่ไอ้เหมราชจะซื้อที่ดินสำเร็จ!”

ooooooo


นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ